บทที่ 1: สัญญาที่สิ้นสุดกระดาษเซวียนจื่อแผ่นหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะไม้จันทน์แดง พร้อมพู่กันชุ่มน้ำหมึกที่เตรียมไว้เสร็จสรรพบรรยากาศภายในห้องหนังสือของจวนชินอ๋องเงียบงันจนชวนให้อึดอัด อากาศหนาวเหน็บช่วงปลายฤดูเหมันต์ยังไม่อาจเทียบได้กับแววตาเย็นชาของบุรุษสูงศักดิ์ที่นั่งอยู่เบื้องหน้า“ลงนามเสียสิ” น้ำเสียงทุ้มต่ำของ เซียวจินเยว่ ชินอ๋องผู้กุมอำนาจล้นฟ้าแห่งแคว้นเอ่ยขึ้นอย่างไร้อารมณ์ นัยน์ตาดำขลับจ้องมองสตรีผู้ได้ชื่อว่าเป็นพระชายาเอกด้วยสายตาว่างเปล่าเสิ่นลั่วอวี้ ก้มมองตัวอักษรสามคำบนกระดาษตรงหน้า... ‘หนังสือหย่า’ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนจะแค่นยิ้มบางเบาที่ส่งไปไม่ถึงดวงตา ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาจุกอยู่ที่อกจนแทบหายใจไม่ออก แต่นางก็พยายามสูดลมหายใจลึก เพื่อข่มความอ่อนแอทั้งหมดเอาไว้ข้างใน“ท่านอ๋องใจร้อนถึงเพียงนี้เชียวหรือเพคะ” นางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “แม่นางผู้นั้น... คงสำคัญกับพระองค์มากจริงๆ”“อย่าลืมสิ ว่าข้าแต่งงานกับเจ้าเพราะอะไร”คำพูดนั้นกรีดลึกลงกลางใจจนเสิ่นลั่วอวี้ชะงักงัน ภาพความทรงจำเมื่อสามปีก่อนไหลย้อนกลับมานางไม่ใช่เสิ่นลั่วอวี้ตัวจริง แต่เป็นว
Last Updated : 2026-06-02
LOGIN
