บททั้งหมดของ ทะลุมิติไปเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวในชนบท: บทที่ 21 - บทที่ 30

ฟู่จิ่งฮวาได้ยินเช่นนั้นก็ไม่รู้สึกโกรธเพราะนางรู้ดีว่าอะไรเป็นอะไร นางทำเพียงพยักหน้าก่อนใช้ความคิด“ลูกศิษย์จวนฟู่อาจถูกซื้อตัวไปแล้ว ส่วน…สามีของข้าอาจจะ…อยู่ที่ชายแดนที่วุ่นวายจึงไม่มีเวลากลับมา เรื่องนั้นค่อยว่ากันเถอะเจ้าค่ะ แต่ที่ข้าอยากรู้คือคนในสกุลฟู่ถูกเอาไปไว้ที่ใดเจ้าคะ” หากมีโอกาสก็อยากพาเด็กๆกลับไปเคารพบิดามารดา“ดีที่เรื่องนี้ฝ่าบาทไม่เห็นชอบ พยายามหาผู้กระทำความผิดมาลงโทษ แต่ว่าทั้งพยานและหลักฐานสาวไปไม่ถึงตัวคนพวกนั้น พระองค์ทำได้เพียงพระราชทานสุสานสกุลฟู่ที่ภูเขาหมิงหลง…ทุกคนอยู่ที่นั่น” นางพยักหน้ารับอย่างน้อยๆก็เบาใจที่พวกเขาจะไม่เดียวดาย“ทรัพย์สินถูกกรมอาญาเก็บไว้ในกองคลัง ชาวบ้านทุกคนภาวนาให้อนาคตบุตรชายสกุลฟู่กลับมา เพราะตั้งแต่สูญสิ้นสกุลฟู่ไป…หวงอันโหลวเก็บค่ารักษาหรือค่ายาแพงหูฉี่ บางคนที่มีเงินหน่อยก็ออกไปรักษาเมืองอื่น ใครที่ไม่มีเงิน…ก็หาสมุนไพรมาต้มกินเอง“ เรื่องนี้เป็นเรื่องที่นางติดใจอีกอย่างคือ ผู้ต้องสงสัยที่คนภายนอกมองออกไป อย่างไรก็รู้ว่าคู่แข่งอย่างหวงอันโหลวเป็นผู้ต้องสงสัย แต่กลับไม่ถูกสอบปากคำงั้นหรือ?”ทั้งๆที่หวงอันโหลวคือผู้ต้องสงสัยที่สุด

ดวงตากลมโตกระพริบถี่รัวเพราะตกใจกับการกระทำที่อุกอาจ“ทะ ท่าน!! ท่านทำเช่นนี้ไม่ได้!!” นานกว่าอึดใจกว่านางจะหาเสียงตัวเองเจอ“เหตุใดจึงทำไม่ได้ เจ้าบอกเหตุผลข้าหน่อย” คนตัวโตกว่ายื่นหน้าเข้ามาจนปลายจมูกคมแทบชนกับจมูกนาง“เอ่อ คือ… ท่านมีเรื่องต้องพูดคุยกับข้า ข้าเองก็มีเรื่องต้องพูดคุยกับท่านเช่นกัน” นางคิดว่าปิดไปก็ไม่มีประโยชน์บางทีการยอมบอกว่านางเป็นวิญญาณที่ตายจากโลกเก่า เข้ามาอยู่ในร่างของภรรยาในนามของเขา น่าจะทำให้พูดคุยกันง่ายขึ้น“เช่นนั้นฟังเรื่องข้าหรือเรื่องเจ้าก่อนดี” จิ่วเฟิ่นเดินออกไปนั่งที่เก้าอี้ริมหน้าต่าง ก่อนจะมองออกไปด้านนอกที่มีแสงสีมากมายเพราะที่นี่มีตลาดกลางคืน ดึกดื่นเช่นนี้ก็ยังคงครึกครื้น“เรื่องข้าก่อน หากเรื่องที่ท่านได้รับฟังจากข้า เป็นเรื่องที่รับไม่ได้ ข้ายินดี…หย่าร้างให้ท่าน” มือเล็กกำเข้าหากันแน่น ก่อนจะเดินไปนั่งเก้าอี้อีกตัวข้างๆกัน“ข้าชื่อฟู่จิ่งฮวา แต่ข้าไม่ใช่ภรรยาของท่าน” นางสบตาเขาตรงๆ จนบุรุษร่างสูงขมวดคิ้ว“เจ้าพูดเรื่องอะไร?“ เขาเชื่อว่านางไม่ล้อเล่น แต่เขาเองก็ยังไม่เข้าใจความหมายที่นางสื่อออกมาอยู่ดี”ภรรยาผู้นั่นของท่านตายจากไปแล้วในคืนว

หลังจากปรับความเข้าใจกันแล้ว ฟู่จิ่งฮวาจึงพาเด็กๆออกมาช่วยกันปรับผืนหน้าดิน เพราะช่วงนี้พระอาจารย์ไปต่างเมือง ฟู่มูหลงจึงไม่ได้ไปเรียนอีกหลายวัน “ท่านแม่ ขนมนี่อร่อยมากเลยขอรับ” เด็กที่แม่ให้นั่งเฝ้าน้องที่ซุ้มหน้าบ้านกำลังกัดกินถังหูลู่อย่างเอร็ดอร่อยจนนางเอ็นดู“เช่นนั้นหากเจอผลไม้ป่า แม่จะลองเอามาทำให้เจ้ากิน” นางเคยดูคลิปวิดีโอในโลกก่อนมาคิดว่าไม่น่ายาก“เมื่อวานลุงผู้นำหมู่บ้านบอกว่า อีกไม่กี่วันจะมีคนใหญ่คนโตมาที่อารามชี ท่านแม่…ข้าว่าเราอย่าออกไปกันเลยนะขอรับ” เด็กรู้ความรีบแจ้งแก่ผู้เป็นมารดาทันที“คนใหญ่คนโตงั้รหรือ?” มือที่กำลังถางหญ้าอยู่ถึงกับหยุดชะงัก“รู้หรือไม่ว่าเป็นใคร” ฟู่มู่หลงที่ฟังมาแค่นั้นก็ส่ายหัว“ไม่รู้ขอรับข้าเองก็ได้ยินมาอีกที รู้เพียงว่าจะมากันหลายคน มาจากเมืองหลวง” พูดถึงตรงนี้ความคิดถึงบ้านพุ่งเข้าหัวใจเด็กน้อยเข้าเต็มๆ“บ้านเจ้ายังอยู่ คืนนั้นไฟไหม้เพียงยุ้งฉางเก็บเสบียง อดทนรอหน่อย แม่จะพาเจ้ากลับบ้าน” หากนางมีอายุเพียงเท่านี้ก็คงอดคิดถึงบ้านไม่ได้ ต่อให้ฟู่มู่หลงจะฉลาดเกินอายุ แต่อย่างไรเขาก็คือเด็กคนนึง ไม่ร้องไห้โยเยจนนางปวดใจไปด้วยก็ดีแค่ไหนแล้ว”ท

แววตาเอื้ออาทรทำเด็กอย่างฟู่มู่หลงกระพริบตาถี่ ในใจดวงน้อยพาลให้นึกถึงบิดามารดาผู้ล่วงลับ ดวงตาแดงกล่ำแต่ไม่ยอมให้น้ำตาเม็ดเล็กไหลออกมายิ่งทำให้คนทั้งคู่เอ็นดู“เจ้าอย่าห่วงไปข้ากับท่านอาหญิงของเจ้าไม่ได้คิดจะมาแทนที่บิดามารดาผู้ล่วงลับของเจ้า แต่ว่า…มู่หลงยามหน้าหากเจ้ากลับเข้าไปในเมืองหลวงก็ตาม หรือว่าได้เข้าหอศึกษาในเมืองใดสักเมืองนึง การที่มีพ่อบุญธรรมเป็นแม่ทัพใหญ่ มีมารดาบุญธรรมที่รู้เรื่องสมุนไพรและเก่งที่สุดในใต้หล้า มีบิดามารดาเป็นเจ้าของหอโอสถที่จิตใจดี จนคนทั้งเมืองพากันเสียดายที่พวกเขาจากไปก่อนวัยอันควร เจ้า…” ฝ่ามือใหญ่เช็ดน้ำตาหยดเล็กที่ล่วงหล่นช้าๆ“จะอยู่ได้อย่างปลอดภัย จะเป็นบุตรชายคนโตของแม่ทัพใหญ่แห่งเป่ยอวี๋ จะเป็น…บิดาบุญธรรมที่รักเจ้าและคอยปกป้องเจ้าให้เติบโตขึ้นมาอย่างดี“ ตอนนี้ไม่ใช่แค่ฟู่มู่หลงที่ห้ามน้ำตาไม่อยู่ แต่ฟู่จิ่งฮวาก็เช่นกัน นางก้มหน้าลงมองเจ้าก้อนที่ถูกห่อตัวไว้อย่างแน่นหนาแล้วอิ่มเอมใจ”ขอรับท่านพ่อ!!“ หลังจากวันนั้นหิมะค่อยๆหยุดตกเป็นบางเวลา แต่ทางขึ้นเขานั้นยังลำบากนัก จากที่นางคาดหวังว่าจะได้ใช้ช่วงที่คณะแสวงบุญมาทำบุญที่วัด เพื่อเพิ่มชื่อเสีย

ทุกคนเห็นเลือดสีดำสนิทไม่ไหลตามที่นางว่าก็ร้อนใจ“ช่วยคุณหนูข้าด้วย ข้ายินดีจ่ายไม่อั้น ข้าเตรียมเงินมามากมายเพื่อการณ์นี้ ช่วยด้วยเถิด”นางหยิบดอกบัวเหมันต์ออกมาจากย่ามก่อนจัดการบดให้ละเอียด เพิ่มทั้งโสมและถังเชาเข้าไป “มู่หลงช่วยแม่หยิบน้ำผึ้งเกาโหลงเทลงมาที” เด็กชายทำตามอย่างว่าง่ายไม่นานยาถอนพิษก็เรียบร้อย“ท่านกดจุดไว้หรือ” แม่นมพยักหน้า“คุณหนูข้าอ้วกไม่หยุด ไม่มีทางใดแล้วจริงๆ” นางพยุงสตรีที่มีใบหน้าซีดเซียวให้นั่งลงก่อนกดคลายจุด เท่านั่นไม่พอ นางไล่ลมปราณด้วยฝ่ามือตามที่เสียงกระรอกคอยบอก“ไล่จากบนลงมา ในร่างกายไม่มีเลือดพิษ ดื่มยาแก้พิษแล้วรอเพียงคู่ จึงจะได้สติ” นางทำตามเสียงนั้นทุกขั้นตอน จนกระทั่งกรอกยาถอนพิษสำเร็จ!!“ทำได้แค่รอเวลา ข้าไม่รู้ว่ายานี้ คุณหนูของท่านตอบสนองเพียงใด”“ข้าบอกแล้ว นางจะเก่งกาจได้อย่างไร ท่าทางก็แค่ชาวบ้านที่เก็บของป่า ตอนเราไปรักษากับหวงอันโหลวยังมีอาการมากกว่านี้ แต่ตอนนี้เงียบเช่นนี้ ท่านไว้ใจนางได้อย่างไรกัน!!”ได้ยินสตรีอีกคนพูดถึงชื่อต้องห้ามฟู่มู่หลงบีบมือนางแน่น จนนางต้องลูบหัวให้ใจเย็นลง“ก็ถ้าหากว่าหมอยาอย่างหวงอันโหลวรักษาดีเหตุใดจึงดั