ทะลุมิติไปเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวในชนบท

ทะลุมิติไปเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวในชนบท

last update最後更新 : 2026-06-13
作者:  ภัสสพิชชา已完成
語言: Thai
goodnovel16goodnovel
評分不足
44章節
4.3K閱讀量
閱讀
加入書架

分享:  

檢舉
作品概覽
目錄
掃碼在 APP 閱讀

故事簡介

ทะลุมิติ/ย้อนยุค/ย้อนเวลา

แม่เลี้ยงเดี่ยว

เกิดใหม่

พื้นที่พิเศษ

สูตรโกง

หมอผู้มีพรสวรรค์

ฉลาด

ทําฟาร์ม/ปลูกผัก/ทำสวน

พระเอกเก่ง

ฟู่จิงฮวาตายจากโลกเดิมเพราะทำงานไม่ได้หยุดพัก ความรู้สึกสุดท้ายคือเสียที่นางยังไม่เคยมีชีวิตที่ตัวเองอยากมี ในขณะที่น้อยใจในโชคชะตานางกลับตื่นขึ้นมาพร้อมเสียงเรียกของเด็กชายวัยสี่หนาว “อาหญิงน้องหิวนมแล้วขอรับ“

查看更多

第 1 章

ฟู่จิ่งฮวา

*Happy Reading*

"Kita putus aja!" final Nissa Akhirnya. Karena sudah tak kuat menahan sesak atas sikap pacarnya itu. Ah Ralat, tepatnya orang yang dijodohkan oleh ayahnya.

Mendengar keputusan Nissa. Abyan, tunangan Nissa itu bukannya kaget, atau setidaknya merasa bersalah pada Nissa. Pria itu malah terlihat memutar mata jengah ditempatnya.

"Kayak bisa aja kamu hidup tanpa aku," jawabnya dengan jumawa. Membuat Nissa menggeram tertahan.

"Aku bisa kok! Aku akan--"

"Udahlah!" Abyan menyela dengan malas. Sambil mengibaskan tangannya dihadapan Nissa. Seperti Tak mau mendengar apapun lagi ucapan dari Nissa.

"Kamu tuh jangan banyak drama, bisa gak? Aku tuh capek!" imbuhnya lagi, sambil menatap Nissa dengan malas. "Aku udah kerja seharian, lembur, meeting sana sini. Aku butuh istirahat, Nis."

"Aku tahu, tap--"

"Makanya berhenti merengek!" pangkas Abyan dengan cepat. "Bisa gak? Kalau gak penting-penting amat. Kamu gak usah nemuin aku? Apalagi kalau niat kamu cuma buat ngerengek kaya gini. Nyebelin, tau gak?" tambah Abyan kejam. Membuat hati Nissa makin merepih sakit.

"Tapi, aku kan, cuma mau kepastian, Byan," ujar Nissa masih mencoba tegar.

"Kepastian apa lagi? Bukannya udah jelas, ya? Aku tuh udah milih kamu, dan nerima perjodohan kita, apa lagi?" jawab Abyan acuh.

"Ya, kalo gitu kenapa kamu masih jalan sama pacar-pacar kamu itu!!" seru Nissa mulai emosi.

"Ya terus masalahnya di mana?" Namun Abyan masih menjawabnya dengan tenang. Seakan perasaan Nissa itu memang tidak penting sama sekali untuknya.

"Toh, mereka kan, cuma pacar aku. Bukan calon istri aku seperti kamu! Jadi, tenang aja. sampai kapan pun, mereka gak akan bisa gantiin posisi kamu di sini!" tambah Abyan dengan lugas.

"Tapi bukan kaya gini yang aku mau, Byan." lirih Nissa akhirnya. Sudah tidak tahan menahan sakit hatinya. "Aku tuh, ... maunya kamu--"

"Ck, Malah nangis, lagi," desis Abyan tiba-tiba. Seraya kembali memutar mata dengan jengah.

"Udahlah! kita bicarain ini lagi nanti. Soalnya Aku males ngomong sama kamu, kalo kamu udah nangis gini."

"Tapi--"

"Pokoknya ingat ya, Nissa! Jangan menghubungiku, kalau bukan untuk masalah yang Urgent!"

"Tapi aku butuh kepastian dari kamu, Byan!" sergah Nissa cepat. Sambil menarik tangan Abyan yang hendak beranjak pergi.

"Kan, aku udah jelasin tadi." Abyan melepaskan tangan Nissa dengan malas.

"Tapi aku gak mau diginiin, Byan."

"Ya, terus maunya di kayak gimanain? Dimadu langsung?"

Astaga!

"Bukan begitu, Byan--"

"Ck, udahlah! Pokoknya kita bicara lagi nanti. Setelah kamu bisa lebih dewasa dan bisa nahan diri buat gak nangis di depan aku!" Abyan berdecak kesal kembali. "Kamu tahu, kan? Aku gak suka cewe cengeng! Apalagi ceweknya kaya kamu. Pasti gak bakal bisa mikir kalau lagi nangis. Udah, ya? Aku balik! Aku capek! Kamu bisa kan, pulang sendiri? Nih, aku ongkosin!" 

Setelahnya. Abyan pun benar-benar pergi, meninggalkan Nissa yang kini mulai tergugu di tempatnya, sambil menatap uang merah dua lembar di atas meja dari Abyan.

Nissa sudah tidak kuasa menahan sesak di hatinya. Benar-benar tidak tahu lagi harus bagaimana mengambil hati pria yang ayahnya jodohkan padanya itu.

Padahal, Nissa sudah berusaha menjadi seperti yang Abyan mau. Mengubah tampilannya lebih modis, belajar masak, belajar make up. Bahkan, belajar bisnis agar bisa membuat Abyan nyaman jika mengajaknya ngobrol. 

Namun ternyata, Abyan tetaplah Abyan. Sejauh apapun Nissa merubah diri. Abyan tetap tak mau melihatnya. Bahkan, pria itu terus saja berselingkuh di belakangnya.

Walaupun kata Abyan mereka cuma pacar, dan tidak mungkin jadi calon istri seperti Nissa. Tetap saja, rasanya ... sesak sekali.

*****

"Kukira, kau sudah pulang setelah ditinggal tunanganmu tadi?" 

Sebuah suara tiba-tiba menginterupsi Nissa. Membuat gadis itu segera menghapus air matanya dengan kasar, dan menoleh ke arah sumber suara, yang sepertinya berdiri disampingnya.

Raid Anderson.

Si bule galmov yang terus membayangi sahabatnya, Naira.

"Ngapain? Masih mikirin tunanganmu yang brengsek itu?" tanya Raid lagi. Seraya duduk di samping Nissa dengan santai, Nissa refleks sedikit beringsut menjauh. 

Jika mendengar dari pertanyaan Raid. Sepertinya bule ini cukup tahu apa yang telah di alami Nissa di dalam tadi? Atau mungkin, malah tahu banget. Karena buktinya. Dia bisa bertanya selugas ini pada Nissa.

"Bukan urusan Abang," tukas Nissa galak akhirnya. Seraya memalingkan wajah ke arah depan kembali.

"Memang bukan. Tapi saya jengah aja, liat kelakuan kamu yang diam saja di tinggalkan tunangan kamu tadi," balas Raid enteng. 

Namun Nissa sepertinya sedang malas menjawab Raid sekarang. Karena itulah, Nissa memilih diam dan menerawang jauh ke depan tanpa mau repot-repot membalas ucapan Raid.

"Ck, malah bengong! Di kira saya martabak apa? Di kacangin gak pake coklat," ucap Raid lagi. Mencoba berkelakar untuk menghibur Nissa. Tetapi yang dihibur malah tetap diam, dan sepertinya tak ingin peduli. 

Raid pun akhirnya menghela napas berat, lalu mengusap kepala gadis yang saat ini terbalut hijab pink muda itu. Mau tak mau Nissa kembali menoleh ke arah Raid, dan menatap pria bernetra hijau itu dengan lekat.

"Kalau kamu tidak kuat. Lepaskan saja. Tidak usah ditahan. Juga ... tidak usah banyak berpikir. Karena tidak ada yang tau apa yang bisa membuatmu bahagia, selain dirimu sendiri," ucap Raid bijak. Membuat Nissa tertegun cukup lama. Sebelum akhirnya menunduk dalam.

"Nissa juga sebenernya gak mau kaya gini, Bang," lirih Nissa akhirnya. "Tapi ayah-- "

"Sekali-kali egois itu tidak papa, kok," sela Raid cepat. Kembali membuat Nissa tertegun dan berkaca-kaca.

"Tapi Nissa gak mau kecewain ayah. Soalnya, Nissa cuma punya ayah sekarang" jawab Nissa lagi.

Raid kembali menghela napas panjang mendengar hal itu.

"Saya yakin. Kalau niat ayah kamu melakukan perjodohan ini, awalnya juga pasti memikirkan kebahagiaan kamu. Tapi jika kenyataannya perjodohan ini tidak membuat kamu bahagia. Ayah kamu pasti mau mengubah keputusannya." Raid mencoba memberi Nissa keyakinan. Agar gadis dihadapannya ini bisa lebih berani, dan tidak selalu mengorbankan dirinya untuk orang lain.

Karena, sepengetahuan Raid. Nissa ini memang setipe dengan Naira. Selalu lebih memikirkan kebahagiaan orang lain dibanding kebahagiaannya sendiri. 

"Tapi Nissa juga gak mau bikin kondisi ayah drop lagi. Soalnya, kata Dokter, ayah gak bisa terlalu banyak mikir hal-hal yang berat sekarang. Dan juga ... Nissa pengen jadi anak berbakti sekali saja untuk ayah. Dengan mengabulkan satu permintaan terakhirnya. Yaitu menikah, sebelum ayah menutup mata. Karena Nissa gak tau sampai kapan ayah masih bisa bertahan," terang Nissa, mulai menangis lagi. Membuat Raid menghela napas berat sekali lagi.

"Kamu gak bisa mengorbankan kebahagiaan kamu sendiri untuk sebuah bakti, Nissa. Karena, memilih calon pendamping hidup itu hak kamu. Dan kamu harus bisa bahagia dengan pilihan mu. Kamu tidak bisa--"

"Ya kalo gitu, kenapa Abang gak mau nikahin Nissa?" Nissa memangkas cepat ucapan Raid. Seraya menatap bule itu lekat-lekat.

"Abang kan, tahu. kalau dari dulu juga Nissa sukanya sama abang. Tapi Abang gak pernah mau nerima Nissa dan terus aja ngejar Naira, yang jelas-jelas gak akan milih Abang. Karena bahkan abang sendiri tahu, kan, hati Naira buat siapa? Tapi kenapa--"

"Karena Tuhan kita beda."

展開
下一章
下載

最新章節

更多章節
暫無評論。
44 章節
ฟู่จิ่งฮวา
เพราะความจนมันน่ากลัว จากเด็กสาวที่มาจากต่างเมืองเมื่อเรียนจบและได้เข้าทำงานในบริษัทยักษ์ใหญ่ ชีวิตนี้ทั้งชีวิตเธอพลีกายให้งานมากว่านับ10ปี ชีวิตที่ดีขึ้นอย่างก้าวกระโดดหลังเสียย่าผู้ชุปเลี้ยงไปก็ไม่มีอะไรให้ต้องกังวล พี่ชายที่คลานตามกันมาแต่งงานได้ดีจนไม่ต้องห่วงหาตอนนี้เธอมีทั้งบ้านหลังใหญ่ รถไฟฟ้าราคาแพงและเงินเดือนที่เพิ่มขึ้นทุกปีเท่านี้ก็สุขเกินกว่าจะอธิบายให้ใครฟัง เธอคิดเพียงเท่านั้นจริงๆจนกระทั่ง…วันที่เธอล้มหมดสติกลางห้องประชุม ร่างผอมบางถูกพาส่งโรงพยาบาล สติที่มีน้อยนิดพยายามฝืนลืมตาแต่มันชั่งยากเหลือเกิน…เงินมากมายที่ยังไม่ได้ใช้ พัสดุที่ยังไม่ได้แกะ อาหารราคาแพงที่เธอสต๊อกไว้เต็มตู้ เสื้อแบรนด์เนมที่แย่งชิงมาอย่างยากลำบาก สมบัติมากมากที่อยู่ในตู้เซฟ เธอ…ไม่ทันได้อยู่ใช้ก็ต้องตายเพราะโหมทำงานขนาดนี้ไปเพื่ออะไรกัน!! … ชีวิตจริงๆแล้วเธอมีแค่นี้หรือ เกิด เรียน ทำงาน มีเงิน และตายไปในที่สุด !!อดสูใจจริงๆ…จึก จึก “ตายแล้วนี่นา ใครมาก่อกวนอยู่ได้” คิ้วเรียวที่ลากยาวดั่งคันสรขมวดเข้าหากันจนเป็นปม“ท่านอา ท่านอาหญิงขอรับ” เสียงกระซิบกระทราบยิ่งทำเธอหงุดหงิด”ถ้าตายแล้วต้องได้
閱讀更多
ฆ่าล้างตระกูล
เสียงกระซิบที่ระวังตัวเองเป็นอย่างดีทำเธอรีบกอดปลอบ“ข้างนอก…อาจจะไม่มีคนรอด รู้หรือไม่ อาเองก็จำอะไรไม่ได้มาก อาจจะ…พาเราสามคนหนีไม่พ้น ถ้าเป็นแบบนั้น…เรามอบหนังสือให้พวกมันดีไหม” เธอเห็นว่าเด็กชายลูบอกตัวเองบ่อยๆหนังสือตำรายาวิเศษคงอยู่ในนั่น“ไม่ว่าจะได้หรือไม่ได้ คนสกุลฟู่ของเราก็ต้องตายอยู่ดีขอรับ! ท่านพ่อบอกว่าต่อไปข้าจะเป็นผู้สืบทอด รักษามันเอาไว้เท่าชีวิต อาหญิง…อย่าได้…ยอมแพ้นะขอรับ!!” เธออยากจะบอกเหลือเกินว่าไม่ได้ยอมแพ้ และนี่มันชีวิตคนทั้งสามชีวิต แต่พอมองใบหน้าเล็กที่น้ำตาอาบหน้าเธอก็จนใจ“อย่างนั้น รอให้พวกนั้นไปก่อน อาจะพาเจ้ากับน้องออกไปเอง!!”เสียงอึกกระทึกที่ดังแววมาทำฟู่จิ่งฮวาขยับตัว ก่อนจะคลานเข่าไปแง้มประตูดู มองศพที่นอนตายพร้อมกลิ่นเลือดคละคลุ้งแล้วได้แต่ถอยมากำมือตัวเองแน่น“ขะ ข้างนอก ตายเยอะเกินไป อา…ก้าวขาไม่ออกแน่นอน” เธอก็แค่คนธรรมดา ไม่ได้คุ้นชินกับการฆ่าล้างตระกูลแบบนี้ จิตใจต่อให้เข้มแข็งแค่ไหนก็ต้องยอมรับว่าเธอไปต่อไม่ไหวจริงๆ“ท่านอา หากอยู่ที่นี่ต่อจนกว่าคนของทางการจะมาเรา…จะรอดตายจริงๆหรือขอรับ” เธอส่ายหัวพัลวัล “ไม่มีทางแน่นอน เพราะ…นี่มันคือการฆ
閱讀更多
เลี้ยงให้ดี
ไม่รู้ว่าพายเรืออกมานานแค่ไหนแล้ว เพราะตอนนี้แม้จะเมื่อยจนสายตัวแทบขาดก็ยังคงต้องพายต่อไป ใบหน้าที่มอมแมมของฟู่จิ่งฮวาหันมามองเด็กสองคนด้วยแววตาอ่อนแสง พี่ใหญ่ทำหน้าที่นอนกอดน้องน้อยพร้อมห่มผ้าให้หนาแน่น“จะเลี้ยงยังไงให้เติบโตและไม่อาฆาตแค้นดี” แม้จะรู้ว่าการกระทำแสนป่าเถื่อนที่สกุลฟู่ได้รับมันเกินกว่าจะยอมปล่อยวาง แต่เธออยากให้เด็กๆสองคนนี้เติบโตไปยิ่งใหญ่จนไม่มีใครกล้ารังแก มากกว่าให้ใช้ชีวิตเพื่อเอาคืน และความปราถนาสุดท้ายของมารดาเด็กเอ่ยไว้เพียงให้เลี้ยงชีพตนเองได้ นั่นเท่ากับว่าคนบ้านนั้นจิตใจบริสุทธิ์ทุกคน!!“ท่านอาขอรับ” นานนับหลายชั่วโมงตามที่เธอคาดคะเน ตอนนี้เส้นขอบฟ้าเริ่มมีสีส้มจางๆ ส่วนเรือไม่ได้หยุดนิ่ง เพราะถือว่าที่นี่อาจจะปลอดภัยหรือไม่ปลอดภัยก็ได้จึงยังฝืนไปต่อ“หิวหรือยัง” เด็กที่ถูกเลี้ยงดูมาเป็นอย่างดีจนอุดมสมบูรณ์มีความสูงเพียงสะโพกนางเท่านั้น“หิวขอรับ” แม้ท้องฟ้ายังไม่สว่างดีแต่ตอนนี้ฟู่จิ้งฮวามองทุกอย่างได้ชัดเจน จากที่คิดว่าตามตัวเด็กอาจมีเสื้อผ้าเปอะเปื้อนเลือดบ้าง ตามที่นางมองจุดดำๆและกลิ่นคาว ตอนนี้พอได้เห็นเต็มตา ทั้งเสื้อผ้านางและเด็กชายเต็มไปด้วยเลือดจ
閱讀更多
เคราะห์ซ้ำ
เจ้านอนเสียหน่อยตอนนี้ยังไม่เช้าเท่าไหร่ไว้ถึงหมู่บ้านไกลริบนั่นแม่จะปลุก“ ต้องเริ่มพูดคุยให้ชินปากตอนนี้ ส่วนฟู่มู่หลงที่แอบร้องไห้จนเพลียยอมนอนหลับแต่โดยดีฟู่จิ่งฮวาหาที่จอดเรือไม่ไกลจากหมู่บ้านนัก เป็นท่าน้ำติดที่จอดเรือสินค้าขนาดใหญ่ และตรงนี้รายล้อมไปด้วยการขนส่งของชาวบ้าน ไม่ลืมที่จะถือมีดอีโต้ไว้ใกล้ตัว ก่อนจะสังเกตุการณ์ดูและเห็นว่ามีคนเรือที่เป็นสตรีออกมาหุงหาอาหาร จึงตัดสินใจขยับเรือเข้าไปใกล้อีกนิด ทั้งที่ท้องฟ้ายังไม่สว่างดีนัก”ท่านน้าเจ้าคะ ข้ากับลูกรอนแรมมาไกลขอผูกเรือพักตรงนี้เพียงครู่ได้หรือไม่เจ้าคะ“ สตรีสองคนมองหน้ากันอย่างชั่งใจ เพราะเกรงว่านางจะเป็นโจร ดูจากสายตาที่ไม่ไว้ใจและมองนางอย่างสำรวจ”เจ้ามากันกี่คน“ นางเดินไปแง้มผ้าม่านให้ดู ก่อนทั้งคู่จะชะโง่กหน้าเข้ามาดูพบเพียงทารกน้อยและเด็กชายนอนหลับอยู่”ลูกเจ้ารึ“ นางพยักหน้าพยายามแสดงความบริสุทธิใจ”ข้าไม่มีอาวุธใดแน่นอนเจ้าค่ะ จะค้นเรือก็ย่อมได้ ตอนนี้ไม่มีของมีค่าใดด้วยเจ้าค่ะ ข้าพึ่งคลอดลูกได้ไม่กี่วัน พายเรือมาทั้งคืนร่างกายเริ่มไม่ไหวแต่ก็กลัวอันตราย“ ท่าทางที่นางแสดงออกว่าหวาดกลัวจริงๆ ทำบุรุษเฒ่าที่ฟังอยู่
閱讀更多
วางแผนชีวิตใหม่
หลังจากหลับตาลงจู่ๆก็รู้สึกเย็นที่แขนจนต้องรีบลืมตามาอีกครั้ง เด็กน้อยในห่อผ้าที่แม้จะหลับสนิทแต่นิ้วมือเกี่ยวบางอย่างเอาไว้“มาอยู่ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน” นางมองดูแหวนหยกสำหรับผู้ใหญ่ที่เกี่ยวอยู่ในนิ้วเล็กๆของฟู่ซินเซียอย่างสงสัย ก่อนจะนึกได้ว่าเมื่อคืนตอนฮูหยินฟู่มอบของให้อาจจะตกลงไปจึงหยิบออกมา เพราะกลัวว่าสมบัติสกุลฟู่จะหล่นหายวูบบบบ ลมหอบใหญ่พัดใส่หน้าแต่เรือไม่ได้โคลงเคลงนางยังมองเห็นว่าเด็กสองคนนั้นหลับอยู่จึงเบาใจแต่อีกด้านกลับเป็นประตูใหญ่ที่เปิดกว้างและ…“นะนี่มัน อะไรกัน!!” ประตูบานใหญ่ที่เปิดอยู่ทำนางตกใจก่อนจะก้าวเดินเข้าไปดั่งต้องมนต์ ด้านในเป็นพื้นที่โล่งคล้ายกับบ้านเปล่าๆ มีตู้เย็น1หลัง มีถังน้ำกิน มีอุปกรณ์เด็กอ่อน นมผง อาหารอ่อนๆ มีเสื้อผ้าในยุคสมัยนี้ หนังสือเรียนภาษาโบราณ แต่ไม่มีเสบียงสำหรับผู้ใหญ่ ฟู่จิ่งฮวาเดินสำรวจไปเรื่อยๆ ก่อนพบผ้าห่ม1ผืนมันเป็นผืนบางๆแต่ใหญ่มากจนนางสงสัย ทันทีที่เอื้อมมือไปจับ มือของนางโปร่งแสง คล้ายไม่มีเลือดเนื้อ มันกลืนไปกับพนังห้อง!!“ผ้าคลุมล่องหนหรือไง” เมื่อลองเอามืออีกข้างเข้าไปก็พบว่าเป็นเหมือนกัน!! ก่อนจะค่อยยกเท้าขึ้นมาและนำชายผ้า
閱讀更多
ไม่ปลอดภัย
เสบียงที่มีในถุงย่ามถืิอว่าช่วยได้มาก เพราะนางไม่ต้องกังวลเรื่องเสบียงเด็กๆ แต่อาจจะต้องซื้อของติดมือกลับมาบ้างหากต้องการไปต่อได้ไกลกว่านี้“อ่าว ตื่นแล้วหรือเจ้าสนใจจะไปซื้อเสบียงหรือไม่พวกเราจะไปเดินตลาดเสียหน่อย” บุตรสาวเจ้าของเรือสินค้าที่อุ้มลูกน้อยวัยแบบเบาะแนบอกอยู่ถามนาง“พอดีข้ามีเสบียงที่ขนมาบ้างแล้วเจ้าค่ะ ข้าเพียงอยากมาสอบถามว่า…เอ่อ”นางมองกลับไปยังเรือของตนเองและมองเด็กตัวน้อยในอ้อมกอดผู้เป็นแม่ด้านหน้าอย่างชั่งใจ“เจ้าอยากรู้วิธีดูแลบุตรหรือ” ภรรยาเจ้าของเรือเห็นท่าทางอ้ำอึ้งของนางก็ถามขึ้น ใบหน้าซีดเซียวพยักหน้าลง“ก่อนหน้านี้ตอนบุตรชายคนโตข้าคลอดมีคนช่วยเลี้ยง แต่ยามนี้ไร้คนในบ้านช่วยเหลือจริงๆเจ้าค่ะ” สองแม่ลูกมองหน้ากันอย่างเข้าใจก่อนจะจะจับมือนาง“ไปเถอะ หาโจ๊กกินสักถ้วยแล้วไปคุยกัน” แม้จะเกรงกลัวว่าต้องเจอใครสักคนที่จดจำนางและฟู่มู่หลงได้ แต่อีกใจก็คิดว่าผูกมิตรไว้ย่อมดี นางกลับเข้ามาในเรือ ก่อนมองหาถ่านในมิติ นำมันมาทาแก้มของมู่หลง“พันหัวไว้เช่นนี้ หากจำหน้าใครได้ก็อย่าเผลอไปสบตาเข้าใจหรือไม่ แม่จะพาเจ้าไปหาเสบียง” เด็กชายแสนว่าง่ายพยักหน้าด้วยความเต็มใจจากนั้นนา
閱讀更多
เอาตัวให้รอด
จบคำพูดนั้นนางถึงจับยืดตัวตรง ดึงฟู่มูหลงมายืนแนบข้าง ก่อนจะกลั้นหายใจ มองทางหนีเอาไว้และภาวนาว่าให้คนพวกนั้นผ่านไปโดยเร็ว ชื่อหอโอสถหวงอันโหลวคล้ายเป็นคำต้องห้าม ตั้งแต่ที่รู้ว่าใครฆ่าสกุลฟู่!!“เด็กน้อย เจ้าเดินไปที่ร้านเครื่องประดับก่อนแม่จะบังให้เจ้าเอง” นางพยักหน้าเมื่อมองไปยังเหล่าสตรีที่กำลังรายล้อมซื้อของในร้านเครื่องประดับราคาถูก เด็กชายมองมารดาในนามอย่างชั่งใจ “รออยู่ในที่คนเยอะๆ ไม่มีทางที่ใครจะสังเกตุ…ไปเถอะ” นางปลอบใจตัวเองว่าคนพวกนั้นเพียงมาเดินตลาด แต่การที่ฟู่มู่หลงจำหน้าคนพวกนั้นได้ ก็ไม่อาจนิ่งนอนใจว่าเป็นเรื่องบังเอิญจริงๆมือที่อุ้มบุตรสาวตัวน้อยอยู่กระชับกอดแน่น สายตาคอยมองไปยังเด็กชายที่รู้หลบหลีกตามซอกร้านอย่างเบาใจ จนกระทั่งเขาเข้าไปยืนที่คนแออัดได้ จากนั้นนางจึงค่อยๆเดินไปด้านข้างที่ขายเตาดินเผา และกาน้ำร้อน“ข้ารับเตาและกาน้ำชานี้หนึ่งชุดเจ้าค่ะ” นางอาศัยบุรุษตัวใหญ่หลบไปทางซ้ายเรื่อยๆจนกระทั่งได้ของครบ นางก้มหน้าลงหยิบของ ในยามที่คนหอโอสถเดินผ่านคล้ายกับว่ายุ่งกับการจัดของเหลือเกิน“ห้ามมอง ห้ามสบตาเด็ดขาด!” นางพึมพำกับตัวเอง ก่อนเหลือบมองเพียงหางตาว่าผ่านไ
閱讀更多
คุ้มครอง
หลังจากแน่ใจแล้วว่าทุกคนแยกย้าย นางจึงปลดผ้าคลุมออก ก่อนจะเดินมาตามหาเจ้าของเรือที่นางคิดว่าเขาคงมีเรื่องอยากจะถาม พร้อมฟู่มู่หลงและฟู่ซินเซีย“แม่นางคนพวกนี้เป็นคนของหวงอันโหลว เจ้ากำลังจะบอกว่าหนีตายมาจากสกุลหวงงั้นหรือ” คิดไว้แล้วไม่มีผิด ชายชราผู้นี้ค้าขายไปทั่วมีหรือจะไม่รู้จักคนของหวงอันโหลว“ไม่ใช่เจ้าค่ะ…แต่ข้าเป็นคนในจวนฟู่” เพียงเท่านั้นชายผู้นั้นเบิกตาโตก่อนลุกขึ้นยืน“สกุลฟู่งั้นหรือ!! ที่ถูกลอบฆ่าเมื่อคืนใช่หรือไม่!!” นางสบตากับเด็กชายเพียงครู่ก่อนพยักหน้า“เจ้าค่ะ พวกเขารู้ว่ามีคนรอด จึงตามหา“ สีหน้าร้อนใจของชายตรงหน้าทำนางและฟู่มู่หลงประสานมือพร้อมคุกเข่าคำนับ”พวกข้ากำลังทำท่านเดือดร้อน คราแรกตั้งใจว่าจะนอนที่นี่สักคืน แต่ตอนนี้จำต้องเอ่ยลาแล้วเจ้าค่ะ ไม่เช่นนั้นหากคนพวกนั้นหวนกลับมาเกรงว่าท่านจะเดือดร้อนไปด้วยจริงๆ“ นางคำนับอย่างน้อบน้อมก่อนจะลุกขึ้นยืนพร้อมจับมือบุตรชายเอาไว้เตรียมเดินกลับเรือ”หากพวกนั้นสงสัยเจ้าที่ท่าเรือนี้ การเดินทาง ทางน้ำย่อมไม่ปลอดภัย พวกเจ้าจะไปที่ใด ข้าจะหาคนพาไปส่งและคุ้มกัน“ ฟู่จิ่งฮวาหันกลับมามองด้วยความดีใจจนปิดไว้ไม่อยู่ ฟู่มูหลงเองก็เข
閱讀更多
รอนแรม
ยามเหม่า(05.00-06.00น.)ตอนนี้ทุกคนมาส่งนางและเด็กๆที่ชายป่า หลังจากส่งเสร็จเฒ่าแก่หม่าจะเดินทางไปค้าขายต่อ คนบังคับเกวียนเป็นสามีภรรยาที่เป็นคนเก่าแก่ของสกุลหม่า ชำนาญทางพอสมควร และจัดตั้งคาราวานขนส่งสินค้า”พวกเจ้าสบายใจได้ เหลียงเว่ยเป็นคนของสกุลหม่า เดิมทีตั้งใจจะไปรับสินค้าจากทางเหนืออยู่แล้วขบวนสินค้านี้มีหลายสิบชีวิต ไม่เป็นเป้าสายตาให้ใครสงสัยพวกเจ้าแน่นอน“ นางกวาดสายตามองดูรถม้าและเกวียนนับ10คันจอดพร้อมคนป้องกันยามมีโจรมาปล้น ถือว่าปลอดภัยพอควร ”ขอบพระคุณท่านลุงท่านป้าเจ้าค่ะ บุญคุณนี้ฟู่จิ่งฮวาไม่มีวันลืม“ นางคุกเข่าพร้อมประสานมือก่อนจะก้มลงจนศรีษะแนบพื้นดิน ฟู่มู่หลงก็ทำตามเช่นกัน”บุญคุณอะไรกัน พวกข้ามีขีวิตรอดมาจนวันนี้ก็เพราะบรรพบุรุษของพวกเจ้า ไปเถอะ ยามหน้าหากได้ล่องเรือสินค้าไปทางเนือ พวกข้าจะแวะเยี่ยมเยือน“ หม่าฮูหยินและพ่อค้าหม่าอวยพรให้นางและบุตรชายโชคดี”ตระกร้านี้พอดีกับที่นอนนุ่มๆ ข้ามีหลายใบแบ่งให้หนูน้อยซินเซีย1ใบยามเดินทางจะได้ไม่ลำบากเพราะรถม้าที่วิ่งเร็ว“ หม่าอวี๋โหยว บุตรสาวของพ่อค้าหม่าอุ้มตะกร้าที่ทดลองวางหนูน้องซินเซียไว้ยื่นให้นาง นางจึงรับมาอย่างดีใจ
閱讀更多
หมู่บ้านในชนบท
“ว่ามาเลยหากข้าตอบได้ข้าจะตอบ” นางมองดูสมุนไพรที่มีทั้งแห้งและสดอย่างพิจราณา“ข้าจะปลูกสมุรไพรขาย พร้อมปรุงยาลูกกร(ยาผสมแล้วแบบลูกกลมๆสีดำ) คาราวานของท่านจะรับไปขายหรือไม่เจ้าคะ” จากที่นางฟังคนในคาราวานเล่าถึงความกันดานและห่างไกลตัวเมืองเว่ย นางคิดว่าหากทำการค้าจริงๆก็คงยากที่จะมีลูกค้ามาซื้อ“รับสิ!! ดีเลยหากเจ้าจะปลูกสมุรไพรพร้อมปรุงยาลูกกรขายยิ่งเหมาะ เพราะข้ามารับสินค้าที่เมืองเหนือ เพื่อเอาไปขึ้นเรือในเมืองหลวง หากคนบ้านหม่ารู้ ต้องนำสมุนไพรของเจ้าไปขายที่หัวเมืองใต้แน่นอน” อิ่งลู่ตอบด้วยความตื่นเต้น“ว่าก็ว่าเถอะ เจ้าปลูกดอกไม้ต้นไม้ขายด้วยก็ไม่เลว ที่เถากงหน่ะ มีอารามมากมาย สตรีหรือฮูหยินทุกบ้านมักซื้อดอกไม้ไปถวายองค์เทพ ไหว้พระ หรือไม่ก็ประดับจวน ที่นั่นปลูกยากหน่อยเพราะมีเพียงสองฤดู คือร้อนกับหนาว น้ำท่าอาจจะยากไปนิด แต่เริ่มขยับขยายได้ข้าว่าสามารถสร้างรายได้พอดูเชียว“ แค่ฟังคนอื่นเล่าฟู่จิ่งฮวาก็ตื่นเต้นแล้ว หากไปถึงจริงๆ ไม่อยากจะคิดว่าจะลำบากเพียงใด”ชนบทขนาดนั้นเลยหรือเจ้าคะ“ คู่สนทนาพยักหน้าจริงจัง”ข้าไปหลายครั้ง เมืองเถากงห่างไกลความเจริญพอควร หรือว่า…เจ้าจะเปลี่ยนใจขา
閱讀更多
探索並免費閱讀 優質小說
GoodNovel APP 免費暢讀海量優秀小說,下載喜歡的書籍,隨時隨地閱讀。
在 APP 免費閱讀書籍
掃碼在 APP 閱讀
DMCA.com Protection Status