All Chapters of ย้อนเวลากลับมาเพื่อปิ๊งรัก: Chapter 61 - Chapter 70

ลลนาอยากหยิกเอวเขานัก แต่ทำได้แค่พยักเพยิดให้มองไปทางโน้น ปรัชญามองตาม เห็นเจ้โน้ตที่กำลังนั่งหน้าเคร่งกับตารางงานเงยหน้าขมวดคิ้วมอง ชี้นิ้วว่า เฮ้! ไปนั่งที่อื่นปรัชญาสีหน้าเย็นชา ยกแขนขึ้นไขว้กันทำเป็นสัญลักษณ์กากบาท ไม่ไป!เจ้โน้ตเลยยกกำปั้นส่งตอบ เดี๋ยวเถอะ ดื้อมากลลนาไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี เริ่มเห็นปัญหาล่ะจังหวะนั้น โดนัท เจ้าของใบหน้าบ้องแบ้วปากนิดจมูกหน่อยดวงตากลมโตท่าทางน่ารักน่าเอ็นดูซึ่งเล่นเป็นนางเอกของเรื่องนี้ก็เดินเข้ามาทางปรัชญา“ขอนั่งด้วยนะคะ”ปรัชญายังไม่ทันตอบรับหรือปฏิเสธ เธอถือวิสาสะนั่งลงข้างๆ เขาแล้ว“นัทอยากคุยกับคุณ” โดนัทว่าปรัชญาหันมองลลนา สายตาสั่งการว่า ห้ามลุกหนีคือเกรงว่าผู้หญิงของตัวเองจะงอนอย่างไร้เหตุผล จึงต้องปรามไว้ก่อนแต่ปรากฏว่านอกจากไม่งอนไม่หนี ลลนายังมองโดนัทด้วยสายตาชื่นชมแกมยินดีเธอว่า “เชิญค่ะ คุณนัท”โดนัทหันมายิ้มให้ลลนาเล็กน้อย ก่อนหันไปสนใจเพียงปรัชญาลลนาปล่อยให้พระเอกกับนางเอกของเรื่องคุยกัน ส่วนเธอนั่งรอเมธาต่ออย่างใจจดใจจ่อต่อไปเสียงพูดคุยกระจุกกระจิกของโดนัทกับปรัชญาไม่ได้น่าสนใจเท่าการรอเจอพ่อแม้แต่น้อยกระทั่งเมธาเด

ผู้กำกับฟังซะเพลิน กะพริบตาปริบๆ “จริงเหรอ?”“ค่ะ”“อืม ก็ได้นะ งั้นเอาตามนั้นแล้วกัน ลองดูก่อน” ว่าจบก็หันไปสั่งทีมงานส่วนลลนาก็ช่วยช่างแต่งหน้าให้ตัวเองตามที่บอก “เอาให้เละน่าเกลียดน่ากลัวสุดๆ ไปเลยค่ะพี่”“ทุ่มทุนมากค่ะคุณน้อง หน้าสวยสะกดขนาดนี้ แต่ไม่ห่วงสวยเล้ย ได้ออกกล้องทั้งที เสียดายของนะคะเนี่ย”“เดี๋ยวสวยตอนอยู่กับแฟนค่ะ”“อุ๊ยตายว้ายกรี๊ด แบบนี้ใครอยากจีบก็ยากสิคะ เผื่อมีนักธุรกิจไฮโซรวยพันล้านสนใจคุณน้องจะอดนะคะ”“ไม่เป็นไรค่า รักเค้า...”“โอ๊ย! ฮ่าๆ พูดตรงเกิ๊น”เม้าท์ไปแต่งไปไม่ถือตัว ถูกใจช่างแต่งหน้า ไม่นานก็เสร็จตรงใจ เมื่อไฟพร้อม ทุกอย่างพร้อม เธอก็เล่นเป็นผีตามประสบการณ์จริงของตัวเองฉากนี้คือฉากเดี่ยวที่ลลนากำลังเป็นผีเร่ร่อน อารมณ์ซับซ้อน ทั้งเหงา เศร้า สับสน คิดถึงทุกคน แล้วก็เคียดแค้น ชิงชัง กระทั่งรู้สึกไม่ยอมตาย สุดท้ายก็จมดิ่งยิ่งเป็นตอนที่นึกถึงความผิดพลาดในอดีตก็ยิ่งร้องไห้ออกมาจนน้ำตาเป็นสายเลือด น้ำตาของลลนาเป็นของจริง เธอร้องไห้แบบมืออาชีพได้ไงก็ไม่รู้พอน้ำตาเจอกับเอฟเฟคที่แต่งหน้าไว้มันก็ไหลนองเป็นสีแดงฉาน อาบแก้มแล้วหยดตตรงปลายคาง ส่งเป

“พ่อลองไปหาดูก่อน ถ้าไม่เจอก็แล้วไป”เมธาก้มมองลูกสาวนิ่งงัน เขามีคำถามมากมายอยู่ในแววตาอันที่จริงเมธาควรตกใจเรื่องอังคณาอย่างที่สุด แต่เรื่องลูกสาวตรงหน้าทำให้เขาไม่สนใจใครอื่น“ยัยหนูของพ่อ...”“พ่อ เชื่อหนูใช่มั้ย...ได้โปรดเชื่อหนูเถอะนะ”เห็นบิดายังคงจ้องมองมาเหมือนโลกหยุดหมุน หญิงสาวจึงไม่แน่ใจว่าเขาได้เข้าใจหรือไม่ เธอจึงเน้นย้ำ “คุณอังคณานั่นไม่ใช่คนดี คืนนี้ยังชวนหนูไปเลี้ยงปาตี้ ท่าทางเหมือนมีแผนแปลกๆ”“เอ่อ...แน่นอนพ่อเชื่อหนู แต่หนูคือยัยนาจริงใช่มั้ย ไม่ได้หลอกให้พ่อดีใจเล่นใช่หรือเปล่า”เพียงคำถามนี้ทำเอาลลนาถึงขั้นปลดล็อคในใจ น้ำตาปริ่มจะไหล“พ่อ...”อันที่จริงหญิงสาวมีเรื่องราวอื่นเยอะแยะมากมายอยากคุยกับพ่อ หลายปีผ่านมาเธอมีเรื่องจะเล่าแล้วก็อยากจะฟังเรื่องของพ่อตั้งแต่เช้ายันค่ำว่าทำอะไรบ้างเห็นพ่อลูกแสดงออกต่อกันอย่างคนต้องการเวลา แต่ตอนนี้ไม่มีเวลาขนาดนั้น ปรัชญารีบบอก “ฉันได้ยินเสียงเหมือนมีคนเดินมา เรารีบออกไปก่อน เรื่องหลังจากนี้ค่อยหาโอกาสพูดคุยให้ละเอียด”ลลนายังอยากคุยกับพ่อต่อแต่ทำได้เพียงพยักหน้าให้ปรัชญา“ได้ ไปกันก่อน”จากนั้นปรัชญาก็แง้มประตู

ลลนาแอบมองจากประตูห้องครัว เห็นเมธากับโดนัทกำลังนั่งคุยกันฝ่ายชายที่อายุมากกว่าออกจะเย็นชาเล็กน้อย ระมัดระวังกิริยาสักหน่อย ส่วนฝ่ายหญิงน่ะเหรอ หล่อนดูรุกหนักเอาเรื่อง เขยิบเข้าไปนั่งชิดสะกิดแขนยิกๆ น่ารักดีลลนาก็มองออกว่าพ่อไม่ได้เย็นชาแต่ติดประหม่าต่างหาก ดูมุมปากที่ยิ้มคล้ายไม่ยิ้มนั่นสิ เขินแหละพวกเขาสปาร์คกัน[1]เมื่อไหร่ไม่รู้ แต่ตอนนี้เหมือนเครื่องใกล้ติดแล้วนะ คนนอกอย่างเธอมองออกว่าทั้งสองมีความรู้สึกดึงดูดและเข้ากันได้ดีอย่างแรงกล้า โดยเฉพาะในความสัมพันธ์เชิงโรแมนติก อาจเป็นความรู้สึกแรกพบหรือความรู้สึกที่พัฒนาขึ้นเมื่อได้รู้จักกัน ทำให้เกิดความสนใจใคร่รู้ อยากสนิทสนม และอาจนำไปสู่ความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้นได้อย่างรวดเร็ว“อย่าเพิ่งยกอาหารไปเลย รออีกแปบนึงดีกว่า” ปรัชญายืนซ้อนแผ่นหลังลลนาเพื่อแอบมองเหมือนกัน เขากระซิบเสียงเบาริมหู “ดูอย่างเดียว ห้ามขัดจังหวะ”“อืม รู้แล้ว อ๊ะ! ทำอะไรเนี่ย”ลลนากระซิบเสียงเขียวเมื่อถูกจู่โจมไม่ทันตั้งตัว ปรัชญาทั้งดูดคอขบติ่งหูเริ่มซุกไซ้อยู่ในมุมประตูห้องครัว ทำอย่างกับฉากเอวีในหนังผู้ใหญ่“อื้อ ปัด”“นิดนึงน่า คิดถึงจะแย่” ปรัชญาพูดเส

“ผมรู้จักนิสัยคุณดี ถึงจะบ้าและดุเหมือนพิทบูล แต่ไม่โกหกแน่”“เฮอะ! เป็นพิทบูลก็ยังดีกว่าคุณแล้วกัน อย่างน้อยมันก็ซื่อสัตย์ ไม่แว้งกัดคนที่ตัวเองเคยบอกว่ารัก”เมธายังไม่ทันเปิดปากเถียง ปรัชญาก็ถามอีกว่า “เป็นหลักฐานแนวไหนครับ”“ก็เป็นภาพแนบชิดเกินเพื่อนไง” ลภัสดาตอบ“เป็นคู่จิ้นนอกจอเหอะ” เมธาว่า“ฉันก็ถามยัยผู้จัดการแล้วว่าแค่คู่จิ้นมั้ย ยัยนั่นบอกว่าไม่ใช่ พวกคุณกำลังคบกันจริง เป็นรักดีๆนอกจอ แล้วก็ขอให้ฉันไม่ต้องหึงอย่าออกมาพูดเรื่องอดีตเด็ดขาด อย่าเป็นบ่อนทำลายความรักและอนาคตของคุณ”เมธานิ่วหน้า “แล้วคุณก็เชื่อ?”“ยัยนั่นพูดจาดี ขอร้องดีๆ ฉันก็ไม่ได้ใจร้ายนี่”“คุณดา ตั้งแต่เลิกกับคุณ ผมไม่เคยคบใคร” “ภาพคุณกับผู้หญิงล่ะ มีตั้งหลายครั้งหลายคน คบๆเลิกๆ ไม่ใช่เหรอไง?”“ผมไม่รู้ว่าเป็นภาพไหนบ้าง จะว่าเป็นแผนโปรโมตก็ไม่น่าใช่ เพราะผมไม่ใช่พระเอกไม่ต้องมีภาพคู่นางเอก หรือว่าจะเป็นภาพตัดต่อ?” เมธาฉุกคิดได้ทันใดลภัสดาเลิกคิ้วสูง เริ่มลังเลไม่แน่ใจ“แล้วหลักฐานการย้ายไปอยู่เมืองนอกของคุณแม่ คุณพ่อยังเก็บไว้หรือเปล่าครับ” ปรัชญาถามอีก“ไม่ได้เก็บ แค่รับรู้จากข้อความที่ลภัสดาส่งมาและดูจากเ