Semua Bab เลิกรักคู่หมั้นมาเฟีย: Bab 1 - Bab 10

“ตายไปซะ พร้อมเขาจะได้หลุดพ้นจากผู้หญิงงี่เง่าแบบแก”แววตาดุร้ายจ้องมองร่างบางที่ดิ้นทุรนทุรายอยู่บนพื้นกระเบื้องเย็นเฉียบ มือเรียวเกร็งจิกลงกับพื้นจนเล็บแทบฉีก เสียงหายใจติดขัดดังเป็นช่วงๆ“อึก ชะ ช่วยด้วย…” มีญารินน้ำตาไหลพราก สายตาพร่ามัวเริ่มมองเห็นโลกเบลอเลือน เธอรู้ดีว่าคงหนีความตายไม่พ้นแล้ว ร่างบางเงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบาก จ้องมองใบหน้าของอีกฝ่ายด้วยความเกลียดชังที่ลุกโชนไม่แพ้กัน“ไม่ต้องห่วงนะ แกตายไปฉันจะได้ครองรักกับพร้อมไปจนได้”คาริสาหัวเราะเยาะ เสียงแหลมเย็นยะเยือกดังก้องในห้อง หญิงสาวยืนกอดอกมองภาพตรงหน้าอย่างสะใจ ดวงตาไร้ซึ่งความปรานี ทุกอย่างถูกวางแผนมาอย่างดี“สาระเลว เลวทั้งคู่” มีญารินกัดฟันพูด เสียงแผ่วเบาแทบเป็นลมหายใจสุดท้าย หัวใจของเธอเจ็บปวดมากกว่าร่างกายเธอรักเขาจนหมดหัวใจยอมทุกอย่าง ตามหึงตามหวงเพราะเขาคือผู้ชายที่เธอรักจนสุดหัวใจ แต่สุดท้ายกลับต้องมาตายด้วยน้ำมือของชู้รักผู้หญิงที่เขาย้ำมาตลอดว่า เป็นแค่เพื่อนกัน“มองหน้าฉันทำไมจะตายอยู่แล้ว” เสียงของคาริสาเย็นชา ดวงตาเต็มไปด้วยความรังเกียจ เธอเกลียดผู้หญิงตรงหน้า“ชาติหน้าเธอก็ไม่มีวันสมหวังหรอก” คำพูดแผ่

หน้าห้องทำงานผู้บริหารมีเสียงโวยวายดังลั่น เลขาพยายามขวางเต็มที่ แต่ก็ไม่อาจหยุดคนที่ตั้งใจจะบุกเข้าไปได้ ประตูบานใหญ่ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง“เข้าไม่ได้นะคะ” เลขาสาวรีบตามเข้ามา สีหน้ารู้สึกผิดสายตาหันไปยังต้นเสียงมีญารินยืนอยู่ตรงนั้น แผ่นหลังเหยียดตรง สีหน้าสงบนิ่งผิดคาด“ไหนบอกว่าท่านประธานติดงาน ที่แท้ก็ติดผู้หญิงอยู่นี่เอง” เธอเอ่ยเรียบๆ ดวงตาคู่สวยจ้องมองชายตรงหน้าอย่างว่างเปล่า ที่ผ่านมาเธอรักผู้ชายแบบนี้ไปได้ยังไงกัน“น้องมีญ่า อย่าเพิ่งเข้าใจผิดนะคะ” คาริสารีบลุกจากโซฟา สีหน้าตื่นเล็กน้อยก่อนจะปรับเป็นอ่อนโยน“หน้าด้าน!” คำเดียวสั้นๆ แต่ตัดบททันทีบรรยากาศในห้องเย็นเฉียบลง“เธอนั่นแหละที่หน้าด้าน” พร้อมทัพพ์เอ่ยขึ้นทันที น้ำเสียงเข้มกดต่ำ สายตาคมหันมาทางมีญารินอย่างไม่พอใจ“เธอมาที่นี่ทำไม”มีญารินไม่ตอบทันที เธอก้าวเข้ามาในห้องช้าๆ เสียงส้นรองเท้าดังสม่ำเสมอ ก่อนจะหยุดยืนตรงหน้าโต๊ะทำงานของเขา“ฉันจะมาคุยเรื่องสำคัญ”ไม่มีการโวยวายอย่างที่เขาคุ้นเคย และนั่นทำให้พร้อมทัพพ์ขมวดคิ้วแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว“เดี๋ยวครีมออกไปก่อน”“ไม่ต้องหรอกคุณก็อยู่ที่นี่แหละจะได้ฟังพร้อมกัน” แทนที

กลางดึกเสียงเคาะประตูดังรัวไม่หยุด มีญารินสะดุ้งตื่นอย่างหงุดหงิด เธอลืมตาขึ้นมองนาฬิกา ก่อนจะลุกพรวดจากเตียง เดินไปที่ประตูด้วยอารมณ์ขุ่นมัวปัง! ปัง! ปัง!“เออ รู้แล้วเคาะอะไรนักหนา”ประตูถูกกระชากเปิดด้วยความไม่พอใจ ตอนนี้เป็นเวลาเกือบตีสอง ไม่รู้ว่าเข้ามาในเพนท์เฮ้าส์ของเธอได้อย่างไร“มาทำอะไร!” เธอชะงักทันทีเมื่อเห็นคนตรงหน้า ยังไม่ทันได้พูดอะไรเขาก้าวเข้ามาในห้องทันที ราวกับที่นี่เป็นของตัวเอง“นี่เธอจะประชดฉันไปถึงไหน” น้ำเสียงแข็งกร้าวเต็มไปด้วยความไม่พอใจ“เข้าเรื่องเลยดีกว่า ฉันง่วง” เธอทำท่าหาวลวกๆ แล้วเดินกลับไปนั่งลงบนโซฟา ทิ้งตัวอย่างไม่ใส่ใจ ท่าทีแบบนั้นยิ่งทำให้เขาเดือดดาล“เธอต้องการอะไรกันแน่ อยากแต่งงานกับฉันเหรอ ถึงได้ทำตัวแบบนี้” เขากัดฟันถามคำพูดนั้นทำให้เธอหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างเหลืออด คนฉลาดแบบพร้อมทัพพ์ไม่น่าจะต้องถามคำถามแบบนี้“พูดไม่รู้เรื่องหรือไง ฉันขอถอนหมั้นไปแล้ว ยังจะมาพูดเรื่องแต่งงานอีกบ้าป่ะ” เธอเงยหน้ามองเขา ดวงตาเย็นชา บรรยากาศเงียบลงทันที“ไม่ได้ประชด แต่นัดออกเดตกับผู้ชายคนอื่น”“คุณให้คนตามฉันเหรอ ไม่อยากเชื่อเลย ตอนนี้คุณเริ่มสนใจฉันแล้วใช่ไ

งานเลี้ยงถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ แชนเดอเลียร์คริสตัลส่องประกายเหนือโถงหรู แขกคนสำคัญจากหลายวงการทยอยเดินเข้างานไม่ขาดสายมีญารินปรากฏตัวในชุดราตรีเกาะอกสีดำเรียบหรู แนบกระชับรับกับรูปร่างได้อย่างสมบูรณ์ ผิวขาวสว่างยิ่งโดดเด่นตัดกับสีชุดจนทุกสายตาหันมองเธอควงแขนฉัตรพศินเดินลงจากรถอย่างสง่างาม ด้านนอกเต็มไปด้วยนักข่าวและช่างภาพ แสงแฟลชวูบวาบไม่หยุด“คุณมีญ่ามองทางนี้ค่ะ!”“เรื่องถอนหมั้นเป็นยังไงบ้างคะ!”มีญารินเพียงยิ้มบางๆ ก่อนจะยกมือโบกเล็กน้อยอย่างมีมารยาท แล้วก้าวเดินเข้าไปด้านในอย่างมั่นใจเสียงฮือฮาก็ดังขึ้นอีกระลอกรถหรูสีดำคันหนึ่งจอดเทียบหน้าทางเข้า พร้อมทัพพ์ก้าวลงมาจากรถในสูทสีดำเข้ารูป ใบหน้าคมเข้มเย็นชาตามแบบฉบับ รัศมีความน่าเกรงขามทำให้ผู้คนรอบข้างแหวกทางให้โดยอัตโนมัติ“มางานเลี้ยงไม่บอกฉันสักคำ” เขาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น“คะ” เธองุนงงว่าเขาเป็นอะไร“เรายังไม่ถอนหมั้นกันเลยนะ” เขากระซิบให้ได้ยินเพียงสองคน“เลิกทำตัวเหมือนหวงของที่ตัวเองโยนทิ้งได้แล้ว”“หึ” เขาหัวเราะในลำคอยังไม่ทันที่ใครจะตั้งตัว พร้อมทัพพ์ก็คว้าข้อมือมีญารินไว้แน่น ก่อนดึงเธอเข้ามาใกล้ตัวอย่างรวดเร็

มีญารินนั่งกอดเข่าบนเก้าอี้สนาม มองลูกน้องของพร้อมทัพพ์วิ่งวุ่นจัดเตรียมเต็นท์ และขนสัมภาระกันหัวหมุน ขณะที่เจ้าของคำสั่งกลับนั่งไขว่ห้างอยู่ริมโต๊ะพับ ถือแก้วกาแฟร้อนจิบอย่างสบายอารมณ์ ราวกับมาพักรีสอร์ตหรู ไม่ใช่ลานกางเต็นท์กลางเขา“อย่างเป็นสัมภเวสีตามมาได้ทุกที่” หญิงสาวหรี่ตามองอย่างหงุดหงิด“ป่ะ ไปเดินเล่นกัน” เขาเริ่มอึดอัดเต็มทีที่ต้องอยู่ร่วมวงกับพร้อมทัพพ์ ซึ่งนั่งนิ่งแต่แผ่รังสีเจ้าของพื้นที่ออกมาตลอดเวลา“ไปสิ กำลังหงุดหงิดพอดี” เธอคว้ามือเพื่อนแล้วลากเดินตรงไปทางริมน้ำใกล้ลานกางเต็นท์“พรุ่งนี้เช้าเราค่อยไปปีนเขา”“ดีๆ ช่วงนี้อยากยืดเส้นยืดสาย” หญิงสาวหัวเราะคิกคัก อารมณ์ดีขึ้นชัดเจนเมื่อได้ออกห่างจากคนบางคนแต่เดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าตามหลังมาไม่ห่าง เธอหันกลับไปทันที พร้อมทัพพ์เดินตามมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย มือหนึ่งยังถือแก้วกาแฟอยู่เหมือนเดิม“คุณตามมาทำไม” เธอถามอย่างไม่พอใจ“ฉันอยากเดินเล่นบ้าง” เขาตอบหน้าตาย ราวกับเป็นเรื่องธรรมดา“สภาพนี้นะ เดินสามก้าวก็เหนื่อยแล้ว” หญิงสาวกวาดตามองตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนยกยิ้มเยาะ“เธอเป็นเจ้าของหรือไง ถึงไม่อยากให้ฉันเ