ทะลุมิติไปเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวในชนบท

ทะลุมิติไปเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวในชนบท

last updateÚltima atualização : 2026-06-13
Idioma: Thai
goodnovel16goodnovel
Classificações insuficientes
44Capítulos
4.3Kvisualizações
Ler
Adicionar à biblioteca

Compartilhar:  

Denunciar
Visão geral
Catálogo
ESCANEIE O CÓDIGO PARA LER NO APP

ฟู่จิงฮวาตายจากโลกเดิมเพราะทำงานไม่ได้หยุดพัก ความรู้สึกสุดท้ายคือเสียที่นางยังไม่เคยมีชีวิตที่ตัวเองอยากมี ในขณะที่น้อยใจในโชคชะตานางกลับตื่นขึ้นมาพร้อมเสียงเรียกของเด็กชายวัยสี่หนาว “อาหญิงน้องหิวนมแล้วขอรับ“

Ver mais

Capítulo 1

ฟู่จิ่งฮวา

青木玲奈(あおき れな)がA国の空港に着いたのは、すでに夜の九時を過ぎていた。

今日は彼女の誕生日だ。

携帯の電源を入れると、たくさんの誕生日メッセージが届いていた。

同僚や友人からのものばかり。

藤田智昭(ふじた ともあき)からは何の連絡もない。

玲奈の笑顔が消えかけた。

別荘に着いたのは、夜の十時を回っていた。

田代(たしろ)さんは彼女を見て、驚いた様子で「奥様、まさか……いらっしゃるなんて」

「智昭と茜(あかね)ちゃんは?」

「旦那様はまだお帰りになってません。お嬢様はお部屋で遊んでいます」

玲奈は荷物を預けて二階へ向かうと、娘はパジャマ姿で小さなテーブルの前に座り、何かに夢中になっていた。とても真剣で、誰かが部屋に入ってきたことにも気付かない様子。

「茜ちゃん」

茜は声を聞くと、振り向いて嬉しそうに「ママ!」と叫んだ。

そしてすぐに、また手元の作業に戻った。

玲奈は娘を抱きしめ、頬にキスをしたが、すぐに押しのけられた。「ママ、今忙しいの」

玲奈は二ヶ月も娘に会えていなかった。とても恋しくて、何度もキスをしたくなるし、たくさん話もしたかった。

でも、娘があまりにも真剣な様子なので、邪魔はしたくなかった。「茜ちゃん、貝殻のネックレスを作ってるの?」

「うん!」その話題になると、茜は急に生き生きとした。「もうすぐ優里おばさんの誕生日なの。これはパパと私からの誕生日プレゼント!この貝殻は全部パパと私が道具で丁寧に磨いたの。きれいでしょう?」

玲奈の喉が詰まった。何も言えないうちに、娘は背を向けたまま嬉しそうに続けた。「パパは優里おばさんに他のプレゼントも用意してるの。明日……」

玲奈の胸が締め付けられ、我慢できなくなった。「茜ちゃん……ママの誕生日は覚えてる?」

「え?何?」茜は一瞬顔を上げたが、すぐにまたビーズを見つめ直し、不満そうに「ママ、話しかけないで。ビーズの順番が狂っちゃう……」

玲奈は娘を抱く手を放し、黙り込んだ。

長い間立ち尽くしていたが、娘は一度も顔を上げなかった。玲奈は唇を噛み、最後は無言のまま部屋を出た。

田代さんが「奥様、先ほど旦那様にお電話しました。今夜は用事があるので、先に休んでくださいとのことです」

「分かりました」

玲奈は返事をし、娘の言葉を思い出してちょっと躊躇した後、智昭に電話をかけた。

しばらくして電話が繋がったが、彼の声は冷たかった。「今用事がある。明日にでも……」

「智昭、こんな遅くに誰?」

大森優里(おおもり ゆり)の声だった。

玲奈は携帯を強く握りしめた。

「何でもない」

玲奈が何か言う前に、智昭は電話を切った。

夫婦は二、三ヶ月も会っていない。せっかくA国まで来たのに、彼は家に帰って会おうともせず、電話一本でさえ、最後まで話を聞く気もなかった……

結婚してこれだけの年月が経っても、彼は彼女にずっとこうだった。冷淡で、よそよそしく、いつも面倒くさそうに。

彼女は実はもう慣れていた。

以前なら、きっともう一度電話をかけ直して、どこにいるのか、帰ってこれないのかを優しく尋ねていただろう。

今日は疲れているせいか、そうする気が突然失せていた。

翌朝目が覚めて、少し考えてから、やはり智昭に電話をかけた。

A国は本国と十七、八時間の時差がある。A国では今日が彼女の誕生日だった。

今回A国に来たのは、娘と智昭に会いたかったのはもちろん、この特別な日に三人で揃って食事がしたいと思ったから。

それが今年の誕生日の願いだった。

智昭は電話に出なかった。

しばらくして、やっとメッセージが届いた。

「用件は?」

玲奈:「お昼時間ある?茜ちゃんも連れて、三人で食事しない?」

「分かった。場所が決まったら教えて」

玲奈:「うん」

その後、智昭からは一切連絡がなかった。

彼は彼女の誕生日のことなど、すっかり忘れているようだった。

玲奈は覚悟していたつもりだったが、それでも胸の奥が痛んだ。

身支度を整え、階下に降りようとした時、娘と田代さんの声が聞こえてきた。

「お母様がいらっしゃったのに、お嬢様は嬉しくないのですか?」

「私とパパは明日、優里おばさんと海に行く約束してるの。ママが一緒に来たら、気まずくなっちゃうでしょう」

「それにママは意地悪よ。いつも優里おばさんに意地悪するもの……」

「お嬢様、玲奈様はあなたのお母様です。そんなことを言ってはいけません。お母様の心が傷つきますよ」

「分かってるけど、私もパパも優里おばさんの方が好きなの。優里おばさんを私のママにできないの?」

「……」

田代さんが何か言ったが、もう玲奈には聞こえなかった。

娘は自分が一手に育て上げた子。ここ二年、父娘の時間が増えてから、娘は智昭に懐くようになり、去年智昭がA国で市場開拓に来た時も、どうしても付いて行きたがった。

手放したくなかった。できれば側に置いておきたかった。

でも娘を悲しませたくなくて、結局認めた。

まさか……

玲奈はその場に凍りついたように立ち尽くし、血の気が引いた顔で、しばらく動けなかった。

今回仕事を後回しにしてA国に来たのも、娘との時間を少しでも多く持ちたかったから。

今となっては、その必要もないようだ。

玲奈は部屋に戻り、本国から持ってきたプレゼントを、スーツケースに戻した。

しばらくして田代さんから電話があり、子供を連れて出かけると言われ、何かあったら連絡してほしいとのことだった。

玲奈はベッドに座ったまま、心の中が空っぽになったような気がした。

仕事を後回しにしてまで駆けつけたのに、誰も彼女を必要としていない。

彼女が来たことは、まるで笑い話のようだった。

しばらくして、彼女は外に出た。

この見知らぬ、それでいて懐かしい国を、あてもなく歩き回った。

お昼近くになって、やっと智昭との昼食の約束を思い出した。

朝聞いた会話を思い出し、娘を迎えに帰るか迷っていた時、智昭からメッセージが届いた。

「昼は用事が入った。キャンセルする」

玲奈は見ても、少しも驚かなかった。

もう慣れていたから。

智昭にとって仕事でも、友人との約束でも……何もかもが妻である彼女より大切なのだ。

彼女との約束は、いつだって気まぐれにキャンセルされる。

彼女の気持ちなど、一度も考えたことがない。

落ち込むだろうか?

以前なら、たぶん。

今はもう麻痺して、何も感じない。

玲奈の心は更に霧の中にいるようだった。

はずんだ気持ちで来たのに、夫からも娘からも、冷たい仕打ちばかり。

気がつくと、以前智昭とよく来ていたレストランの前に車を停めていた。

中に入ろうとした時、智昭と優里、そして茜の三人が店の中にいるのが見えた。

優里は娘と仲睦まじく並んで座っていた。

智昭と話しながら、娘をあやしている。

娘は嬉しそうに足をぶらぶらさせ、優里とじゃれ合い、優里が食べかけたケーキに口をつけていた。

智昭は二人に料理を取り分けながら、優里から視線を離そうとしない。まるで彼女しか目に入っていないかのように。

これが智昭の言う『用事』。

これが、彼女が命を賭けて十月十日の苦しみを耐え、産み落とした娘。

玲奈は笑った。

その場に立ち尽くして、眺めていた。

しばらくして、視線を外し、踵を返した。

別荘に戻った玲奈は、離婚協議書を用意した。

彼は少女時代からの憧れだった。でも彼は一度も彼女を見つめてはくれなかった。

あの夜の出来事と、お爺様の圧力がなければ、彼は決して彼女と結婚などしなかっただろう。

以前の彼女は、頑張りさえすれば、いつか必ず彼に振り向いてもらえると信じていた。

現実は彼女の頬を、容赦なく叩いた。

もう七年近く。

目を覚まさなければ。

離婚協議書を封筒に入れ、智昭に渡すよう田代さんに頼み、玲奈はスーツケースを引いて車に乗り込んだ。

「空港へ」運転手に告げた。

Expandir
Próximo capítulo
Baixar

Último capítulo

Mais capítulos
Sem comentários
44 Capítulos
ฟู่จิ่งฮวา
เพราะความจนมันน่ากลัว จากเด็กสาวที่มาจากต่างเมืองเมื่อเรียนจบและได้เข้าทำงานในบริษัทยักษ์ใหญ่ ชีวิตนี้ทั้งชีวิตเธอพลีกายให้งานมากว่านับ10ปี ชีวิตที่ดีขึ้นอย่างก้าวกระโดดหลังเสียย่าผู้ชุปเลี้ยงไปก็ไม่มีอะไรให้ต้องกังวล พี่ชายที่คลานตามกันมาแต่งงานได้ดีจนไม่ต้องห่วงหาตอนนี้เธอมีทั้งบ้านหลังใหญ่ รถไฟฟ้าราคาแพงและเงินเดือนที่เพิ่มขึ้นทุกปีเท่านี้ก็สุขเกินกว่าจะอธิบายให้ใครฟัง เธอคิดเพียงเท่านั้นจริงๆจนกระทั่ง…วันที่เธอล้มหมดสติกลางห้องประชุม ร่างผอมบางถูกพาส่งโรงพยาบาล สติที่มีน้อยนิดพยายามฝืนลืมตาแต่มันชั่งยากเหลือเกิน…เงินมากมายที่ยังไม่ได้ใช้ พัสดุที่ยังไม่ได้แกะ อาหารราคาแพงที่เธอสต๊อกไว้เต็มตู้ เสื้อแบรนด์เนมที่แย่งชิงมาอย่างยากลำบาก สมบัติมากมากที่อยู่ในตู้เซฟ เธอ…ไม่ทันได้อยู่ใช้ก็ต้องตายเพราะโหมทำงานขนาดนี้ไปเพื่ออะไรกัน!! … ชีวิตจริงๆแล้วเธอมีแค่นี้หรือ เกิด เรียน ทำงาน มีเงิน และตายไปในที่สุด !!อดสูใจจริงๆ…จึก จึก “ตายแล้วนี่นา ใครมาก่อกวนอยู่ได้” คิ้วเรียวที่ลากยาวดั่งคันสรขมวดเข้าหากันจนเป็นปม“ท่านอา ท่านอาหญิงขอรับ” เสียงกระซิบกระทราบยิ่งทำเธอหงุดหงิด”ถ้าตายแล้วต้องได้
Ler mais
ฆ่าล้างตระกูล
เสียงกระซิบที่ระวังตัวเองเป็นอย่างดีทำเธอรีบกอดปลอบ“ข้างนอก…อาจจะไม่มีคนรอด รู้หรือไม่ อาเองก็จำอะไรไม่ได้มาก อาจจะ…พาเราสามคนหนีไม่พ้น ถ้าเป็นแบบนั้น…เรามอบหนังสือให้พวกมันดีไหม” เธอเห็นว่าเด็กชายลูบอกตัวเองบ่อยๆหนังสือตำรายาวิเศษคงอยู่ในนั่น“ไม่ว่าจะได้หรือไม่ได้ คนสกุลฟู่ของเราก็ต้องตายอยู่ดีขอรับ! ท่านพ่อบอกว่าต่อไปข้าจะเป็นผู้สืบทอด รักษามันเอาไว้เท่าชีวิต อาหญิง…อย่าได้…ยอมแพ้นะขอรับ!!” เธออยากจะบอกเหลือเกินว่าไม่ได้ยอมแพ้ และนี่มันชีวิตคนทั้งสามชีวิต แต่พอมองใบหน้าเล็กที่น้ำตาอาบหน้าเธอก็จนใจ“อย่างนั้น รอให้พวกนั้นไปก่อน อาจะพาเจ้ากับน้องออกไปเอง!!”เสียงอึกกระทึกที่ดังแววมาทำฟู่จิ่งฮวาขยับตัว ก่อนจะคลานเข่าไปแง้มประตูดู มองศพที่นอนตายพร้อมกลิ่นเลือดคละคลุ้งแล้วได้แต่ถอยมากำมือตัวเองแน่น“ขะ ข้างนอก ตายเยอะเกินไป อา…ก้าวขาไม่ออกแน่นอน” เธอก็แค่คนธรรมดา ไม่ได้คุ้นชินกับการฆ่าล้างตระกูลแบบนี้ จิตใจต่อให้เข้มแข็งแค่ไหนก็ต้องยอมรับว่าเธอไปต่อไม่ไหวจริงๆ“ท่านอา หากอยู่ที่นี่ต่อจนกว่าคนของทางการจะมาเรา…จะรอดตายจริงๆหรือขอรับ” เธอส่ายหัวพัลวัล “ไม่มีทางแน่นอน เพราะ…นี่มันคือการฆ
Ler mais
เลี้ยงให้ดี
ไม่รู้ว่าพายเรืออกมานานแค่ไหนแล้ว เพราะตอนนี้แม้จะเมื่อยจนสายตัวแทบขาดก็ยังคงต้องพายต่อไป ใบหน้าที่มอมแมมของฟู่จิ่งฮวาหันมามองเด็กสองคนด้วยแววตาอ่อนแสง พี่ใหญ่ทำหน้าที่นอนกอดน้องน้อยพร้อมห่มผ้าให้หนาแน่น“จะเลี้ยงยังไงให้เติบโตและไม่อาฆาตแค้นดี” แม้จะรู้ว่าการกระทำแสนป่าเถื่อนที่สกุลฟู่ได้รับมันเกินกว่าจะยอมปล่อยวาง แต่เธออยากให้เด็กๆสองคนนี้เติบโตไปยิ่งใหญ่จนไม่มีใครกล้ารังแก มากกว่าให้ใช้ชีวิตเพื่อเอาคืน และความปราถนาสุดท้ายของมารดาเด็กเอ่ยไว้เพียงให้เลี้ยงชีพตนเองได้ นั่นเท่ากับว่าคนบ้านนั้นจิตใจบริสุทธิ์ทุกคน!!“ท่านอาขอรับ” นานนับหลายชั่วโมงตามที่เธอคาดคะเน ตอนนี้เส้นขอบฟ้าเริ่มมีสีส้มจางๆ ส่วนเรือไม่ได้หยุดนิ่ง เพราะถือว่าที่นี่อาจจะปลอดภัยหรือไม่ปลอดภัยก็ได้จึงยังฝืนไปต่อ“หิวหรือยัง” เด็กที่ถูกเลี้ยงดูมาเป็นอย่างดีจนอุดมสมบูรณ์มีความสูงเพียงสะโพกนางเท่านั้น“หิวขอรับ” แม้ท้องฟ้ายังไม่สว่างดีแต่ตอนนี้ฟู่จิ้งฮวามองทุกอย่างได้ชัดเจน จากที่คิดว่าตามตัวเด็กอาจมีเสื้อผ้าเปอะเปื้อนเลือดบ้าง ตามที่นางมองจุดดำๆและกลิ่นคาว ตอนนี้พอได้เห็นเต็มตา ทั้งเสื้อผ้านางและเด็กชายเต็มไปด้วยเลือดจ
Ler mais
เคราะห์ซ้ำ
เจ้านอนเสียหน่อยตอนนี้ยังไม่เช้าเท่าไหร่ไว้ถึงหมู่บ้านไกลริบนั่นแม่จะปลุก“ ต้องเริ่มพูดคุยให้ชินปากตอนนี้ ส่วนฟู่มู่หลงที่แอบร้องไห้จนเพลียยอมนอนหลับแต่โดยดีฟู่จิ่งฮวาหาที่จอดเรือไม่ไกลจากหมู่บ้านนัก เป็นท่าน้ำติดที่จอดเรือสินค้าขนาดใหญ่ และตรงนี้รายล้อมไปด้วยการขนส่งของชาวบ้าน ไม่ลืมที่จะถือมีดอีโต้ไว้ใกล้ตัว ก่อนจะสังเกตุการณ์ดูและเห็นว่ามีคนเรือที่เป็นสตรีออกมาหุงหาอาหาร จึงตัดสินใจขยับเรือเข้าไปใกล้อีกนิด ทั้งที่ท้องฟ้ายังไม่สว่างดีนัก”ท่านน้าเจ้าคะ ข้ากับลูกรอนแรมมาไกลขอผูกเรือพักตรงนี้เพียงครู่ได้หรือไม่เจ้าคะ“ สตรีสองคนมองหน้ากันอย่างชั่งใจ เพราะเกรงว่านางจะเป็นโจร ดูจากสายตาที่ไม่ไว้ใจและมองนางอย่างสำรวจ”เจ้ามากันกี่คน“ นางเดินไปแง้มผ้าม่านให้ดู ก่อนทั้งคู่จะชะโง่กหน้าเข้ามาดูพบเพียงทารกน้อยและเด็กชายนอนหลับอยู่”ลูกเจ้ารึ“ นางพยักหน้าพยายามแสดงความบริสุทธิใจ”ข้าไม่มีอาวุธใดแน่นอนเจ้าค่ะ จะค้นเรือก็ย่อมได้ ตอนนี้ไม่มีของมีค่าใดด้วยเจ้าค่ะ ข้าพึ่งคลอดลูกได้ไม่กี่วัน พายเรือมาทั้งคืนร่างกายเริ่มไม่ไหวแต่ก็กลัวอันตราย“ ท่าทางที่นางแสดงออกว่าหวาดกลัวจริงๆ ทำบุรุษเฒ่าที่ฟังอยู่
Ler mais
วางแผนชีวิตใหม่
หลังจากหลับตาลงจู่ๆก็รู้สึกเย็นที่แขนจนต้องรีบลืมตามาอีกครั้ง เด็กน้อยในห่อผ้าที่แม้จะหลับสนิทแต่นิ้วมือเกี่ยวบางอย่างเอาไว้“มาอยู่ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน” นางมองดูแหวนหยกสำหรับผู้ใหญ่ที่เกี่ยวอยู่ในนิ้วเล็กๆของฟู่ซินเซียอย่างสงสัย ก่อนจะนึกได้ว่าเมื่อคืนตอนฮูหยินฟู่มอบของให้อาจจะตกลงไปจึงหยิบออกมา เพราะกลัวว่าสมบัติสกุลฟู่จะหล่นหายวูบบบบ ลมหอบใหญ่พัดใส่หน้าแต่เรือไม่ได้โคลงเคลงนางยังมองเห็นว่าเด็กสองคนนั้นหลับอยู่จึงเบาใจแต่อีกด้านกลับเป็นประตูใหญ่ที่เปิดกว้างและ…“นะนี่มัน อะไรกัน!!” ประตูบานใหญ่ที่เปิดอยู่ทำนางตกใจก่อนจะก้าวเดินเข้าไปดั่งต้องมนต์ ด้านในเป็นพื้นที่โล่งคล้ายกับบ้านเปล่าๆ มีตู้เย็น1หลัง มีถังน้ำกิน มีอุปกรณ์เด็กอ่อน นมผง อาหารอ่อนๆ มีเสื้อผ้าในยุคสมัยนี้ หนังสือเรียนภาษาโบราณ แต่ไม่มีเสบียงสำหรับผู้ใหญ่ ฟู่จิ่งฮวาเดินสำรวจไปเรื่อยๆ ก่อนพบผ้าห่ม1ผืนมันเป็นผืนบางๆแต่ใหญ่มากจนนางสงสัย ทันทีที่เอื้อมมือไปจับ มือของนางโปร่งแสง คล้ายไม่มีเลือดเนื้อ มันกลืนไปกับพนังห้อง!!“ผ้าคลุมล่องหนหรือไง” เมื่อลองเอามืออีกข้างเข้าไปก็พบว่าเป็นเหมือนกัน!! ก่อนจะค่อยยกเท้าขึ้นมาและนำชายผ้า
Ler mais
ไม่ปลอดภัย
เสบียงที่มีในถุงย่ามถืิอว่าช่วยได้มาก เพราะนางไม่ต้องกังวลเรื่องเสบียงเด็กๆ แต่อาจจะต้องซื้อของติดมือกลับมาบ้างหากต้องการไปต่อได้ไกลกว่านี้“อ่าว ตื่นแล้วหรือเจ้าสนใจจะไปซื้อเสบียงหรือไม่พวกเราจะไปเดินตลาดเสียหน่อย” บุตรสาวเจ้าของเรือสินค้าที่อุ้มลูกน้อยวัยแบบเบาะแนบอกอยู่ถามนาง“พอดีข้ามีเสบียงที่ขนมาบ้างแล้วเจ้าค่ะ ข้าเพียงอยากมาสอบถามว่า…เอ่อ”นางมองกลับไปยังเรือของตนเองและมองเด็กตัวน้อยในอ้อมกอดผู้เป็นแม่ด้านหน้าอย่างชั่งใจ“เจ้าอยากรู้วิธีดูแลบุตรหรือ” ภรรยาเจ้าของเรือเห็นท่าทางอ้ำอึ้งของนางก็ถามขึ้น ใบหน้าซีดเซียวพยักหน้าลง“ก่อนหน้านี้ตอนบุตรชายคนโตข้าคลอดมีคนช่วยเลี้ยง แต่ยามนี้ไร้คนในบ้านช่วยเหลือจริงๆเจ้าค่ะ” สองแม่ลูกมองหน้ากันอย่างเข้าใจก่อนจะจะจับมือนาง“ไปเถอะ หาโจ๊กกินสักถ้วยแล้วไปคุยกัน” แม้จะเกรงกลัวว่าต้องเจอใครสักคนที่จดจำนางและฟู่มู่หลงได้ แต่อีกใจก็คิดว่าผูกมิตรไว้ย่อมดี นางกลับเข้ามาในเรือ ก่อนมองหาถ่านในมิติ นำมันมาทาแก้มของมู่หลง“พันหัวไว้เช่นนี้ หากจำหน้าใครได้ก็อย่าเผลอไปสบตาเข้าใจหรือไม่ แม่จะพาเจ้าไปหาเสบียง” เด็กชายแสนว่าง่ายพยักหน้าด้วยความเต็มใจจากนั้นนา
Ler mais
เอาตัวให้รอด
จบคำพูดนั้นนางถึงจับยืดตัวตรง ดึงฟู่มูหลงมายืนแนบข้าง ก่อนจะกลั้นหายใจ มองทางหนีเอาไว้และภาวนาว่าให้คนพวกนั้นผ่านไปโดยเร็ว ชื่อหอโอสถหวงอันโหลวคล้ายเป็นคำต้องห้าม ตั้งแต่ที่รู้ว่าใครฆ่าสกุลฟู่!!“เด็กน้อย เจ้าเดินไปที่ร้านเครื่องประดับก่อนแม่จะบังให้เจ้าเอง” นางพยักหน้าเมื่อมองไปยังเหล่าสตรีที่กำลังรายล้อมซื้อของในร้านเครื่องประดับราคาถูก เด็กชายมองมารดาในนามอย่างชั่งใจ “รออยู่ในที่คนเยอะๆ ไม่มีทางที่ใครจะสังเกตุ…ไปเถอะ” นางปลอบใจตัวเองว่าคนพวกนั้นเพียงมาเดินตลาด แต่การที่ฟู่มู่หลงจำหน้าคนพวกนั้นได้ ก็ไม่อาจนิ่งนอนใจว่าเป็นเรื่องบังเอิญจริงๆมือที่อุ้มบุตรสาวตัวน้อยอยู่กระชับกอดแน่น สายตาคอยมองไปยังเด็กชายที่รู้หลบหลีกตามซอกร้านอย่างเบาใจ จนกระทั่งเขาเข้าไปยืนที่คนแออัดได้ จากนั้นนางจึงค่อยๆเดินไปด้านข้างที่ขายเตาดินเผา และกาน้ำร้อน“ข้ารับเตาและกาน้ำชานี้หนึ่งชุดเจ้าค่ะ” นางอาศัยบุรุษตัวใหญ่หลบไปทางซ้ายเรื่อยๆจนกระทั่งได้ของครบ นางก้มหน้าลงหยิบของ ในยามที่คนหอโอสถเดินผ่านคล้ายกับว่ายุ่งกับการจัดของเหลือเกิน“ห้ามมอง ห้ามสบตาเด็ดขาด!” นางพึมพำกับตัวเอง ก่อนเหลือบมองเพียงหางตาว่าผ่านไ
Ler mais
คุ้มครอง
หลังจากแน่ใจแล้วว่าทุกคนแยกย้าย นางจึงปลดผ้าคลุมออก ก่อนจะเดินมาตามหาเจ้าของเรือที่นางคิดว่าเขาคงมีเรื่องอยากจะถาม พร้อมฟู่มู่หลงและฟู่ซินเซีย“แม่นางคนพวกนี้เป็นคนของหวงอันโหลว เจ้ากำลังจะบอกว่าหนีตายมาจากสกุลหวงงั้นหรือ” คิดไว้แล้วไม่มีผิด ชายชราผู้นี้ค้าขายไปทั่วมีหรือจะไม่รู้จักคนของหวงอันโหลว“ไม่ใช่เจ้าค่ะ…แต่ข้าเป็นคนในจวนฟู่” เพียงเท่านั้นชายผู้นั้นเบิกตาโตก่อนลุกขึ้นยืน“สกุลฟู่งั้นหรือ!! ที่ถูกลอบฆ่าเมื่อคืนใช่หรือไม่!!” นางสบตากับเด็กชายเพียงครู่ก่อนพยักหน้า“เจ้าค่ะ พวกเขารู้ว่ามีคนรอด จึงตามหา“ สีหน้าร้อนใจของชายตรงหน้าทำนางและฟู่มู่หลงประสานมือพร้อมคุกเข่าคำนับ”พวกข้ากำลังทำท่านเดือดร้อน คราแรกตั้งใจว่าจะนอนที่นี่สักคืน แต่ตอนนี้จำต้องเอ่ยลาแล้วเจ้าค่ะ ไม่เช่นนั้นหากคนพวกนั้นหวนกลับมาเกรงว่าท่านจะเดือดร้อนไปด้วยจริงๆ“ นางคำนับอย่างน้อบน้อมก่อนจะลุกขึ้นยืนพร้อมจับมือบุตรชายเอาไว้เตรียมเดินกลับเรือ”หากพวกนั้นสงสัยเจ้าที่ท่าเรือนี้ การเดินทาง ทางน้ำย่อมไม่ปลอดภัย พวกเจ้าจะไปที่ใด ข้าจะหาคนพาไปส่งและคุ้มกัน“ ฟู่จิ่งฮวาหันกลับมามองด้วยความดีใจจนปิดไว้ไม่อยู่ ฟู่มูหลงเองก็เข
Ler mais
รอนแรม
ยามเหม่า(05.00-06.00น.)ตอนนี้ทุกคนมาส่งนางและเด็กๆที่ชายป่า หลังจากส่งเสร็จเฒ่าแก่หม่าจะเดินทางไปค้าขายต่อ คนบังคับเกวียนเป็นสามีภรรยาที่เป็นคนเก่าแก่ของสกุลหม่า ชำนาญทางพอสมควร และจัดตั้งคาราวานขนส่งสินค้า”พวกเจ้าสบายใจได้ เหลียงเว่ยเป็นคนของสกุลหม่า เดิมทีตั้งใจจะไปรับสินค้าจากทางเหนืออยู่แล้วขบวนสินค้านี้มีหลายสิบชีวิต ไม่เป็นเป้าสายตาให้ใครสงสัยพวกเจ้าแน่นอน“ นางกวาดสายตามองดูรถม้าและเกวียนนับ10คันจอดพร้อมคนป้องกันยามมีโจรมาปล้น ถือว่าปลอดภัยพอควร ”ขอบพระคุณท่านลุงท่านป้าเจ้าค่ะ บุญคุณนี้ฟู่จิ่งฮวาไม่มีวันลืม“ นางคุกเข่าพร้อมประสานมือก่อนจะก้มลงจนศรีษะแนบพื้นดิน ฟู่มู่หลงก็ทำตามเช่นกัน”บุญคุณอะไรกัน พวกข้ามีขีวิตรอดมาจนวันนี้ก็เพราะบรรพบุรุษของพวกเจ้า ไปเถอะ ยามหน้าหากได้ล่องเรือสินค้าไปทางเนือ พวกข้าจะแวะเยี่ยมเยือน“ หม่าฮูหยินและพ่อค้าหม่าอวยพรให้นางและบุตรชายโชคดี”ตระกร้านี้พอดีกับที่นอนนุ่มๆ ข้ามีหลายใบแบ่งให้หนูน้อยซินเซีย1ใบยามเดินทางจะได้ไม่ลำบากเพราะรถม้าที่วิ่งเร็ว“ หม่าอวี๋โหยว บุตรสาวของพ่อค้าหม่าอุ้มตะกร้าที่ทดลองวางหนูน้องซินเซียไว้ยื่นให้นาง นางจึงรับมาอย่างดีใจ
Ler mais
หมู่บ้านในชนบท
“ว่ามาเลยหากข้าตอบได้ข้าจะตอบ” นางมองดูสมุนไพรที่มีทั้งแห้งและสดอย่างพิจราณา“ข้าจะปลูกสมุรไพรขาย พร้อมปรุงยาลูกกร(ยาผสมแล้วแบบลูกกลมๆสีดำ) คาราวานของท่านจะรับไปขายหรือไม่เจ้าคะ” จากที่นางฟังคนในคาราวานเล่าถึงความกันดานและห่างไกลตัวเมืองเว่ย นางคิดว่าหากทำการค้าจริงๆก็คงยากที่จะมีลูกค้ามาซื้อ“รับสิ!! ดีเลยหากเจ้าจะปลูกสมุรไพรพร้อมปรุงยาลูกกรขายยิ่งเหมาะ เพราะข้ามารับสินค้าที่เมืองเหนือ เพื่อเอาไปขึ้นเรือในเมืองหลวง หากคนบ้านหม่ารู้ ต้องนำสมุนไพรของเจ้าไปขายที่หัวเมืองใต้แน่นอน” อิ่งลู่ตอบด้วยความตื่นเต้น“ว่าก็ว่าเถอะ เจ้าปลูกดอกไม้ต้นไม้ขายด้วยก็ไม่เลว ที่เถากงหน่ะ มีอารามมากมาย สตรีหรือฮูหยินทุกบ้านมักซื้อดอกไม้ไปถวายองค์เทพ ไหว้พระ หรือไม่ก็ประดับจวน ที่นั่นปลูกยากหน่อยเพราะมีเพียงสองฤดู คือร้อนกับหนาว น้ำท่าอาจจะยากไปนิด แต่เริ่มขยับขยายได้ข้าว่าสามารถสร้างรายได้พอดูเชียว“ แค่ฟังคนอื่นเล่าฟู่จิ่งฮวาก็ตื่นเต้นแล้ว หากไปถึงจริงๆ ไม่อยากจะคิดว่าจะลำบากเพียงใด”ชนบทขนาดนั้นเลยหรือเจ้าคะ“ คู่สนทนาพยักหน้าจริงจัง”ข้าไปหลายครั้ง เมืองเถากงห่างไกลความเจริญพอควร หรือว่า…เจ้าจะเปลี่ยนใจขา
Ler mais
Explore e leia bons romances gratuitamente
Acesso gratuito a um vasto número de bons romances no app GoodNovel. Baixe os livros que você gosta e leia em qualquer lugar e a qualquer hora.
Leia livros gratuitamente no app
ESCANEIE O CÓDIGO PARA LER NO APP
DMCA.com Protection Status