บททั้งหมดของ ทะลุมิติไปเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวในชนบท: บทที่ 11 - บทที่ 20

ฟู่จิ่งฮวาที่ได้ยินเช่นนั้นจับบุตรชายและบุตรสาวถอยห่าง“ขะ ข่าวมาถึงที่นี่ได้อย่างไรเจ้าคะ” นางภาวนาขอให้ไม่เป็นความจริง เช่นนั้นที่นี่คงไม่ปลอดภัยสำหรับนาง“ข่าวนั้นย่อมต้องมาถึงอยู่แล้ว โยมถูกวางยาพิษที่เมืองเว่ยนี่เอง จากนั้นคนสกุลฟู่มาแจ้งเพียงว่าโยมบาดเจ็บจนลมปรานพังทลายไม่อาจตื่นจากนิทรา นั่น มิใช่ว่าตายหรอกหรือ” นางถอนหายใจโล่ง ซึ่งน่าจะเป็นช่วงก่อนที่จะเกิดการล้างตระกูลฟู่ ส่วนคนสกุลฟู่ก็อาจบอกบุตรชายตัวน้อยว่านางเป็นไข้ป่า เรื่องนี้ถือว่าโล่งใจไปเปาะนึง“ข้าหายแล้วเจ้าค่ะ มีบางเรื่องอยากจะมาขอร้องเจ้าของอารามเจ้าค่ะ” นางมั่นใจว่าที่นี่ยังมีอารามชีที่สนิทสนมกับนาง เพราะหากเป็นพระ จะไม่อนุญาติให้สตรีเข้าไปในบริเวณ“เชิญทางนี้ๆ ท่านอาจารย์ต้องดีใจแน่นอน” นางถือโอกาสนั้นล่ำลาเหลียงเว่ยและอิ่งลู่ไปด้วย“ไม่รอให้พวกเจ้าเจออาจารย์ก่อนหรือ” ความเป็นห่วงถูกส่งมาทางสายตา“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ หากไม่มีที่อยู่คงอาศัยที่อารามไปก่อน ข้ารบกวนพวกท่านลำบากมาหลายวันแล้ว นี่เป็นยาแก้หวัด แล้วก็แก้ไข้ แก้ไอ เอาติดตัวไว้นะเจ้าคะ” นางส่งห่อยาลูกกรให้ทั้งคู่ก่อนจะประสานมือทำการขอบคุณ“ขอให้ที่ที่เจ้าเร

ร่างบอบบางวิ่งไปตามผู้นำหมู่บ้านด้วยความตกใจ “ชาตินี้ทั้งชาติข้าไม่อยากเห็นใครตายอีกแล้ว!!” ทันทีที่นางแจ้งว่าบุรุษผู้นั้นนอนขดตัวเจ็บปวด ชาวบ้านหลายคนรีบมาที่บ้านของจิ่วเฟิ่นทันที นางรีบเข้าไปอุ้มฟู่ซินเซียขึ้นมาแนบอก พร้อมจับมือบุตรชายไว้แน่น ยืนมองความวุ่นวายตรงหน้าที่ประตูรั้ว เพราะตอนนี้ใจไม่แข็งพอที่จะเห็นเลือด!!“ท่านแม่ อาการเหมือนโดนยาพิษที่ออกฤทธิ์ช้าแต่กัดกินไปเรื่อยๆเลยขอรับ” นางก้มมองบุตรชาย ก่อนจะหันกลับไปมองจิ่วเฟิ่นที่ตอนนี้มีโลหิตทะลักออกปากอย่างน่าหวาดกลัว“เจ้าตรวจเขาหรือ?“ เพราะมารดาสั่งห้ามรักษาใครโดยพละการ เด็กน้อยที่เผลอทำเกินหน้าที่หลบสายตาวูบจนนางถอนหายใจ”มู่เอ๋อร์ แม่ไม่ได้จะตำหนิเจ้า แม่เพียงแต่กลัวว่าภัยจะมาถึงตัวเจ้าเท่านั้น“ มือน้อยๆเอื้อมมากุมมือนางไว้”ข้าสงสารท่านลุงขอรับ“ นางส่ายหัวพร้อมถอนหายใจ”เขายังหนุ่มแน่น เจ้าเรียกเช่นนั้นเขาจะไม่โกรธเอาหรือ“ อาจเพราะสกุลฟู่มีจิตใจดี มันจึงฝักรากลึกมาถึงฟู่มู่หลง ต่อไปนางอาจจะต้องเตือนลูกบ่อยขึ้น”เอาไว้ข้าค่อยถามว่าควรเรียกอย่างไรดี“ เมื่อรู้ว่ามารดาไม่โกรธเขาเงยหน้าขึ้นมาส่งยิ้มและพูดจาอย่างฉะฉาน”อาการเช่น

“ข้ากับบุตรชายพอจะมีวิชาการรักษาคนไข้ติดตัวอยู่บ้าง ไว้สายๆหากทุกคนกลับไปหมดแล้ว ข้าจะลองรักษาท่านดู” นางตัดสินใจพูดขึ้นมาเมื่อเห็นแววตาสิ้นหวังของจิ่วเฟิ่น“ข้าไม่ได้ดูถูกฝีมือเจ้าสองคนแม่ลูกหรอกนะ แต่สมุนไพรนั้นอาจจะต้องเข้าไปหาในป่าลึก เมื่อหลายวันก่อนตอนข้าฟื้นมาใหม่ๆ อาจารย์อยากได้โสมไว้บดยาให้ข้า เดินขึ้นเขาไปถึงสองลูกข้ากลับคว้าน้ำเหลวกลับมา” เขาตักโจ๊กกินเรื่อยๆแม้จะฝืดคอ เพราะตอนนี้ด้านในเขาระบมไปหมด ส่วนนางเองตอนนี้ถอยกลับมานั่งที่ม้านั่งตัวยาวพร้อมเปิดตำราต่อ“เรื่องนั้นท่านไม่ต้องห่วง ต่อให้มีเพียงเศษเสี้ยวความหวังที่ท่านจะรอด ข้าก็จะทำหน้าที่รักษาให้ดีที่สุด ชีวิตนี้…ข้าเห็นคนตายมาเยอะเกินไป ข้าไม่ต้องการเห็นใครตายอีกแล้ว” นางตอบเขาก่อนก้มหน้าลงอ่านตำราไปเรื่อยๆ ปากจิ้มลิ้มอมชมพูอ่านชื่อสมุนไพรคล้ายท่องจำทำเขาเพลิดเพลิน รู้ตัวอีกที เขากินยาต้มในกาจนหมด!!“ขอบน้ำใจแม่นางฟู่สำหรับอาการและยารักษานี้ ข้าจะ…เป็นเป้านิ่งให้เจ้าสองคนแม่ลูกทดสอบการรักษาเอง” พูดจบเขาก็กระโดดกลับลงไป ตอนนี้ชาวบ้านเริ่มออกมาเลี้ยงสัตว์ ทั้งกวาดต้อนแพะ พาวัวไปเล็มหญ้า และออกหาของป่า นางมองสิ่งเหล่านั

ร่างที่อ่อนแรงถูกป้อนยาบำรุงโลหิตและพยุงลมปราน ก่อนที่นางจะไปตามคนสกุลไป๋มาช่วยจัดการเช็ดตัวและเปลี่ยนชุดให้เขา จากนั้นนางจึงทำความสะอาดทั้งหมด และพาลูกๆกลับบ้าน เพราะเขาคงไม่ได้สติอีกหลายวัน“ท่านแม่ เมื่อครู่ที่ท่านอาผู้นั้นพูดถึงบิดาข้า ท่านแม่คิดว่า เขาเป็น…คนดีหรือไม่ขอรับ” นางนึกถึงแววตาตอนเขาพูดถึงหมอฟู่ที่มีแต่ความรู้สึกผิดและเทิดทูลก่อนจะหันมาหาบุตรชายที่ตอนนี้กลับมาเหงาหงอยอีกครั้ง“เรื่องนั้นแม่ให้คำตอบเจ้าไม่ได้ เพราะเขาเองเพียงพูดออกมาตามความรู้สึก” จากที่เปลี่ยนเสื้อผ้าที่เปื้อนเลือดออกเรียบร้อย นางขยับเข้ามาใกล้ฟู่มู่หลงพร้อมลูบหัว“มู่เอ๋อร์ ถึงตอนนี้เราจะอยู่ห่างไกลจากสกุลหวงแล้วก็ใช่ว่าคนพวกนั้นจะหยุดตามหาเรา และแม้ว่าการรักษาชายผู้นั้นจะผ่านไปด้วยดี แต่ไม่ได้หมายความว่าเราจะใช้การรักษาได้อย่างอิสระ“ นางไม่คิดจะอ้อมค้อมไปมา พยายามอธิบายให้เด็กน้อยเห็นภาพ นางมั่นใจว่าเด็กฉลาดอย่างฟู่มู่หลงจะเข้าใจได้”ความลับของสกุลฟู่จะยังคงถูกเก็บไว้อย่างดี เราจะเป็นเพียงหมอยาสมุนไพรที่กำลังศึกษาเท่านั้น เข้าใจหรือไม่“ เด็กที่คิดถึงทุกคนในสกุลฟู่มีดวงตาแดงก่ำ พยายามอย่างยิ่งยวดที่จะ

“เช่นนั้นองค์หญิง5จะยอมหรือ?“ แน่นอนว่าการมีคำสั่งบังคับให้แต่งงานเช่นนี้คงเอาแต่ใจตนเองไม่น้อย แล้วมีหรือที่คนเช่นนั้นจะยอม”ต่อให้ไม่ยอมก็ทำอะไรไม่ได้แล้วขอรับ คุณชายสวี๋ดื่มยาพิษก่อนวันที่อาหญิงจะถูกพิษไข้เล่นงานเพียงวันเดียว!!“ ความรู้สึกตอนนี่ของนางบอกได้เลยว่า…นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญคุณชายสวี๋และเจ้าของร่างเดิมของนางรักใคร่กลมเกลียวกัน แต่เมื่อองค์หญิง5ถูกตาต้องใจจึงคุณชายสวี๋เข้าจึงถูกบังคับให้แต่งงาน เมื่อฝ่ายชายไม่ยอม กระทำรุนแรงไปก็จะเป็นที่ครหา จึงแก้ไขที่หญิงสาวอันเป็นที่รักแทน นั่นก็คือ…ฟู่จิ่งฮวาเมื่อประทานสมรสให้สำเร็จ หวังว่าคุณชายสวี๋จะหันกลับมายอมแต่งงานด้วยแต่คิดผิด…เขาเลือกฆ่าตัวตายแทน ส่วนฟู่จิ่งฮวาก็คงบอบช้ำไม่แพ้กัน การถูกพิษนี้บางที อาจจะดื่มเองก็เป็นได้ แต่คนสกุลฟู่อยากปกปิดเรื่องนี้ไม่ให้แม่ทัพเสิ่นสามีในนามรู้จึงแจ้งว่าป่วยเป็นไข้ป่า และทำการรักษาเงียบๆ ใครจะคิดว่านางเองตายจากไปแล้ว…น่าอดสูใจเหลือเกิน“เจ้านอนเถอะ ไว้ท่านอาจิ่วเฟิ่นหายดี แม่จะอนุญาตให้ไปเรียนที่อารามสงฆ์” นางจัดการเอาบุตรชายบุตรสาวนอนกลางวันส่วนตัวเองนั้นเดินไปหาบน้ำที่ลำธารระหว่างเด็กๆนอนห