《 เลิกรักคู่หมั้นมาเฟีย》全部章節：第 11 章 - 第 20 章

มีญารินกลับมารักษาตัวที่บ้านต่อ ตั้งแต่วันนั้นก็ผ่านมาสองวันที่เขาหายหน้าหายตาไป เป็นแบบนี้แทนที่เธอจะดีใจ แต่กลับใจหายหวิวๆ เมื่อคิดว่าคงไปอยู่กับคาริสา“หนูมีญาป้าขอโทษนะที่ไม่ได้ไปเยี่ยม พอดีเพิ่งกลับจากต่างประเทศ เจ้าลูกชายตัวดีมันทำอะไรหนูบ้าง” เสียงนุ่มเอ่ยเรียก ก่อนที่คุณหญิงงามพริ้งจะก้าวเข้ามา สีหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด“หนูไม่เป็นไรค่ะ คุณป้ามาพอดีเลยเรามาคุยเรื่องถอนหมั้นกันดีกว่าค่ะ” เธอยิ้มบางๆ อย่างสุภาพ“เรื่องนี้แล้วแต่หนูจะตัดสินใจเลยจ้ะ ส่วนเรื่องของหมั้นหนูไม่ต้องคืนหรอกนะ” คำพูดนั้นทำให้คุณหญิงงามพริ้งชะงักไปเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ“หนูขอโทษนะคะ ที่ทำให้คุณป้าเสียชื่อเสียงไปด้วย” หญิงสาวก้มหน้าลงเล็กน้อย“หนูไม่ต้องขอโทษเลย เจ้าลูกชายตัวดีของป้านั่นแหละที่ไม่ดีเอง” คุณหญิงงามพริ้งรีบส่ายหน้า หลบสายตาเล็กน้อย สีหน้ากระอักกระอ่วน“ป้าอายจนไม่กล้าออกไปพบใครแล้ว มีที่ไหนคบชู้ป้าไม่เคยสอนเลยแท้ๆ”บรรยากาศในห้องเงียบลง มีญารินมองหญิงตรงหน้าอย่างแผ่วเบา ในใจรู้สึกผิดนิดๆ เพราะถึงจะอยากหนีชะตาเดิมแค่ไหน แต่คนที่ไม่เกี่ยวก็ต้องมาแบกรับผลของเรื่องนี้ไปด้วย

มีญารินเดินหน้าบึ้งเข้ามาในบ้าน แรงส้นรองเท้ากระทบพื้นดังชัดในโถงกว้าง เธอไม่แม้แต่จะหันกลับไปมองคนที่เดินตามหลังมาใกล้ติด“คุณจะเดินตามฉันทำไม” เสียงเธอเย็นจัด ปนหงุดหงิดอย่างไม่ปิดบัง“ฉันไม่ได้เดินตาม” พร้อมทัพพ์ตอบกลับทันที น้ำเสียงแข็งพอกัน ดวงตาคมจ้องแผ่นหลังเธออย่างไม่ยอมถอย“กลับไปได้แล้ว” เธอชะงักฝีเท้า หันกลับมามองเขาแวบหนึ่ง แววตาเต็มไปด้วยความรำคาญ แต่เขาไม่ขยับแม้แต่นิด ยืนกอดอกเหมือนท้าทาย“มีญ่าลูก หายไปไหนมา” มติภัทรยืนอยู่ตรงปลายโถง สายตาคมกริบกวาดมองทั้งสองคนอย่างจับสังเกตได้ทันที“หนูไปค้างกับเพื่อนมาค่ะ” หญิงสาวรีบปรับสีหน้า ก่อนจะก้าวเข้าไปหาคำตอบสั้นๆ แต่แฝงความรีบร้อนทำให้คนฟังหรี่ตามองเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้า และหันไปทางชายหนุ่มที่ยืนอยู่ไม่ไกล“มาก็ดีแล้วลุงมีเรื่องจะคุยด้วย” น้ำเสียงของมติภัทรเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้น เขาหันไปมองพร้อมทัพพ์นิ่งๆ ราวกับกำลังประเมินอะไรบางอย่าง“คุณพ่อจะคุยอะไรกับเขาคะ”“ลูกไปพักผ่อนก่อนไป” เขาไล่ลูกสาวที่ทำท่าทางเหมือนอยากรู้อยากเห็น“แล้วคุณพ่อจะคุยอะไรคะ” เธอไม่ยอมไปไหน“เรื่องของผู้ใหญ่”“เรื่องคนแก่ หนูไม่อยู่แล้วก็ได้” เธอสะบ

“โอ๊ย! เบาๆ หน่อยสิ”มีญารินหันมาเอาเรื่องทันทีเมื่อพร้อมทัพพ์เหวี่ยงเธอลงบนโซฟาตัวยาวในเพนต์เฮาส์ของเขา ร่างบางจมลงไปกับเบาะนุ่ม เส้นผมยาวยุ่งเล็กน้อยจากแรงอุ้มก่อนหน้าชายหนุ่มยืนมองเธออยู่ตรงหน้า สีหน้าเคร่งเครียดจนบรรยากาศรอบตัวอึดอัด“สิ้นคิดหรือไง ถึงได้แต่งตัวทุเรศแบบนี้ไปอ่อยผู้ชาย” น้ำเสียงเขาเต็มไปด้วยความโมโห แต่ก็เหมือนกำลังพยายามกดอารมณ์เอาไว้สุดแรง“ฉันจะอ่อยใครก็ได้ เพราะฉันโสดแล้ว” เธอหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเชิดหน้ามองกลับอย่างไม่ยอมแพ้ คำตอบนั้นยิ่งทำให้กรามของพร้อมทัพพ์เกร็งขึ้น“หึ อยากให้คนอื่นมองนักใช่ไหม” เขาหัวเราะในลำคออย่างเย็นชา ก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้ช้าๆ“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณ” เธอเงยหน้าสบตาเขาอย่างท้าทาย แม้หัวใจจะเริ่มเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัวพร้อมทัพพ์หยุดอยู่ตรงหน้าโซฟา ดวงตาคมไล่มองเธอตั้งแต่ใบหน้าลำคอ จนถึงชุดเดรสสั้นรัดรูปที่แทบดึงดูดทุกสายตาในผับเมื่อครู่ ก่อนจะพูดออกมาช้าๆ“เกี่ยวสิ” น้ำเสียงต่ำลงกว่าเดิมอย่างอันตราย “เพราะฉันทนเห็นผู้ชายคนอื่นจ้องเธอไม่ได้”ชายหนุ่มโน้มตัวลงมาช้าๆ มือใหญ่บีบปลายคางของมีญารินไว้แน่น บังคับให้เธอเงยหน้าสบตาเขา ดวงตาคมคู่น

พาดหัวข่าวตัวโตปรากฏอยู่บนหน้าจอ“ออกเดตสุดหวาน หนุ่มนักธุรกิจควงคู่หมั้นล่องเรือกลางเจ้าพระยา สยบข่าวลือรักล่มเพราะฝ่ายชายมีชู้”ภาพของทั้งสองที่นั่งหัวเราะ มองหน้ากันอย่างใกล้ชิด ถูกเผยแพร่ไปทั่วราวกับตอกย้ำความสัมพันธ์ให้ชัดเจนยิ่งขึ้น“กรี๊ดดดด!” คาริสากรีดร้องลั่น ก่อนจะขว้างโทรศัพท์ลงพื้นอย่างแรง หน้าจอสว่างวาบแล้วดับลงทันที ใบหน้าสวยบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ“ไม่จริง ไม่จริง!” เธอกัดฟันแน่น มือสั่นจนควบคุมไม่อยู่ที่พร้อมทัพพ์ตีตัวออกหาก ไม่ใช่เพราะปัญหา แต่เพราะเขากลับไปหามีญารินจริงๆมีญารินหยิบเสื้อแบรนด์เนมหรูขึ้นมาแนบกับตัว พลางหมุนตัวเล็กน้อยหน้ากระจก“อันนี้สวยไหม”“แกเล่นพิเรนทร์อะไรอีก” ฉัตรพศินที่ยืนพิงชั้นวางเสื้ออยู่มองเธอนิ่งๆ อย่างจับผิด“ฉันไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย” เธอหันมามองทำหน้าตาใสซื่อ น้ำเสียงดื้อๆ แบบนั้นยิ่งทำให้เขาหรี่ตามอง“เหรอ แล้วที่ช่วงนี้ทำตัวดีผิดปกติเนี่ยคืออะไร”“ก็แค่อยากสวย” เธอยักไหล่เหมือนไม่สนใจ ก่อนจะหันกลับไปส่องกระจกต่อ“เอาไว้ให้ใครดู” เขาสวนทันที“อย่าพูดมาก”“จะเลิกกันกี่โมงบอกฉันด้วยนะ จะได้เตรียมปลอบถูก” ฉัตรพศินถอนหายใจเบาๆ“เลิกล้อได้แล้ว

“มานี่เลยนะพ่อตัวดี” งามพริ้งนั่งรอลูกชายอยู่ในห้องนั่งเล่น สีหน้าจริงจังเหมือนเตรียมซักถาม“คุณแม่มาทำอะไรครับ” พร้อมทัพพ์ถามพลางเดินเข้าไปหา“แม่จะมาหาลูกชายตัวเองไม่ได้เหรอ” เธอย้อนเสียงเรียบ“ใครจะกล้าห้ามครับ” เขายิ้มบางๆ ก่อนจะก้มลงกอดแม่เบาๆ งามพริ้งมองหน้าลูกชายครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าเรื่องทันที“ลูกรักหนูมีญ่าใช่ไหม”“…” คำถามตรงๆ ทำให้เขาชะงักไปเล็กน้อย“ที่ไม่ยอมเลิกเพราะลูกรักหนูมีญ่า” น้ำเสียงแม่ยังคงเรียบ แต่แววตาจับจ้องไม่ปล่อย พร้อมทัพพ์ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะพยักหน้า“ครับ”“แล้วที่ผ่านมาลูกมีผู้หญิงคนอื่นจริงเหรอ”“ผมไม่เคยมี” น้ำเสียงเขาชัดเจน ไม่มีความลังเลแม้แต่นิดเดียว“ลูกอยู่ให้ห่างจากเพื่อนของลูกหน่อยก็ดี” งามพริ้งเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง สายตายังจับจ้องลูกชายไม่วาง“ครับ” เขาตอบรับสั้นๆ“เรื่องหนูมีญ่าแล้วแต่ลูกจะตัดสินใจ” น้ำเสียงไม่ได้บังคับ แต่เต็มไปด้วยความหมายว่า เขาต้องรับผิดชอบกับสิ่งที่เลือกเองมีญารินกลับถึงเพนต์เฮาส์ในช่วงเย็น พอเปิดประตูเข้าไปก็ชะงักทันที เมื่อเห็นร่างสูงนอนเหยียดยาวอยู่บนโซฟาเหมือนเป็นเจ้าของห้อง“พี่พร้อมเข้ามาได้ยังไง” เธอขมวดคิ้ว