ใบหย่าฉบับนี้ ข้าขอมอบให้ท่าน

บทที่ 2: สวนทางในวันหิมะโปรยพายุหิมะโหมกระหน่ำอย่างรุนแรง ลมหนาวพัดบาดผิวจนเจ็บแปลบ ทว่าความหนาวเหน็บภายนอกกลับไม่อาจเทียบได้กับความอ้างว้างในจวนชินอ๋องยามนี้เสิ่นลั่วอวี้ ก้าวเดินออกมาตามระเบียงทางเดินยาวที่คุ้นเคย ทุกย่างก้าวของนางมั่นคงและไร้ซึ่งความลังเล ด้านหลังมีเพียง ‘ปี้เถา’ สาวใช้คนสนิทที่เดินตามมาพร้อมกับร่มกระดาษน้ำมันในมือ ใบหน้าของสาวใช้เต็มไปด้วยคราบน้ำตาแห่งความคับแค้นใจ“พระชายา... เอ่อ คุณหนู พวกเราจะไปที่ใดกันหรือเจ้าคะ ท่านอ๋องช่างไร้หัวใจนัก ทรงลืมไปแล้วหรือว่าตลอดสามปีที่ผ่านมา ผู้ใดกันที่คอยอดหลับอดนอนดูแลพระองค์เวลาประชวร ผู้ใดกันที่คอยจัดการจวนจนสงบร่มเย็น!” ปี้เถาสะอื้นไห้ด้วยความสงสารเจ้านายเสิ่นลั่วอวี้หยุดเดิน นางหันกลับมาดึงร่มจากมือสาวใช้มาถือไว้เอง ก่อนจะใช้ปลายนิ้วเช็ดน้ำตาให้เด็กสาวอย่างอ่อนโยน“ปี้เถา ร้องไห้ทำไมกัน ข้าหลุดพ้นจากสถานที่จอมปลอมแห่งนี้แล้ว เจ้าควรจะดีใจกับข้าสิ” นางคลี่ยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่งดงามและสว่างไสวยิ่งกว่าครั้งใดในรอบสามปีที่ผ่านมาด้วยวิญญาณของคนจากยุคปัจจุบัน นางย่อมไม่ฟูมฟายให้กับการสูญเสียบุรุษที่ไม่ได้รักตน เจ็บปวดน่ะใช่ แ

บทที่ 4: คนแปลกหน้าที่คุ้นเคยรถม้าคันเรียบหรูที่ไร้ตราสัญลักษณ์จวนอ๋อง ค่อยๆ แล่นมาจอดอย่างเงียบเชียบที่หน้าเหลาอาหารสุราเลิศ ซึ่งตั้งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับ โรงน้ำชาอวี้เซียงเซียวจินเยว่ ก้าวลงจากรถม้าด้วยชุดสีเข้ม เขาสวมหมวกไม้ไผ่พรางใบหน้าครึ่งหนึ่ง เดินตรงขึ้นไปยังห้องรับรองส่วนตัวบนชั้นสองที่ม่ออวิ๋นจองไว้ล่วงหน้าห้องรับรองนี้มีหน้าต่างบานใหญ่ที่เมื่อเปิดออก จะสามารถมองเห็นความเคลื่อนไหวภายในโรงน้ำชาฝั่งตรงข้ามได้อย่างชัดเจนราวกับอยู่ใกล้แค่เอื้อม... และนี่คือที่เดิม ที่ชินอ๋องผู้สูงศักดิ์มักจะมาแอบซ่อนตัวอยู่แทบทุกวันตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมาม่ออวิ๋นรินชาให้ผู้เป็นนายพลางลอบถอนหายใจในอก ท่านอ๋องผู้เคยเด็ดขาดและเย่อหยิ่ง บัดนี้กลับทำตัวไม่ต่างจากบุรุษที่แอบหลงรักสตรีแต่ไม่กล้าสู้หน้า ได้แต่นั่งมองอดีตพระชายาอยู่เงียบๆ ไม่ยอมเข้าไปทักทายเสียทีเซียวจินเยว่ทอดสายตามองข้ามถนนไป ดึงดูดสายตาเข้ากับร่างอรชรในชุดกระโปรงสีโอรสอ่อนที่กำลังง่วนอยู่กับการดูแลลูกค้าเสิ่นลั่วอวี้ ในวันนี้ดูแตกต่างจากตอนที่อยู่ในจวนอ๋องอย่างสิ้นเชิง นางไม่จำเป็นต้องสวมเครื่องประดับหนักอึ้ง ไม่ต้องปั้นหน้าเคร่งข

บทที่ 6: หยาดน้ำตาในยามเช้าแสงเทียนในห้องนอนของเรือนอิงซานสั่นไหวไปตามแรงอารมณ์ที่กำลังโหมกระหน่ำร่างสูงใหญ่ของเซียวจินเยว่คร่อมทับร่างบอบบางที่พยายามดิ้นรนขัดขืน ริมฝีปากหยักลึกก้มลงบดขยี้กลีบปากนุ่มอย่างดุดันและจาบจ้วง ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปกวาดต้อนความหอมหวานอย่างไร้ความปรานี ฝ่ามือหยาบกร้านลูบไล้ไปตามเรือนร่างขาวเนียนอย่างเอาแต่ใจ สัมผัสปลุกเร้าที่หนักหน่วงทำให้สตรีใต้ร่างสั่นสะท้าน แม้นางจะขัดขืน ทว่าสัญชาตญาณดิบเถื่อนของบุรุษที่ถูกกระตุ้นด้วยฤทธิ์สุราและโทสะก็ไม่อาจหยุดยั้งได้อีกต่อไปเขาจับเรียวขางามแยกออก แล้วดันสะโพกสอดแทรกตัวตนที่แข็งขืนเข้าไปในกายของนางอย่างรวดเร็วและหนักหน่วง“อ๊ายยย! เจ็บ! เอาออกไปนะ!”แผ่นหลังกว้างจนเลือดซิบ ทว่าเซียวจินเยว่เองก็ชะงักงันไปเช่นกันความคับแน่นที่บีบรัดตัวตนของเขา และเยื่อบางๆ ที่ต้านทานการรุกล้ำในคราแรก เป็นหลักฐานชัดเจนว่าตลอดสามปีที่แต่งงานกันมา ภรรยาของเขายังคงบริสุทธิ์ผุดผ่อง นางไม่เคยผ่านมือชายใด ทว่าเขากลับพรากมันไปอย่างป่าเถื่อนเพียงเพราะความหึงหวงหน้ามืดเมื่อรับรู้ว่าร่างใต้ร่างสั่นสะท้านอย่างน่าสงสาร จูบที่เคยกระด้างก็แปรเปลี่ยน

บทที่ 8: รางวัลของนางบำเรอม่ออวิ๋นนำบ่าวรับใช้หลายคนเดินเรียงแถวเข้ามาภายในห้อง บนมือของแต่ละคนประคองถาดไม้ที่เต็มไปด้วยผ้าไหมเนื้อดีจากแดนใต้ เครื่องประดับลวดลายวิจิตร และกล่องยาสมานแผลชั้นเลิศที่เบิกมาจากคลังสมบัติส่วนตัวของชินอ๋องของกำนัลล้ำค่าเหล่านี้ หากสตรีใดในเมืองหลวงได้เห็น คงต้องตาลุกวาวด้วยความริษยา ทว่าเสิ่นลั่วอวี้ที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะน้ำชา กลับเพียงแค่ปรายตามองของเหล่านั้นด้วยความเรียบเฉย ไร้ซึ่งความยินดี“พระชายา...” ม่ออวิ๋นเอ่ยเรียกด้วยสรรพนามเดิมอย่างเคารพ เพราะรู้ดีว่านายของตนยังไม่ได้ลงนามหย่าขาด “ท่านอ๋องรับสั่งให้นำเสื้อผ้า เครื่องประดับ และยาสมานแผลมามอบให้ขอรับ”“วางไว้ตรงนั้นเถิด”ม่ออวิ๋นลอบมองใบหน้างดงามที่ดูซีดเซียวเล็กน้อย ก่อนจะโบกมือให้บ่าวรับใช้วางของลงและรีบถอยออกไปจากห้องอย่างรวดเร็วคล้อยหลังบ่าวรับใช้ เสียงฝีเท้าของบุรุษผู้เป็นเจ้าของจวนก็ก้าวเข้ามาในห้อง เซียวจินเยว่สวมชุดคลุมสีเข้ม ท่วงท่าสง่างาม นัยน์ตาคมคายที่เคยมองผู้อื่นอย่างเย่อหยิ่ง บัดนี้กลับมีความกังวลซ่อนอยู่ลึกๆเขาคิดว่านางจะยังคงด่าทอ ผลักไส หรือมองเขาด้วยความโกรธแค้นเหมือนเมื่อช่วงเช้

บทที่ 10: น้ำแกงอาบพิษเช้าวันรุ่งขึ้น ณ จวนกั๋วกงปี้เถายืนกระวนกระวายอยู่หน้าประตูจวนขนาดใหญ่ นางใช้เงินเก็บก้อนสุดท้ายยัดใส่มือยามเฝ้าประตู เพื่อขอร้องให้ไปตาม ‘เผยเหยียนโจว’ ซื่อจื่อแห่งจวนกั๋วกงออกมาพบไม่นานนัก ร่างสูงโปร่งก็ก้าวเดินออกมาอย่างเร่งรีบ ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะประดับด้วยรอยยิ้มอบอุ่นเสมอ บัดนี้เต็มไปด้วยความเคร่งเครียดเมื่อเห็นสภาพตาบวมเป่งของปี้เถา“เกิดอันใดขึ้น ปี้เถา? เหตุใดสองสามวันนี้โรงน้ำชาจึงปิดเงียบ” เผยเหยียนโจวเอ่ยถามทันทีที่เดินมาถึง“ซื่อจื่อ... ช่วยคุณหนูด้วยเจ้าค่ะ! คุณหนูถูกท่านอ๋องลักพาตัวไปกักขังไว้ในจวนตั้งแต่คืนนั้นแล้ว!” ปี้เถาร้องไห้โฮ นางรีบเล่าเรื่องที่องครักษ์มาทวงของเมื่อวานให้ชายหนุ่มฟังอย่างละเอียด“คุณหนูเคยสั่งไว้ว่า หากให้คนมาขอ สมุดบัญชีปกแดง และ ชาหลงจิ่งสิบสองฤดู แปลว่าคุณหนูกำลังตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต และให้ข้าน้อยนำเรื่องนี้ไปกราบทูลไท่โฮ่ว แต่ข้าน้อยเป็นเพียงสาวใช้ จะมีปัญญาเข้าวังได้อย่างไร ซื่อจื่อ... ท่านต้องช่วยคุณหนูนะเจ้าคะ!”เผยเหยียนโจวเบิกตากว้าง สองมือที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อกำเข้าหากันแน่นจนข้อต่อขาวซีดเซียวจินเยว่... ท