جميع فصول : الفصل -الفصل 40

ลลนาไม่รู้ความคิดเขา เธอถาม “เมื่อกี้เรียกทำไม”“ตอนเพิ่งมาถึงทักทายกับหลวงพี่ที่ดูแลวัดเท่านั้น ยังไม่ได้เข้าไปหาหลวงตาด้านในเลย หลวงตาฝากหลวงพี่มาบอกว่าหลังจากพวกเรานั่งทำสมาธิเสร็จ ท่านอนุญาตให้ฉันเข้าพบได้ เธอจะไปด้วยหรือเปล่า”มีหรือลลนาจะปฏิเสธรีบวางของพยักหน้า “ไป”ในห้องฝั่งซ้าย เพื่อนๆที่ปกติโหกเหวกโวยวายตอนนี้กลับนั่งทำสมาธิกันอย่างสงบเสงี่ยมนิ่งเงียบมาก พวกเขามองปรัชญาเป็นตัวอย่างแล้วทำตามไม่มีตกหล่น คนที่มีบุคลิกหล่อร้ายเหมือนปีศาจในซีรี่ย์ซีจีอย่างไอ้ปัดยังทำได้ พวกเราก็ทำได้ ฮึบไว้!เพื่อนๆ เข้าสู่โหมดกรรมฐานไปแล้ว ส่วนลลนาที่ไม่เคยทำกิจกรรมแบบนี้ก็พลอยทำได้และสงบไปด้วยเอ่อ...แม้ตอนแรกจะยากเกินไปก็ตามทำสมาธิเสร็จทุกคนก็ออกมานั่งล้อมวงรอบกองไฟ เล่นกันอย่างมีสติมากขึ้น ไม่ไล่ตีกันแล้ว“ตอนหลับตานายเห็นอะไร” แจ็คกระซิบถามแมค“ฉันเห็นเปรตว่ะ ตัวใหญ่เบ้อเริ่มเทิ่ม สูงเท่าต้นไม้ ยังกลัวไม่หาย”“อ่อ ที่นั่งนิ่งนานๆ เพราะเกร็งนี่เอง” เจี๊ยบหัวเราะ “ฉีเหนียวด้วยมั้ง ฮ่าๆ”“ยังดีกว่าปีที่แล้ว แกเห็นเป็นปีศาจหมีควายอ่ะ สงสัยดูซีรี่ย์ไซไฟมากไป” บาสว่า“เออดิ รอบนี้ไม

ปรัชญาลุกขึ้นนั่ง ปรายตามองเธอนิ่งๆ ออกอาการปั้นปึ่งหงุดหงิด “มีอะไร?”ลลนาเห็นปรัชญางอนแบบนั้นก็พอเข้าใจได้ เพราะก่อนนี้เธอปฏิเสธเสียงแข็งอย่างหนักแน่นว่าไม่เอาๆ เขาหล่อเกินไป เธอเอาใครเป็นแฟนใหม่ก็ได้แต่ไม่ใช่เขาว่าไปนั่น!ผลก็คืองอนแบบงงๆ ผมผิดอะไร?“ออกมาได้มั้ย” น้ำเสียงของลลนาไม่ออกแนวสั่ง แต่ออกเกรงใจ รู้สึกสำนึกผิดมากๆ “แปบนึงนะ”ปรัชญาลุกออกมา ลลนาจับมือเขาพามายืนคุยทางฝั่งตรงข้ามกับเต้นท์นอนคนตัวสูงก็เดินติดมือเธอไปอย่างเย็นชา“คือว่า ฉันยอมแล้ว”คนฟังเลิกคิ้วถาม “ยอมอะไร”“ก็ยอมเป็นแฟนไง เราเป็นแฟนกันนะ”“หา?” เสียงนั้นเป็นของแมคกับแจ็คแจ็คเบิกตามองอย่างสงสัย “สองคนนี้ถูกหลวงตาเทศนาแบบไหนมาเนี่ย?”“อย่างนี้ต้องฉลอง” บาสตาสว่าง ถูกเทศบทไหนมาก็ช่าง “ต้องฉลองๆ”จากนั้น ทั้งบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปและปลากระป๋อง รวมถึงข้าวสารอาหารแห้ง ซีเรียลและนมก็ถูกนำมาฉลองสำหรับคู่รักคู่ใหม่แห่งค่ำคืนเจี๊ยบกระตือรือร้นจัดแจง “มีน้ำแร่ น้ำด่างแล้วก็น้ำอัดลมนิดหน่อย ไม่มีแอลกอฮอล์ของมึนเมาเลยจ้า อยู่วัดเนอะ”“เอ๊า ชนแก้ว เย้” หมวยหลุดแหกปากน้ำเปล่ากระเซ็น“ชู่ว์ จุ๊ๆ เบาๆ” แมคยกนิ้วปิดปา

ชั่วขณะนั้น อารมณ์ที่มักคุกรุ่นพร้อมทะเลาะกับลูกสาวเหมือนทุกครั้งที่เจอหน้าก็พลันอันตรธานหายไป“ยัยนา ผีเข้าหรือเปล่าลูก หรือว่าป่วยเป็นไข้” ทำท่าเอามืออังหน้าผากลูกสาวอย่างเป็นห่วงจริงจัง “ไปหาหมอหน่อยไหม”ลลนาหัวเราะ “นาไม่ได้ป่วย แม่กับอามาร์คมาก็ดี นั่งก่อนนะ นากับเพื่อนๆ กำลังฉลองขึ้นบ้านใหม่กัน”“อ้อ งั้นเหรอ ดีเลย เดี๋ยวแม่โทรสั่งอาหารภัตตคารมาให้นะ เด็กๆ อยากกินอะไรจ๊ะ แม่เลี้ยงไม่อั้นนะ”เมื่อได้ยินแบบนั้นมีเหรอจะย้ายห้องไม่ไปแล้ว“เย้ คุณแม่ใจดีจังเลยค่ะ” หมวยว่า“เอาอะไรดีน๊า” บาสกำลังหิวมาก“ฉันขอจดก่อน” เจี๊ยบจัดแจงกระดาษปากกาบรรยากาศพลันเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง“แล้วลูกแม่ล่ะ อยากกินอะไร เดี๋ยวแม่สั่งให้”ลลนาเลิกคิ้ว “ไม่อยากกิน แต่อยากได้เงินมากกว่า ไม่มีตังค่า” ทำท่าแบมือ“โอ๊ยตาย! ทีตอนนั้นทำเป็นเก่งออกจากบ้านใหญ่ ไม่ยอมเชื่อฟังแม่ ยังประกาศปาวๆ บอกหาเงินเองได้”“โธ่ แม่ขา ตอนนั้นเราทะเลาะกันนี่นา จะให้ยอมได้ไง”“แล้วตอนนี้ล่ะ”“ยอมแล้ว ยอมแม่คนเดียว”ลภัสดายิ้มกว้าง“ได้ๆ แม่จ่ายเงินเดือนให้เหมือนเดิม โอเคมั้ย”“โอเคสิ แม่ตัดเงินเดือนนาหลายเดือนแล้วนะ หาเ

เงียบกันซักพักปรัชญาก็ว่ายิ้มๆ “ไม่เป็นไร ในเมื่อรอมาตั้งชาตินึงแล้ว รออีกก็ได้”เสียงทุ้มต่ำของเขามั่นคงแต่ดูอบอุ่นมากกว่าปกติอย่างปฏิเสธไม่ได้ ลลนารู้สึกอุ่นวาบไปทั้งหัวใจปรัชญาหันมอง “แต่ว่าชาตินี้ รอไม่นานใช่ไหม?” โน้มใบหน้ากระซิบชิดริมหูเธอ “ฉันอยากเข้าหอเร็วๆ”ลลนามองค้อน “ไอ้คนหื่น”ทั้งสองมองหน้ากันครู่หนึ่งก่อนหลุดหัวเราะคืนนี้แม้ไม่ได้อยู่กลางป่ากลางเขาที่เห็นดาวชัดเจน แต่ลลนาก็ยอมรับว่าท้องฟ้าที่มองเห็นผ่านหน้าต่างตอนนี้สวยไม่แพ้กันหลังจากเงียบงันอีกครู่หนึ่ง ลลนาก็ถามปรัชญา “คือว่า ในสายตานาย ครอบครัวของฉันเป็นไง”ปรัชญาพอรู้อยู่บ้างว่าลลนาครอบครัวแตกแยก หลายครั้งมักได้ยินกลุ่มผู้หญิงช่างเม้าท์เอาเธอมานินทาว่าเป็นเด็กมีปัญหา บ้านแตกสาแหรกขาด ที่เห็นทำตัวเด่นเพราะอยากกลบปมตัวเองแต่ทว่าที่เขาเห็นชัดเจน คือลลนาแค่อยู่เฉยๆ ไม่ได้ทำตัวเรียกร้องความสนใจอะไร มีแต่พวกหล่อนที่ทำนี่คือนิสัยของคน ชอบหาจุดตำหนิคนอื่นให้ดูแย่ เพื่อยกให้ตัวเองดูดีกว่าชายหนุ่มมองหน้าหญิงสาว “คุณแม่รักเธอมาก เป็นคนใส่ใจอยากดูแลเธอทุกเรื่อง แต่แสดงออกไม่เก่ง”“งั้นเหรอ? มองออกได้ไง”“อ

“ทำไม”“แม่ยังไม่รู้เรื่องของพวกเรา ถ้านายไปด้วยแล้วบอกว่าแค่เพื่อนก็คงฟังไม่ขึ้นหรอก ยังให้แม่รู้เรื่องไม่ได้”เห็นปรัชญาหน้าบึ้ง ลลนาจึงอ้อนว่า “อย่าโกรธสิ มื้อนี้เป็นมื้อพิเศษจริงๆ ฉันกับแม่ไม่เคยญาติดีกันเลย แล้วก็ มันเป็นมื้อแรกในรอบหลายปีเชียวนะ ไม่อยากทะเลาะกับแม่อีกน่ะ”“ไปกี่โมง”“หลังเลิกเรียนก็ไปเลย แม่มารับ ถามทำไม”“เปล่า...”น้ำเสียงเย็นเยือกขั้นสุด แล้วรอบกายก็Dead Air เกิดช่องว่างที่ถูกปิดตาย อากาศคล้ายทำคนหายใจไม่ทั่วท้องเห้อ! เอากับเขาสิ การหยุดพูด ปล่อยให้เงียบ ปล่อยการสนทนาว่างนานเกินไปแบบนี้ขนลุกแล้วนะลลนาเบิกตามองปรัชญาอย่างไม่เข้าใจ ทำไมรู้สึกเหมือนเธอกำลังจะไปหาชู้แล้วถูกผัวรู้แบบนี้ล่ะหญิงสาวค่อยๆ แอบถอยห่าง จะหนีแล้วนะหากแต่สักพักเขาพลันขยับเดินเข้าหาเธออีกนิด ก้มมองหน้านิ่งๆในระยะที่ใกล้มากมากเสียจนรับรู้ได้ถึงลมหายใจที่ร้อนกรุ่นผิดปกติ หญิงสาวกะพริบตาเงยหน้ามอง“อะไร”จังหวะนั้น ริมฝีปากอุ่นจัดก็แนบชิดเข้ามาปรัชญาจูบลลนาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยบดขยี้กลีบเนื้อนุ่มอุ่นชื้นอย่างเอาแต่ใจเมื่อรสสัมผัสที่ใกล้ชิดสนิทสนมเกินเพื่อนเช่นนี้มาอย่างไม่ท