ทะลุมิติไปเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวในชนบท のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

เพราะความจนมันน่ากลัว จากเด็กสาวที่มาจากต่างเมืองเมื่อเรียนจบและได้เข้าทำงานในบริษัทยักษ์ใหญ่ ชีวิตนี้ทั้งชีวิตเธอพลีกายให้งานมากว่านับ10ปี ชีวิตที่ดีขึ้นอย่างก้าวกระโดดหลังเสียย่าผู้ชุปเลี้ยงไปก็ไม่มีอะไรให้ต้องกังวล พี่ชายที่คลานตามกันมาแต่งงานได้ดีจนไม่ต้องห่วงหาตอนนี้เธอมีทั้งบ้านหลังใหญ่ รถไฟฟ้าราคาแพงและเงินเดือนที่เพิ่มขึ้นทุกปีเท่านี้ก็สุขเกินกว่าจะอธิบายให้ใครฟัง เธอคิดเพียงเท่านั้นจริงๆจนกระทั่ง…วันที่เธอล้มหมดสติกลางห้องประชุม ร่างผอมบางถูกพาส่งโรงพยาบาล สติที่มีน้อยนิดพยายามฝืนลืมตาแต่มันชั่งยากเหลือเกิน…เงินมากมายที่ยังไม่ได้ใช้ พัสดุที่ยังไม่ได้แกะ อาหารราคาแพงที่เธอสต๊อกไว้เต็มตู้ เสื้อแบรนด์เนมที่แย่งชิงมาอย่างยากลำบาก สมบัติมากมากที่อยู่ในตู้เซฟ เธอ…ไม่ทันได้อยู่ใช้ก็ต้องตายเพราะโหมทำงานขนาดนี้ไปเพื่ออะไรกัน!! … ชีวิตจริงๆแล้วเธอมีแค่นี้หรือ เกิด เรียน ทำงาน มีเงิน และตายไปในที่สุด !!อดสูใจจริงๆ…จึก จึก “ตายแล้วนี่นา ใครมาก่อกวนอยู่ได้” คิ้วเรียวที่ลากยาวดั่งคันสรขมวดเข้าหากันจนเป็นปม“ท่านอา ท่านอาหญิงขอรับ” เสียงกระซิบกระทราบยิ่งทำเธอหงุดหงิด”ถ้าตายแล้วต้องได้

ไม่รู้ว่าพายเรืออกมานานแค่ไหนแล้ว เพราะตอนนี้แม้จะเมื่อยจนสายตัวแทบขาดก็ยังคงต้องพายต่อไป ใบหน้าที่มอมแมมของฟู่จิ่งฮวาหันมามองเด็กสองคนด้วยแววตาอ่อนแสง พี่ใหญ่ทำหน้าที่นอนกอดน้องน้อยพร้อมห่มผ้าให้หนาแน่น“จะเลี้ยงยังไงให้เติบโตและไม่อาฆาตแค้นดี” แม้จะรู้ว่าการกระทำแสนป่าเถื่อนที่สกุลฟู่ได้รับมันเกินกว่าจะยอมปล่อยวาง แต่เธออยากให้เด็กๆสองคนนี้เติบโตไปยิ่งใหญ่จนไม่มีใครกล้ารังแก มากกว่าให้ใช้ชีวิตเพื่อเอาคืน และความปราถนาสุดท้ายของมารดาเด็กเอ่ยไว้เพียงให้เลี้ยงชีพตนเองได้ นั่นเท่ากับว่าคนบ้านนั้นจิตใจบริสุทธิ์ทุกคน!!“ท่านอาขอรับ” นานนับหลายชั่วโมงตามที่เธอคาดคะเน ตอนนี้เส้นขอบฟ้าเริ่มมีสีส้มจางๆ ส่วนเรือไม่ได้หยุดนิ่ง เพราะถือว่าที่นี่อาจจะปลอดภัยหรือไม่ปลอดภัยก็ได้จึงยังฝืนไปต่อ“หิวหรือยัง” เด็กที่ถูกเลี้ยงดูมาเป็นอย่างดีจนอุดมสมบูรณ์มีความสูงเพียงสะโพกนางเท่านั้น“หิวขอรับ” แม้ท้องฟ้ายังไม่สว่างดีแต่ตอนนี้ฟู่จิ้งฮวามองทุกอย่างได้ชัดเจน จากที่คิดว่าตามตัวเด็กอาจมีเสื้อผ้าเปอะเปื้อนเลือดบ้าง ตามที่นางมองจุดดำๆและกลิ่นคาว ตอนนี้พอได้เห็นเต็มตา ทั้งเสื้อผ้านางและเด็กชายเต็มไปด้วยเลือดจ

หลังจากหลับตาลงจู่ๆก็รู้สึกเย็นที่แขนจนต้องรีบลืมตามาอีกครั้ง เด็กน้อยในห่อผ้าที่แม้จะหลับสนิทแต่นิ้วมือเกี่ยวบางอย่างเอาไว้“มาอยู่ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน” นางมองดูแหวนหยกสำหรับผู้ใหญ่ที่เกี่ยวอยู่ในนิ้วเล็กๆของฟู่ซินเซียอย่างสงสัย ก่อนจะนึกได้ว่าเมื่อคืนตอนฮูหยินฟู่มอบของให้อาจจะตกลงไปจึงหยิบออกมา เพราะกลัวว่าสมบัติสกุลฟู่จะหล่นหายวูบบบบ ลมหอบใหญ่พัดใส่หน้าแต่เรือไม่ได้โคลงเคลงนางยังมองเห็นว่าเด็กสองคนนั้นหลับอยู่จึงเบาใจแต่อีกด้านกลับเป็นประตูใหญ่ที่เปิดกว้างและ…“นะนี่มัน อะไรกัน!!” ประตูบานใหญ่ที่เปิดอยู่ทำนางตกใจก่อนจะก้าวเดินเข้าไปดั่งต้องมนต์ ด้านในเป็นพื้นที่โล่งคล้ายกับบ้านเปล่าๆ มีตู้เย็น1หลัง มีถังน้ำกิน มีอุปกรณ์เด็กอ่อน นมผง อาหารอ่อนๆ มีเสื้อผ้าในยุคสมัยนี้ หนังสือเรียนภาษาโบราณ แต่ไม่มีเสบียงสำหรับผู้ใหญ่ ฟู่จิ่งฮวาเดินสำรวจไปเรื่อยๆ ก่อนพบผ้าห่ม1ผืนมันเป็นผืนบางๆแต่ใหญ่มากจนนางสงสัย ทันทีที่เอื้อมมือไปจับ มือของนางโปร่งแสง คล้ายไม่มีเลือดเนื้อ มันกลืนไปกับพนังห้อง!!“ผ้าคลุมล่องหนหรือไง” เมื่อลองเอามืออีกข้างเข้าไปก็พบว่าเป็นเหมือนกัน!! ก่อนจะค่อยยกเท้าขึ้นมาและนำชายผ้า

จบคำพูดนั้นนางถึงจับยืดตัวตรง ดึงฟู่มูหลงมายืนแนบข้าง ก่อนจะกลั้นหายใจ มองทางหนีเอาไว้และภาวนาว่าให้คนพวกนั้นผ่านไปโดยเร็ว ชื่อหอโอสถหวงอันโหลวคล้ายเป็นคำต้องห้าม ตั้งแต่ที่รู้ว่าใครฆ่าสกุลฟู่!!“เด็กน้อย เจ้าเดินไปที่ร้านเครื่องประดับก่อนแม่จะบังให้เจ้าเอง” นางพยักหน้าเมื่อมองไปยังเหล่าสตรีที่กำลังรายล้อมซื้อของในร้านเครื่องประดับราคาถูก เด็กชายมองมารดาในนามอย่างชั่งใจ “รออยู่ในที่คนเยอะๆ ไม่มีทางที่ใครจะสังเกตุ…ไปเถอะ” นางปลอบใจตัวเองว่าคนพวกนั้นเพียงมาเดินตลาด แต่การที่ฟู่มู่หลงจำหน้าคนพวกนั้นได้ ก็ไม่อาจนิ่งนอนใจว่าเป็นเรื่องบังเอิญจริงๆมือที่อุ้มบุตรสาวตัวน้อยอยู่กระชับกอดแน่น สายตาคอยมองไปยังเด็กชายที่รู้หลบหลีกตามซอกร้านอย่างเบาใจ จนกระทั่งเขาเข้าไปยืนที่คนแออัดได้ จากนั้นนางจึงค่อยๆเดินไปด้านข้างที่ขายเตาดินเผา และกาน้ำร้อน“ข้ารับเตาและกาน้ำชานี้หนึ่งชุดเจ้าค่ะ” นางอาศัยบุรุษตัวใหญ่หลบไปทางซ้ายเรื่อยๆจนกระทั่งได้ของครบ นางก้มหน้าลงหยิบของ ในยามที่คนหอโอสถเดินผ่านคล้ายกับว่ายุ่งกับการจัดของเหลือเกิน“ห้ามมอง ห้ามสบตาเด็ดขาด!” นางพึมพำกับตัวเอง ก่อนเหลือบมองเพียงหางตาว่าผ่านไ

ยามเหม่า(05.00-06.00น.)ตอนนี้ทุกคนมาส่งนางและเด็กๆที่ชายป่า หลังจากส่งเสร็จเฒ่าแก่หม่าจะเดินทางไปค้าขายต่อ คนบังคับเกวียนเป็นสามีภรรยาที่เป็นคนเก่าแก่ของสกุลหม่า ชำนาญทางพอสมควร และจัดตั้งคาราวานขนส่งสินค้า”พวกเจ้าสบายใจได้ เหลียงเว่ยเป็นคนของสกุลหม่า เดิมทีตั้งใจจะไปรับสินค้าจากทางเหนืออยู่แล้วขบวนสินค้านี้มีหลายสิบชีวิต ไม่เป็นเป้าสายตาให้ใครสงสัยพวกเจ้าแน่นอน“ นางกวาดสายตามองดูรถม้าและเกวียนนับ10คันจอดพร้อมคนป้องกันยามมีโจรมาปล้น ถือว่าปลอดภัยพอควร ”ขอบพระคุณท่านลุงท่านป้าเจ้าค่ะ บุญคุณนี้ฟู่จิ่งฮวาไม่มีวันลืม“ นางคุกเข่าพร้อมประสานมือก่อนจะก้มลงจนศรีษะแนบพื้นดิน ฟู่มู่หลงก็ทำตามเช่นกัน”บุญคุณอะไรกัน พวกข้ามีขีวิตรอดมาจนวันนี้ก็เพราะบรรพบุรุษของพวกเจ้า ไปเถอะ ยามหน้าหากได้ล่องเรือสินค้าไปทางเนือ พวกข้าจะแวะเยี่ยมเยือน“ หม่าฮูหยินและพ่อค้าหม่าอวยพรให้นางและบุตรชายโชคดี”ตระกร้านี้พอดีกับที่นอนนุ่มๆ ข้ามีหลายใบแบ่งให้หนูน้อยซินเซีย1ใบยามเดินทางจะได้ไม่ลำบากเพราะรถม้าที่วิ่งเร็ว“ หม่าอวี๋โหยว บุตรสาวของพ่อค้าหม่าอุ้มตะกร้าที่ทดลองวางหนูน้องซินเซียไว้ยื่นให้นาง นางจึงรับมาอย่างดีใจ