جميع فصول : الفصل -الفصل 50

เด็กหนุ่มว่าอีก “ส่วนหน้ากากต้องใส่ไว้เพราะเป็นสิวอักเสบครับ เป็นแผลเปิด เพิ่งไปหาหมอมา หมอบอกว่าอาจติดเชื้อได้ ก็เลยต้องป้องกันเอาไว้ก่อน อีกอย่าง กลัวว่าคุณน้าจะตกใจหน้าผมด้วยครับก็เลยปิดหน้าไว้”“อุ้ย! แหม ไม่ตกใจหรอกจ๊ะ อย่าคิดมาก หน้าตาแบบไหนน้าก็ชอบค่ะ”“จริงเหรอครับ คุณน้าพูดแล้วนะ”“จริงจ้า” ลภัสดาหัวเราะอารมณ์ดีลลนาหน้าบึ้ง กำลังลุกหนี แต่สุดท้ายก็ต้องอึ้ง ชะงักอยู่กับที่ ตอนนี้เธอกลายเป็นบื้อใบ้ไปเลยทันที เมื่อเห็นลูกชายของฝั่งตรงข้ามถนัดตาแม่อาจจำไม่ได้แต่เธอจำได้แน่นอนฝ่ายปรัชญาเมื่อเห็นสีหน้าลลนาที่ทำเหมือนเห็นผีก็นึกขำจนหลุดยิ้มภายใต้หน้ากากอนามัยสุดท้ายลลนาก็ไม่ได้ลุกหนีกลับออกไป ทำเพียงนั่งลง ทำตัวลอยตามน้ำไปเรื่อยๆร่วมมื้ออาหารอย่างงุนงง“ดูสิ กินจนอิ่ม แต่เด็กๆ ไม่คุยกันเลย” ลภัสดาว่า“สงสัยจะเขินนะคะคุณ อยู่ต่อหน้าผู้ใหญ่ก็แบบนี้” กุลจิราพูดอย่างเข้าอกเข้าใจวัยรุ่นหนุ่มสาว“งั้นให้เด็กๆ ออกไปนั่งคุยกันในสวนหย่อมก็ได้” ปรินทร์ว่า “ทำความรู้จักกันไว้นะลูก”ปรัชญาลุกขึ้นยืน ผายมือให้ลลนาโดยไม่พูดจา ทำทีเป็นคนที่เพิ่งพบหน้าค่าตากันครั

หลายครั้งที่ลลนาคิดถึงพ่อมากแต่พ่อติดต่อยากเกินไป เธอจึงทำอะไรไม่ได้ นอกจากมองพ่อผ่านหน้าจอแล้วหาอะไรทำไปเรื่อยเปื่อยเพื่อคลายความคิดถึงที่โต๊ะเก้าอี้ยาวในลานอเนกประสงค์ใต้อาคารเรียนประจำคณะ ลลนาเปิดคลิปในมือถือซึ่งตัดฉากจากละครที่มีหน้าพ่อดูเพลินๆพร้อมตั้งใจสรุปแลกเชอร์โดยไม่รู้ตัวว่าท่าเสยผมปาดไปทางซ้ายทีทางขวาทีจนผมยุ่งพองฟูและก้มหน้าน้อยๆ แบบนั้นเซ็กซี่ขยี้ใจขนาดไหนหมวยกับบาสเท้าคางมองพลางทอดถอนใจ“หน้ายัยนาแลดูดุดีนะ แต่เวลายิ้มหรือหัวเราะโคตรจะน่ารักเลย เคลิ้มตามเลย” จู่ๆ บาสก็นึกถึงคำพูดนี้ขึ้นมา เป็นคำพูดของปรัชญาที่เคยเปรยกับเธอเมื่อก่อน ฮึ้ย! ยังขนลุกไม่หายที่ได้ยินจากปากคนอย่างไอ้ปัด“ตอนนี้ยัยนาดูมีเสน่ห์ขึ้นเนอะ” หมวยพึมพำบ้างบาสเสริมว่า “ใช่ เมื่อก่อนแค่สวยนิดน่ารักหน่อย ไม่น่าอร่อยเท่าไหร่ แต่ตอนนี้ดูดิ ผิวอมชมพู มีริ้วแดงเล็กๆ ที่ลำคอและใบหู เซ็กซี่มากอ่ะ”เจี๊ยบที่นั่งอยู่ด้วยยื่นปากอีกคน เธอว่า “ใครทำให้ยัยนามีเซ็กส์แอพเพียลขนาดนี้นะ น่ากินไปทั้งตัว”จบประโยคนั้น ทั้งสามก็ค่อยๆ เหลือบมองไปทางปรัชญาเป็นตาเดียวกันนั่นป่ะ ตัวต้นเหตุและตัวต้นเหตุที่ว่าก็อยู่ใกล้ ๆ

ห้องอาจารย์ประจำตึกคณะมนุษยศาสตร์ทั้งหมดถูกพามานั่งเรียงรายตัวอย่างสงบเสงี่ยมแต่สภาพผมเผ้ายุ่งเหยิงสุดๆลิลลี่ น้ำฝน ฝ้าย เรียกได้ว่ามีสภาพยับเยิบหนัก ส่วนลลนากลับไม่มีริ้วรอยแม้แต่นิดเดียวสาเหตุที่เป็นแบบนั้นเพราะตอนตีกันจนชุลมุน คนที่ตีกับกลุ่มลิลลี่คือหมวย บาสและเจี๊ยบ ส่วนลลนาถูกปรัชญาใช้ความไวของปีศาจเข้าชาร์จแล้วอุ้มหลบตั้งแต่ลลนาเปิด ปล่อยให้หมวย บาสและเจี๊ยบตามการตบตีจึงเป็นแบบสามต่อสามส่วนแมคกับแจ๊คนั่งโอดโอยอยู่ด้วยกัน พวกเขาฝันเห็นสงคราม ตื่นมาก็เจอระเบิดลง งงมากประภัสสรเดินเข้ามา ทุกคนลุกขึ้นยกมือไหว้สวัสดี“อาจารย์แม่”ลิลลี่ ฝ้าย น้ำฝนรีบฟ้อง“พวกนี้รุมตีพวกหนูค่ะอาจารย์ เจ็บเหลือเกิน”“ใช่ค่ะ ยัยเจี๊ยบเป็นนักกีฬามหา’ลัยแรงเยอะมาก ตีหนูเกือบตาย”“ระบมไปหมดเลยค่ะ’จารย์”หมวย บาส เจี๊ยบมีเหรอจะยอม“กลุ่มลิลลี่เริ่มก่อนค่ะ’จาร”“พวกหล่อนหาเรื่องยัยนาค่ะ ทั้งแซะ ทั้งแขวะ พยานเห็นเยอะแยะเลยค่ะอาจารย์”“แล้วสามต่อสามไม่เรียกว่ารุมนะคะ อาจารย์ต้องให้ความเป็นธรรมนะคะ”ประภัสสรกวาดตามองทุกคนเชื่องช้าอย่างรู้ไส้รู้พุง รู้ทันทุกคน ทำเอาขนลุกกันถ้วนหน้า โดยเฉพาะกลุ

“ที่บ้านนายติดต่อพ่อฉันได้ด้วยเหรอ?”แต่เธอที่เป็นลูกกลับติดต่อไม่ได้เนี่ยนะลลนาลุกนั่งถามอีกครั้ง “ติดต่อยังไงน่ะ”ปรัชญาบอกตามตรง “ผ่านผู้จัดการของอาเมฆ”ผู้จัดการของพ่อเหรอ?หญิงสาวนึกถึงผู้จัดการที่ว่า ตอนเธอโทรหาพ่อก็มักเจอผู้จัดการเป็นคนรับสาย หลายครั้งหล่อนจะบอกว่าพ่อไม่ว่าง ทำงานอยู่ ห้ามรบกวนพอเธอโวยวายจะไปหาพ่อให้ได้ หล่อนถึงยอมให้เธอพูดสายกับพ่อ แล้วพ่อก็บอกว่าไม่ว่าง ไม่สะดวกคุย ยุ่งมาก เดี๋ยวงานสะดุดจะไม่ดีครั้งล่าสุดที่ฟูมฟายโทรหาคือเมื่อตอนเธออยู่มัธยมต้น และพ่อก็บอกเองเลยว่าเธอไม่ควรโทรหาอีกเพราะงานอาจมีปัญหา อาชีพพ่อกำลังรุ่งขอให้เธอเข้าใจลลนาเล่าเรื่องเหล่านี้ให้ปรัชญาฟังทันทีพอเขาฟังจบสีหน้าก็นิ่งสนิท พูดเสียงขรึมว่า “ฉันว่ามันแปลกๆ ตอนแรกเธอว่าพ่อยอมรับงานน้อยลงเพื่ออยู่บ้านเลี้ยงเธอด้วยตัวเอง เห็นได้ชัดว่าเขารักและแคร์เธอมาก จะพูดแบบนั้นได้ไง”“แต่หลายปีก่อนยังไม่มี Ai เลียนแบบเสียงพูดนะ” ลลนาว่า “เสียงที่คุยก็เสียงพ่อ”“แต่ก็มีคนเสียงเหมือนดัดเสียงปลอมเสียงได้นี่ ถึงยังไงก็เป็นการคุยผ่านโทรศัพท์ ไม่ได้เห็นหน้า สมัยนั้นการวีดีโอคอลยังล้าสมัย

หลังจากรออย่างใจจดใจจ่อ ในที่สุดก็มาถึงวันที่ลลนาตื่นเต้นที่สุดในชีวิต“บ่ายนี้เหรอ ปัดทำยังไงถึงนัดพบได้ เก่งจัง”หญิงสาวหันไปถามชายหนุ่มที่เดินอยู่ด้วยกัน ดวงตาของเธอทอประกายสว่างสดใสยิ่งกว่าครั้งไหน“ฉันเสนอสินค้าตัวใหม่เข้าไปในบริษัทของพ่อไง เป็นแบรนด์ตัวที่พระเอกคนหนึ่งเป็นพรีเซ็นเตอร์อยู่ คนนี้เล่นละครเป็นลูกของพ่อเธอพอดี เรื่องก็เลยง่ายขึ้น”ลลนาตาโต “ถึงขั้นออกสินค้าตัวใหม่เลย?”“อือ ตั้งแต่ออกแบบ เทสสินค้า ทดสอบตลาด ใช้เวลาเดือนนึง จริงๆ ต้องนานกว่านี้ แต่ผลตอบรับดีในระดับเข้าเกณฑ์พอใช้ ฉันก็เลยเสนอผ่านที่ประชุมเร็ว”“ไม่ใช้เส้นเลย ขนาดเป็นลูกเจ้าของบริษัทนะเนี่ย”“คนขยันอยู่ที่ไหนก็ลำบาก ใช้เส้นยาก”“พูดไปเรื่อยมากค่ะ” ลลนาหัวเราะ อันที่จริงต่อให้เป็นลูกท่านประธาน แต่หลักการบริหารยังต้องมีระบบ ความสามารถต้องครบ ไม่อย่างนั้นฐานะที่มีก็ไม่ช่วยอะไร“แล้ววันนี้ ฉันต้องทำยังไงบ้าง”“เธอไปพร้อมกับที่ฉันในฐานะผู้ช่วยประสานงาน แล้วค่อยหาจังหวะเหมาะๆ เข้าหาอาเมฆ”“เย้ ปัดดีที่สุดเลย น่ารัก”ลลนาดีใจจนหูอื้อตาลายไปหมดถึงขั้นกระโดดกอดปรัชญาแล้วหอมแก้มเขาฟอดใหญ่ซักพักพลันนึกขึ้นไ