บทที่ 1: สัญญาที่สิ้นสุด

กระดาษเซวียนจื่อแผ่นหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะไม้จันทน์แดง พร้อมพู่กันชุ่มน้ำหมึกที่เตรียมไว้เสร็จสรรพ

บรรยากาศภายในห้องหนังสือของจวนชินอ๋องเงียบงันจนชวนให้อึดอัด อากาศหนาวเหน็บช่วงปลายฤดูเหมันต์ยังไม่อาจเทียบได้กับแววตาเย็นชาของบุรุษสูงศักดิ์ที่นั่งอยู่เบื้องหน้า

“ลงนามเสียสิ” 

น้ำเสียงทุ้มต่ำของ เซียวจินเยว่ ชินอ๋องผู้กุมอำนาจล้นฟ้าแห่งแคว้นเอ่ยขึ้นอย่างไร้อารมณ์ นัยน์ตาดำขลับจ้องมองสตรีผู้ได้ชื่อว่าเป็นพระชายาเอกด้วยสายตาว่างเปล่า

เสิ่นลั่วอวี้ ก้มมองตัวอักษรสามคำบนกระดาษตรงหน้า... ‘หนังสือหย่า’

ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนจะแค่นยิ้มบางเบาที่ส่งไปไม่ถึงดวงตา ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาจุกอยู่ที่อกจนแทบหายใจไม่ออก แต่นางก็พยายามสูดลมหายใจลึก เพื่อข่มความอ่อนแอทั้งหมดเอาไว้ข้างใน

“ท่านอ๋องใจร้อนถึงเพียงนี้เชียวหรือเพคะ” นางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “แม่นางผู้นั้น... คงสำคัญกับพระองค์มากจริงๆ”

“อย่าลืมสิ ว่าข้าแต่งงานกับเจ้าเพราะอะไร”

คำพูดนั้นกรีดลึกลงกลางใจจนเสิ่นลั่วอวี้ชะงักงัน ภาพความทรงจำเมื่อสามปีก่อนไหลย้อนกลับมา

นางไม่ใช่เสิ่นลั่วอวี้ตัวจริง แต่เป็นวิญญาณจากยุคปัจจุบันที่ทะลุมิติมาอยู่ในร่างของคุณหนูใหญ่ตระกูลเสิ่นผู้อาภัพ มารดาแท้ๆ จากไปตั้งแต่ยังเล็ก ส่วนบิดาที่มัวเมาในอำนาจและสตรีก็ดัน ‘อนุภรรยา’ ขึ้นมาเป็นฮูหยินเอกแทน

ชีวิตในจวนตระกูลเสิ่นของร่างนี้ไม่ต่างอะไรกับตกนรกทั้งเป็น นางถูกแม่เลี้ยงที่หน้าเนื้อใจเสือคอยกดขี่ข่มเหง ซ้ำยังวางแผนจะส่งนางไปแต่งงานกับตาเฒ่าตัณหากลับ เพื่อปูทางให้ลูกสาวของตัวเอง

เพื่อหนีให้พ้นจากขุมนรกนี้ นางจึงใช้ไหวพริบและความรู้ทั้งหมดที่มีเข้าหาชินอ๋อง เสนอผลประโยชน์และกลยุทธ์ทางการเมืองมากมาย แลกกับ ‘สัญญาแต่งงานจอมปลอม’ เพื่อใช้จวนอ๋องเป็นเกราะกำบัง

ทุกอย่างเริ่มต้นจากผลประโยชน์... และเป็นนางเองที่ตกลงทำสัญญานี้

ตลอดเวลาที่ผ่านมา นางทำหน้าที่พระชายาได้อย่างไร้ที่ติ ดูแลความเรียบร้อยในจวน คอยอยู่เคียงข้างและสนับสนุนเขาในทุกเกมการเมือง หวังเพียงว่าความดีและความผูกพันจะทำให้เขามองเห็นนางอยู่ในสายตาบ้าง

แต่ทำดีให้ตาย สุดท้ายเขาก็ไม่เคยเห็น... เพราะในหัวใจของเขามีเพียง ‘รักแรก’ ที่หายสาบสูญไปเมื่อหลายปีก่อน

ทว่าตลกร้ายที่สุดคือ สวรรค์ดันส่งรักแรกของเขากลับมาในฐานะ บุตรสาวแท้ๆ ของแม่เลี้ยง ที่หายสาบสูญไปตั้งแต่ยังเล็ก! ทันทีที่พบตัว แม่เลี้ยงของนางก็รับกลับเข้าตระกูลอย่างเชิดหน้าชูตา ทะนุถนอมดั่งแก้วตาดวงใจ และหมายมั่นจะแย่งชิงทุกอย่างของนางไปประเคนให้ลูกสาวคนโปรด เพื่อเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของคุณหนูใหญ่อย่างนางให้จมดิน

“หม่อมฉันไม่เคยลืมเพคะ” เสิ่นลั่วอวี้ตอบเสียงแผ่วทว่าหนักแน่น “สัญญาต้องเป็นสัญญา ในเมื่อคนที่พระองค์รอคอยกลับมาแล้ว และเป็นคนที่พระองค์ต้องการยกย่องให้เป็นพระชายาเอก หม่อมฉันก็ไม่มีเหตุผลอันใดต้องรั้งตำแหน่งนี้ไว้อีก”

เซียวจินเยว่ขมวดคิ้ว เขาคิดว่านางจะโวยวาย ร้องไห้ฟูมฟาย หรือเรียกร้องผลประโยชน์ ทว่าท่าทีสงบนิ่งกับรอยยิ้มจางๆ ของนางกลับทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดใจอย่างประหลาด

“เจ้าต้องการสิ่งใดชดเชยหรือไม่ เงินทอง ที่ดิน หรือร้านค้า...”

“ไม่ต้องหรอกเพคะ” นางปฏิเสธทันควัน มือเรียวเอื้อมไปหยิบพู่กัน แม้ปลายนิ้วจะสั่นเทาเล็กน้อย แต่นางก็บังคับให้มันตวัดเขียนชื่อตนเองลงบนหนังสือหย่าอย่างชัดเจน

เสิ่นลั่วอวี้

น้ำหมึกสีดำประทับลงบนกระดาษ เป็นอันสิ้นสุดพันธะสามีภรรยา และสิ้นสุดความพยายามอันโง่เขลาที่หวังจะได้หัวใจของบุรุษผู้นี้

นางวางพู่กันลง เลื่อนหนังสือหย่ากลับไปตรงหน้าเขา ก่อนจะลุกขึ้นยืนช้าๆ จัดระเบียบอาภรณ์ของตนเองให้เรียบร้อยและสง่างามที่สุด เท่าที่สตรีผู้ถูกทอดทิ้งคนหนึ่งจะทำได้

“หม่อมฉันคืนอิสระให้พระองค์แล้ว”

เสิ่นลั่วอวี้เงยหน้ามองบุรุษที่นางเผลอใจรักด้วยสายตาว่างเปล่า ไร้ซึ่งหยาดน้ำตาให้เขาได้เห็นแม้แต่หยดเดียว

“ตั้งแต่วันนี้ไป ถือว่าเราสองไม่ติดค้างสิ่งใดต่อกันอีก... หม่อมฉันขออวยพรให้ท่านอ๋องและแม่นางผู้นั้น ครองรักกันอย่างมีความสุข สมดั่งที่พระองค์เฝ้ารอคอยนะเพคะ”

สิ้นคำ นางก็หันหลังเดินออกจากห้องหนังสือไป ก้าวเดินอย่างมั่นคงฝ่าหิมะด้านนอก ทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกเหมย นางไม่คิดก้มหัวให้แก่โชคชะตา

เซียวจินเยว่มองตามแผ่นหลังบอบบางนั้นจนลับสายตา นัยน์ตาดำขลับหลุบลงมองหนังสือหย่าบนโต๊ะ... ทุกอย่างเป็นไปตามที่เขาต้องการ เขากำลังจะได้แต่งงานกับสตรีที่เขารักและติดค้างบุญคุณมาตลอด

ทว่าเหตุใด... อกข้างซ้ายกลับรู้สึกโหวงเหวง ราวกับมีบางสิ่งหล่นหายไป และคงไม่มีวันได้คืนกลับมาอีกตลอดกาล