جميع فصول : الفصل -الفصل 30

“เธอฟังเข้าใจใช่มั้ย” ปรัชญาถามอย่างเป็นห่วง เพราะที่ช่างว่ามาอาการโคม่าสุดๆ ฟื้นมาก็ไม่เหมือนเดิม ถ้าเปลี่ยนแผงวงจรก็คือเครื่องใหม่ที่ได้เครื่องเก่าใครก็ไม่รู้ เห็นเธอเงียบเขาจึงถามย้ำ “ว่าไงเข้าใจรึเปล่า”ลลนาพยักหน้า“ก็เข้าใจอยู่” แต่ก่อนก็ไม่เข้าใจภาษาช่างหรอก พอขายของออนไลน์แล้วเพิ่มสินค้าเป็นพวกอะไหล่มือถือก็พอเข้าใจบ้างเธอรีบถาม “ถ้าไม่เปลี่ยน ข้อมูลเก่ายังอยู่ใช่มั้ย เปิดดูได้หรือเปล่า”“ยังอยู่แหละ แต่หน้าจอไม่สว่าง ทัชไม่ค่อยติด กดอะไรไม่ค่อยได้ ต้องเปลี่ยนอย่างเดียว”ซ่อมไปก็ไม่คุ้ม ปรัชญาจึงว่า “งั้นพอจะทำให้ติดชั่วคราวได้มั้ยครับ”ช่างพยักหน้า “จะดึงข้อมูลใช่มั้ย”“ใช่ครับ”“ได้”พอช่างหันหลังกลับไปนั่งหลังโต๊ะเครืองมือซ่อม ปรัชญาก็หันมาถามลลนา“ข้อมูลเยอะมั้ย ใช้เวลาดึงข้อมูลนานรึเปล่า”หญิงสาวนิ่วหน้าคำนวณ ข้อมูลก่อนนี้คงไม่น่าห่วงมีแค่ภาพหลักฐานที่เพิ่งถ่ายได้ คิดแล้วก็ส่ายหัว“ไม่เยอะ มีแค่รูปสองสามรูป”“น้อยขนาดนั้น?” คบกับมันตั้งนานไม่ใช่เหรอไง ไม่ถ่ายรูปเยอะๆล่ะ ปรัชญาสงสัยรอไม่นานช่างก็เดินออกมา “ได้แล้วครับ แต่เครื่องมันจะติดๆ ดับๆ นะ รีบหน่อยแล้วกั

ปรัชญาหัวเราะหึหึ แล้วก็ทำเนียนคุยไปเรื่อย เขาไม่อยากเซ็นสัญญากู้ยืมหนี้ผ่อนโทรศัพท์อุตส่าห์ได้สิทธิ์โปรโมชั่นคู่รัก แฟนซื้อให้แฟน!ลลนายังคงไม่รู้ว่ามีใครบางคนกำลังมโนไม่หยุดจังหวะนั้น มีเสียงเคาะประตูขัดอารมณ์เพ้อพกปรัชญาลุกขึ้นไปดู เป็นกลุ่มแมคมาหา พอพวกนั้นเดินเข้ามาก็ตาโตเมื่อเห็นลลนาทำท่าจะแซวจัดหนัก ลลนารีบลุกขึ้นตัดบทฉับ“ฉันอิ่มแล้ว กลับก่อนนะ ไปล่ะ โชคดีเพื่อนๆ” เดินปรี่ออกจากห้องแล้วปิดประตูอย่างไว เร็วยิ่งกว่าแสงปณิดาออกจากห้องมาเห็นพอดี “ฉันรู้แล้วว่าทำไมน้องฉันถึงกินแห้ว อกหักรักคุดเป็นปี เพราะพวกนายนี่เอง มานี่เลย มานั่ง”แมค หมวย บาส แจ็ค และเจี๊ยบเดินมานั่งที่โซฟาหน้าสลอน ปณิดายืนเท้าสะเอว “มาๆ ต้องให้พี่สอน ต่อไปนี้ห้ามพวกเธอแซวน้องนาอีกนะ ถ้าเป็นพี่เจอเพื่อนผู้แซวแบบนี้ก็วิ่งหนีเหมือนกันล่ะค่ะ หึ!”ทุกคนกะพริบตาปริบๆ หันมองกันเลิ่กลั่กปณิดาเน้นย้ำ “ห้ามทำอีก รู้มั้ย”ทุกคนหน้าเจื่อน “รู้แล้วค่า/ครับ”บ้านของกวินภาพหลักฐานเด็ดถูกวางลงบนโต๊ะในห้องรับแขกต่อหน้าพ่อกับแม่ของกวิน รวมถึงป้าสมร กวินและแพรลลนาออกปาก “หนูขอคืนอิสรภาพให้กวินนะคะ ต่อไปนี้เขา

คอนโด Gลลนาค่อยๆ ก้าวขาเดินออกจากลิฟต์ชั้นยี่สิบสองในสภาพอ่อนเปลี้ยเพลียแรงและอิดโรยแบบสุดๆ ขนาดแรงสะพายกระเป๋าที่มือยังไม่มี จึงถือเหมือนลากมาเลย สายสะพายระโยงระยางมากปรัชญายืนกอดอกมองอยู่หน้าประตูห้องตัวเองเขานึกห่วงกลัวว่าหล่อนจะเดินสะดุดสายกระเป๋าสะพายของตนจนหัวทิ่ม“ไหวไหมน่ะ”ลลนาเบ้ปาก ส่ายหน้าเบาๆ “ไม่ไหวบอกไหว”“ไม่สำเร็จเหรอ?” เพราะบังเอิญรู้จึงมีสิทธิ์ถาม“ไม่เชิง แต่ว่า ทำไมการบอกเลิกผู้ชายแย่ๆคนหนึ่ง มันยากจัง” ลลนาบ่นปรัชญาเดินมาช่วยถือกระเป๋าให้เธอ การกระทำนี้เป็นไปอย่างเป็นธรรมชาติ ในขณะที่ลลนาเองก็ยื่นให้เขาโดยไม่รู้ตัวชายหนุ่มว่า “เพราะเธอดีเกินไง ถ้าเป็นคนอื่นก็แค่ทำตัวหายไป ไม่ต้องรับผิดชอบความรู้สึกใครยังไงก็ได้”ลลนาค่อยๆ ช้อนตาขึ้นมองคนตัวสูง “นายคิดว่าฉันยังอาลัยอาวรณ์กวินหรือเปล่า?”“เธอไม่โง่ขนาดนั้นหรอก มันนอกใจไม่ใช่รึไง”“ก็ใช่” ลลนาหัวเราะ “แต่จะว่าไปฉันก็โง่จริงๆ”“งั้นเหรอ?”“อือ...”เงียบไปสักพัก ท้ายที่สุดก็ตัดสินใจพูดตามตรง “มีคนที่ทำให้ฉันตัดใจไม่ได้”ปรัชญาตั้งใจฟัง “ใครล่ะ”“คนที่ทำให้ฉันตัดใจไม่ได้ ไม่ใช่กวิน แต่เป็นเพราะพ่อกับแม่ขอ

หลังจากเงียบงันกันไปนาน ต่างฝ่ายต่างจมดิ่งอยู่ในความคิดของตัวเอง เห็นเขานิ่งแบบนั้น ลลนาก็เริ่มหวั่น“นายไม่ได้คิดว่าฉันบ้าใช่ไหม” เธอไม่มีใครแล้วนะ หากเสียเพื่อนอย่างเขาไปอีกคนจะทำไงล่ะ “ฉันแค่ฝันน่ะ ไม่ได้ย้อนเวลาอะไรนั่นหรอก ฮ่ะๆ” หัวเราะกลบเกลื่อนจังหวะนั้นจู่ๆ ปรัชญาก็ค่อยๆพูดเสียงเบาปลอบใจ “ไม่ใช่ไม่เชื่อ แต่กลัวเธอคิดไม่ตกมากกว่า เอาไว้สอบเสร็จ พอมีวันหยุดยาว ฉันพาเธอขึ้นเขาไปไหว้หลวงตาสักครั้ง ดีไหม”ลลนาร้องห๊าในใจ เขาเชื่อเธอเหรอ?หญิงสาวรีบพยักหน้า “อื้อ ดีสิ ดีๆ”“สบายใจหรือยัง?”“อื้อ”“งั้นกินข้าวอีก เอาขนมมั้ย เดี๋ยวเอามาให้”“พอแล้วมั้ง เลี้ยงดีเกินไปแล้วค่า”“กินเยอะๆ จะได้มีแรงปีนเขา”“แหม! รีบกินตั้งแต่วันนี้เลย?”“กินๆ ไปเถอะ”จะได้อยู่นานๆ ประโยคหลังปรัชญาคิดในใจในขณะที่ลลนายังคงไม่รู้อะไร เธอก้มหน้ากินข้าวอย่างเชื่อฟัง เพราะจากนี้ต้องเตรียมตัวขึ้นเขาไปไหว้พระ หลวงตารูปนั้นอาจเป็นคนที่เธอเห็นเมื่อชาติก่อนก็เป็นได้ปีสามของการเรียนมหาวิทยาลัยถือว่าหนัก เพราะเป็นช่วงที่มีทั้งการเรียนเนื้อหาที่เข้มข้นขึ้น งานกลุ่ม/โปรเจกต์จำนวนมากและการสอบที่ยากขึ้นช่วงนี้นอกจากเ

หากเป็นกลุ่มลิลลี่พวกหล่อนต้องช่วยเขาปกปิดเรื่องแพรแน่ไม่มีทางปากยื่นปากยาวทำให้คู่รักต้องทะเลาะเบาะแว้งแบบนี้หรอก“ทำไมนาไม่อยู่กับพวกลิลลี่ มาอยู่กับกลุ่มป่าเถื่อนพวกนี้ทำไม นิสัยไม่ดีกันเลยสักคน”“ถ้าวินยังปากเสีย คนที่จะต่อยวินคือนาเองนี่ล่ะ! สักหมัดมั้ย เริ่มไม่ไหวล่ะ”แต่กวินยังไม่วายบ่น “นาไม่ควรคบเพื่อนกลุ่มนี้ คบกับกลุ่มลิลลี่ก็ดีอยู่แล้ว”“เพื่อนไม่ดีก็เลิกคบ ส่วนแฟนไม่ดียิ่งต้องเลิกให้จบ เข้าใจรึยัง?” ลลนาเท้าสะเอวตะคอก “วินรีบไปไกลๆ เลย นาไม่อยากเห็นหน้าวิน”“ถ้านาไม่อยากเห็นวิน งั้นวินไปก็ได้” ทำท่างอน แล้วก็รีบหันหลังเดินเร็ว ๆ ไปเลยทันที ขืนอยู่โดนตีแน่ และการทำท่าแง่งอนตะบึงตะบอนเหมือนเด็กชายแบบนี้ เป็นการตีมึนไม่ยอมรับเรื่องแพรที่ได้ผลดีนักเมื่อเดินห่างออกมาจากลลนา กวินก็เจอกับแพร ท่าทางของเธอเหมือนยืนรอเขาอยู่ชายหนุ่มรีบหันมองไปทางลลนาพลางเดินเลี่ยงแพรวรรณอย่างลนลาน พอเห็นว่าเธอหันมองทางอื่นแล้วก็ค่อยโล่งอก“พี่วิน” ทั้งน้ำเสียงและชื่อเรียกสนิทสนมมาก เพียงแต่เรียกเบาๆ ไม่ให้ใครได้ยินทั้งยังเดินตีคู่กับกวินแบบห่างๆ ทำท่าทางเหมือนคุยโทรศัพท์แบบอินเอียร์กับคนอื่นอย