All Chapters of ย้อนเวลากลับมาเพื่อปิ๊งรัก: Chapter 11 - Chapter 20

แล้วที่แย่สุด ๆ ก็คือผู้ชายหน้าตาธรรมดาซึ่งทำให้เธอมั่นใจได้ว่าจะไม่มีเรื่องผู้หญิงแน่นอนอย่างกวินน่ะ ที่แท้กลับมีผีห่าซาตานสิงร่างตอนไหนไม่รู้ ไม่เจ้าชู้แต่กลับนอกใจมาโดยตลอดซะงั้นแล้วเธอก็เพิ่งรู้เช่นเห็นชาติตอนหลังแต่งงานซะได้ จะหย่าก็ไม่ง่าย ทำเรื่องฟ้องหย่าก็ไม่ทัน ดันตายซะก่อน...แล้วภาพตอนงานศพตัวเองก็ย้อนเข้ามาในหัว ตอนนั้นเธอยืนมองผัวที่ก้มหน้าอยู่กับโทรศัพท์มือถือเหมือนดูรูปเมียตลอดเวลา แต่ความจริงแล้ว แอบแชทหานังเมียน้อย ว่าคืนนี้จะไปนอนค้างด้วย ที่เธอรู้เพราะเป็นผีมันก็ดีอย่างนี้แหละ เดินเข้านอกออกใน ใครก็ไม่เห็น แอบขโมยอ่านแชทในมือถือตอนเขาพิมพ์ได้ง่ายๆแถมผัวตัวดียังส่งสติ๊กเกอร์ส่งจุ๊บๆให้นังนั่นอีก ลลนาอยากจะให้จุ๊บตีนเธอมากกว่าไม่พอ สามีแอบเข้าห้องน้ำเอาน้ำตาเทียมหยอด ทำทีว่าร้องห่มร้องไห้ เสียใจที่เธอตายไอ้ผู้ชายเฮงซวย!ใช่แล้ว!เรื่องแรกที่จะต้องเปลี่ยนก็คือ ‘บอกเลิกกวินซะ’มุมตึกเรียนคณะมนุษยศาสตร์ภายในมหาวิทยาลัยธรรมปพนพิพัฒน์“ว่าไงนะ นานัดวินมาถึงนี่เพื่อบอกเลิกเนี่ยนะ” กวินถึงกับงงหนักเมื่อได้ยินสิ่งที่ลลนาเพิ่งบอกออกมา เขาขยับแว่น ตั้งใจฟังอีก

ลลนามองค้อนขวับ กำลังจะเถียงว่าเมื่อก่อนน่ะใช่แต่ตอนนี้เธอรู้กระทั่งอนาคตข้างหน้าเลยนะ แต่ฉุกคิดได้ว่าไม่ควรพูด เชอะ! ช่างเถอะเธอว่า “เลี้ยงข้าวที่ศูนย์อาหารมหา’ลัยนี่แล้วกัน ถึงพอดี ไม่ต้องไปไกล เดี๋ยวมีเรียนต่อ”“อือ” ปรัชญาก็ไม่เรื่องมาก “อยากกินอะไรก็บอก”“กินข้าวราดแกงนี่แหละ ง่ายดี”ปรัชญาเลิกคิ้วสูง “รีบ?”“ไม่ๆ ฉันอยากกินแค่นี้ เกรงใจนายไง”“ไม่ต้องเกรงใจ ไปนั่งรอตรงนั้นไป เดี๋ยวยกมาให้ เอาอะไรบ้าง”ลลนาบอกกับข้าวสองอย่างกับน้ำเปล่าแล้วไปนั่งตามคำสั่ง เท้าคางมองปรัชญาที่เดินไปร้านข้าวแกง ทั้งสูง ทั้งหล่อ โดดเด่นสะดุดตาซะเหลือเกินไม่ง่ายเลยที่พ่อคนเย่อหยิ่งและถือตัวอย่างเขาจะบริการเธอ อืม เดี๋ยวใช้ให้ไปซื้ออะไรอีกดียังไม่ทันคิดออกก็มีมือมาสะกิดไหล่ยิกๆพอหันมอง เห็นเป็นกลุ่มเพื่อนผู้หญิงของปรัชญา ไม่สิ ต้องบอกว่าเป็นกลุ่มแฟนๆ ของเพื่อนปรัชญา“ยัยนา ไม่เจอกันนาน หายหน้าหายตาไปเลยนะ”คนแรกที่ทักลลนาชื่อเจี๊ยบท่าทางเหมือนทอมเพราะเป็นนักกีฬา กลิ่นตัวมาก่อนเสมอ“พอดีช่วงยุ่งๆ น่ะ” ลลนาว่าไปงั้น แต่อันที่จริงเธอหลบหน้าไปคบหาเพื่อนกลุ่มใหม่ซึ่งก็ทำผิดไปอย่างมหันต์ “แต่ต่อไปนี้จะมาบ

ตอนนั้นเธอกำลังยืนเหม่อริมระเบียงห้องชั้นสาม มองฟ้ามองถนนหนทางอย่างล่องลอยไม่ได้ระวังหลัง แล้วเธอก็เหมือนถูกผลักโดยไม่ทันตั้งตัวส่วนป้าสมรเข้ามาตอนไหนไม่รู้ อีกฝ่ายยืนกรีดร้องเสียงดังอยู่ริมระเบียงตรงตำแหน่งที่เธอเพิ่งผลัดตกลงมาหรือว่าป้าสมรเป็นคนผลัก!แล้วนางจะทำร้ายเธอทำไมล่ะ?ขณะคิดก็ได้ยินเสียงคุณนายแม่สั่ง“หมอนมีอะไรให้ทำก็ไปทำไป”“ค่ะ”ลลนาเงยหน้ามองตามป้าสมรไม่วางตา ในขณะที่พ่อกับแม่ของกวินนั้นเมื่ออยู่กันสามคนก็โน้มน้าวเธอต่อ“ตกลงหนูนาไม่เลิกกับกวินนะลูกนะ”น้ำเสียงของพ่อเจือแววขอร้องอย่างไม่ถือตัวส่วนแม่ก็ช่วยเสริมด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแกมอาทร “แม่กับพ่อรักเอ็นดูหนูมาก รอรับหนูเป็นมาสะใภ้นะลูก”เรื่องนี้ลลนาไม่เถียง พวกท่านเอ็นดูเธอมากจริงๆ ดูแลเอาใจใส่เธอเหมือนลูกสาวแท้ๆ มีแต่ความหวังดีให้อย่างเสมอต้นเสมอปลายตั้งแต่เธอเป็นแค่แฟนกระทั่งเป็นภรรยาของกวินเลยทีเดียวยังไม่ทันตอบรับหรือปฏิเสธพลันได้ยินเสียงกริ่งดังอยู่หน้าบ้าน เรียกความสนใจของทุกคนคุณนายแม่หันไปเรียก“ป้าหมอน ให้คนออกไปดูหน่อยจ๊ะว่าใครมา”“ค่ะคุณผู้หญิง เดี๋ยวป้าไปดูเองค่ะ”ครู่เดียว ป้าสมรก็กลับมาพร้อมเด็กสาว

วันนี้ไม่มีเรียน ลลนาจึงกลับบ้านมาแพคสินค้าออนไลน์อย่างหงุดหงิดที่ไม่ได้ดังใจทว่าจู่ๆ พลันมีเสียงเรียกเข้าจากเบอร์แปลกหญิงสาววางกล่องพัสดุลูกค้ากดรับ “สวัสดีค่ะ”‘อ่ะแฮ่ม สวัสดีค่ะ ฉันชื่อปณิดานะคะ พอดีกำลังปล่อยเช่าห้อง2205 ที่คอนโด G คุณยังสนใจอยู่มั้ย’ลลนาหูผึ่ง “สนใจค่ะ” เหลือบมองนาฬิกาบ่ายสอง เวลาเหลือเฟือ “ฉันเข้าไปดูห้องได้เลยมั้ยคะ”‘เอ่อ พรุ่งนี้ได้มั้ยคะ ขอเก็บของก่อน’“หือ เก็บของ? คุณยังอยู่เหรอคะ”‘อ้อ ไม่ๆ หมายถึงทำความสะอาดจัดของน่ะค่ะ’“อ๋อ งั้นได้ค่ะ พรุ่งนี้เจอกันนะคะ”‘คงไม่เจอนะคะ ฉันไม่อยู่ คุณเข้ามาดูเองได้เลย แจ้งชื่อที่นิติ รับคีย์การ์ด กุญแจ สัญญาเช่าวางอยู่ที่โต๊ะ ถ้าไม่พอใจก็ขีดฆ่าแก้ไขได้เลยค่ะ เอาที่สบายใจ’“หา!”‘แค่นี้นะคะ’ ตรู๊ดๆๆรวดเร็วทันใจเหลือเกิน ไว้ใจได้มั้ยเนี่ย?แต่คิดไปคิดมา สงสัยเจ้าของห้องเป็นคนง่ายๆ อะไรยังไงก็ได้ แบบว่าเศรษฐีนีสายเปย์มีหลายห้องไรงี้ลลนารีบแพคของให้ลูกค้าจนเสร็จตรวจสอบดีแล้วก็เก็บของใช้ส่วนตัวใส่กระเป๋าเตรียมย้ายอย่างอารมดีทว่าย้ายเข้าคอนโดต้องใช้เงินพอควรนี่นาเมื่อคิดได้ดังนั้นลลนาก็รีบคำนวณเงินในบัญชี พบว่ามีอยู่น้

ปณิดาว่าอีก “พี่ให้เช่าช่วงนะ เจ้าของห้องตัวจริง ไม่อยู่ ปล่อยจอยสุดๆ พอดีพี่เองก็จะกลับไปอยู่บ้านแล้ว แต่น้องชายมันบ่นเหงาพี่ก็เลยต้องอยู่เป็นเพื่อนมันก่อน”ปรัชญาปรายตามองคนพูดไม่อายปากลลนายิ้ม “งั้นยังต้องเอาลงไปฝากไว้ที่นิติมั้ยคะ พอดีลืมคู่ฉบับเลยกลับมาเอาค่ะ”“คุณน้องโอเคกับค่าเช่าแล้วใช้มั้ยคะ อยากให้ลดลงอีกมั้ย”ลลนาตาโต “ได้เหรอคะ” อันที่จริงมันก็ถูกแล้วนะ แต่ลดลงอีกเธอก็จะเหลือเงินเพิ่ม“ได้สิคะ” ว่าพลางยักคิ้วหลิ่วตาให้น้องชายที่อยากให้อยู่ฟรีแต่ทำไม่ได้ เพราะมันไม่เนียน เธอว่าต่อ “เดี๋ยวพี่ลดให้อีก 50% เลย ดีมั้ย”“โอ้โห! พี่นิใจดีจังเลยค่ะ”“แน่อยู่แล้ว พี่สาวคนนี้งามทั้งตัวและหัวใจจ๊ะ ป่ะ เราเข้าไปคุยกันต่อให้ห้อง”ปรัชญาถูกปณิดาผลักให้หลีกทางไกลๆ ก่อนที่ลลนาจะถูกปณิดาดึงเข้าห้องของปรัชญา“เดี๋ยวค่ะ ไม่เข้าไปคุยในห้อง2205 ล่ะคะ”“คุยห้องไอ้ปัดมันนี่แหละ จะได้เข้าออกคุ้นเคย”“หะ!?”หลังจากย้ายมาอยู่คอนโดห้องG2205 ติดกับห้องใครบางคน ลลนาก็ไม่อยากกลับบ้านอีกเลยไม่ใช่เพราะปรัชญา แต่เป็นเพราะปณิดาพี่สาวของเขาดูแลเธอดีมาก ซื้อของกินมาฝาก คอยอยู่เป็นเพื่อนกลัวเธอเหงาอีกต่างห