All Chapters of เฝ้ารอวันรักคืนใจ: Chapter 11 - Chapter 20

“ไฉนท่านถึงมาอยู่ที่นี่ได้เล่า?” นางถาม“เฟยลี่” เขาทักทายด้วยสีหน้าคล้ายแปลกใจ ไม่คิดเลยแม้แต่น้อยว่าจะได้เจอเช่นกัน “ข้ามีกิจธุระที่เมืองต้าไห่พอดี อีกทั้งท่านลุงไป๋ยังเป็นญาติของข้าจึงได้นัดมาที่นี่เพื่อร่วมคาราวานเดียวกันปะไร”“อ้อ” ลู่เฟยลี่พยักหน้ารับทราบ ไม่ได้สงสัยต่อ นางทำท่าเดินผละไป แต่ซ่งเหว่ยจงรีบเดินมาขวางหน้า “ข้ากินอาหารอยู่ห้องนี้ เจ้าสนใจร่วมโต๊ะหรือไม่?”หญิงสาวนิ่วหน้า ลอบถอนหายใจขณะปฏิเสธอย่างสงวนท่าที “ไม่ดีกว่า เสียมารยาแล้ว”พอมาถึงเมืองต้าไห่ ลู่เฟยลี่ก็มักได้เจอซ่งเหว่ยจง ‘โดยบังเอิญทุกครา’ เขาเหมือนมีกิจธุระทุกที่ที่นางไปลู่เฟยลี่คร้านจะใส่ใจ ยิ่งไม่อยากสนทนา แต่ด้วยอีกฝ่ายคือสหายสนิทของหยางหลิน เมื่อเขาเข้ามาทักทายการทำกิริยาหมางเมินเย็นชามิต่อวาจาย่อมไม่อาจทำ จำต้องพูดคุยเรื่อยเปื่อยตามมารยาทพึงมี เป็นเช่นนี้ทุกวัน กระทั่งลู่เฟยลี่รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้องนางจึงเอ่ยตามตรง “เหว่ยจง ชายหญิงแตกต่าง ข้าคิดว่าพวกเราไม่ควร...”ยังพูดไม่ทันจบ ซ่งเหว่ยจงรีบยกมือห้าม “ข้ารู้ว่าไม่ควร และความจริงข้าก็ไม่อยากรบกวนเจ้าแม้แต่น้อย เพียงแค่มีความจริง

“หยางหลินท่านเป็นอะไร”ลู่เฟยลี่แทบพุ่งตัวแหวกอากาศไปหาเขาปานธนู แต่จนใจที่แค่ขยับตัวเบาๆ ก็ยังทำไม่ได้ เพราะชายตัวโตกุมแขนของนางแนบแน่นอย่างกับคีบเหล็กกระนั้นเจิ้งเสวี่ยหรงยิ้มเย้ย “อย่าดิ้นรนอีกเลย เจ้าไม่ทางหนีคนของข้าพ้นหรอก พวกเขาเป็นทหารองครักษ์”ลู่เฟยลี่กัดฟันถาม “องค์หญิงจะทำอะไรหยางหลิน ปล่อยเขานะ อย่าทำร้ายเขา ท่านบอกชอบเขามิใช่หรือไร”“ไม่ต้องห่วง ข้าไม่มีทางทำร้ายเขา ยิ่งไม่คิดฆ่าเขาให้ตาย” บุรุษรูปงามหล่อเหลาปานนี้ น่าเสียดายที่สุดเจิ้งเสวี่ยหรงหันไปยื่นมือกรีดนิ้วเรียวเสลาของตน เชยสันกรามคมของหยางหลินขึ้น เผยใบหน้าที่กำลังหลับตาเพราะสลบนั้นยังคงสง่างามดุจหยกสลัก“เห็นหรือไม่ ไร้ริ้วรอยไม่มีแม้เล็บขีดข่วน” นางหันไปสั่งทหารใต้อาณัติเสียงหนึ่ง “พวกเจ้าจับเบามือหน่อย ประเดี๋ยวเสียโฉมไปจะแย่”ลู่เฟยลี่เพ่งมองหยางหลิน เร่งพินิจใบหน้าของเขาผ่านเรียวนิ้วขาวจัดขององค์หญิงอย่างรวดเร็วแต่ถี่ถ้วน พบว่าริมฝีปากของเขาคล้ำลงถนัดตาเดิมทีริมฝีปากหยางหลินเป็นสีแดงจัดตามประสาคนสุขภาพดี แต่ยามนี้เห็นได้ชัดว่าเขาถูกวางยา“องค์หญิงจะทำอะไรกันแน่? ท่านวางยาพิษเขา?”เจิ้งเสวี่ยหริงเลิกคิ้วส

ฝ่ายหญิงคือลู่เฟยลี่อย่างไม่ต้องสงสัยจดหมายที่นัดมาล้วนบอกเป็นนัย กระทั่งได้เห็นด้วยตาเนื้อจึงกระจ่างใจหยางหลินนิ่วหน้าขบคิดถึงเหตุการณ์ย้อนกลับไปเมื่อตอนก่อนนี้อยู่เช่นนั้นกระทั่งมีเสียงหนึ่งดังเข้ามาในโสตประสาท“ฟื้นแล้วหรือ?”หยางหลินเหลือบตามอง จึงเห็นอีกฝ่ายคือองค์หญิงเสาหนิงนั่นเองเจิ้งเสวี่ยหรงเดินเข้ามาเผยโฉมโดดเด่นอย่างจงใจ นางยังคงอยู่ในชุดบุรุษ ใบหน้ามิได้แต้มชาด เรือนกายมิได้ประโคมเครื่องประดับ นางเลิกคิ้วมองหยางหลินอย่างเย่อหยิ่งไว้เชิง แสร้งถาม“ท่านเป็นอะไรไป ไฉนถึงไปนอนสลบอยู่ที่นั่น นับว่าโชคดีที่ข้าปลอมตัวไปท่องเที่ยวพอดีจึงบังเอิญช่วยเหลือท่านมาได้ หาไม่ ท่านคงถูกเสือกินแล้ว”สิ้นวาจาเจิ้งเสวี่ยหรง หยางหลินก็ยิ่งนิ่วหน้าครุ่นคิดอย่างหนักยิ่งกว่าเก่า สุดท้ายเขาเองก็ไม่รู้เช่นกันว่าเกิดสิ่งใดกับตัวเองย้อนกลับไปก่อนนี้ พอเขาได้รับจดหมายปริศนาจากบุรุษนิรนาม ข้อความนัดเจอเพื่อเจรจาเรื่องสำคัญเกี่ยวกับลู่เฟยลี่ นางพลาดท่าเสียทีกำลังตกอยู่ในอันตรายเขาจึงไปตามนั้นแต่พอไปถึงจู่ๆ ภาพสว่างตรงหน้าก็ตัดฉับ กลายเป็นความมืดดำดุจอนธนการไร้ขอบเขตบัดนี้ยังรู้สึกมึนหัวเหมือน

ทางฝั่งเจิ้งเสวี่ยหรงบางวันนางก็ปลูกต้นไม้ ดูแลผัก ตัดแต่งกิ่งบุปผา บางวันก็เล่นกับแมวหรือสุนัขตัวน้อยน่ารัก ส่วนวันนี้นางจงใจวิ่งเล่นกับพวกบ่าวรับใช้แบบ ‘เป็นกันเองอย่างน่ารัก’ทุกสิ่งที่ทำลงไปล้วนต้องการโปรยเสน่ห์ใส่บุรุษ ทว่าก็เป็นเช่นที่เห็น หยางหลินมองเพียงครู่อย่างเมินเฉยซินเยี่ยนเข้ามารินน้ำชาพลางว่า “องค์หญิง คุณชายหยางเดินหายออกไปจากริมหน้าต่างแล้วเพคะ”เจิ้งเสวี่ยหรงตวัดสายตามองอย่างขัดอกขัดใจ พลางโบกมือไล่เหล่าสาวใช้“ไสหัวไปให้หมด!”บ่าวไพร่ต่างกลัวจนหัวหด สีหน้าแววตาหวาดหวั่นพรั่นพรึง ผิดจากเมื่อครู่ราวฟ้ากับเหว“เพคะ” ทุกคนรับคำแล้วพากันถอยร่นออกไปทันที มิรู้ว่าวันนี้ภูตผีปีศาจตนใดเข้าสิงร่างองค์หญิงเสาหนิง ปกติที่เรียกมาก็มักจะเรียกมาเพียงเพื่อกลั่นแกล้งลงทัณฑ์อย่างเอาแต่ใจและไร้เหตุผลทั้งนั้นแต่วันนี้จู่ๆ ก็เรียกให้มาวิ่งเล่นอย่างเป็นกันเอง ช่างแปลกประหลาดยิ่ง!เมื่อสาวใช้คนอื่นไปกันหมดเหลือเพียงซินเยี่ยน เจิ้งเสวี่ยหรงจึงหันมาบ่นอย่างหงุดหงิด“ใช้วิธีร่ายจริตมารยาเช่นนี้น่าเบื่อเกินไป เสียเวลา” คิดครู่หนึ่งค่อยสั่ง “เจ้าส่งเทียบเชิญให้เหล่าคุณหนูมาที่นี่ อ้อ

“ท่านอย่ารู้สึกผิดไปเลยที่ช่วยเหลืออาหลินไม่ได้”“รอให้เจ้าหายป่วยจากพิษไข้เย็นเสียก่อนค่อยหาทางช่วยอาหลิน ดีหรือไม่ มาเถอะ ดื่มยา”ว่าพลางยกถ้วยยามาคนแล้วเป่าอย่างต้องการดูแลเอาใจใส่ลู่เฟยลี่ไม่ได้สังเกตกิริยาใส่ใจเป็นพิเศษนั้นของเขา นางคิดถึงเพียงหยางหลินขณะยื่นรับถ้วยยามาดื่มอย่างต้องการหายป่วยโดยเร็ว“ข้าจะรีบรักษาตัวแล้วกัน”“ดียิ่ง” ซ่งเหว่ยจงนั่งลงตรงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามนาง เลียบเคียงถาม “เช่นนี้หากเจ้าหายดีแล้วจะทำเช่นไรต่อไป ใช้วิธีใดช่วยอาหลินให้หลุดพ้นจากองค์หญิงเสาหนิง”ชายหนุ่มหลอกถามเพื่อนำไปแจ้งต่อเจิ้งเสวี่ยหรงและหาแผนรับมือหากลู่เฟยลี่คิดจะทำอันใดเพื่อแย่งคืนฝ่ายลู่เฟยลี่ นางทวนคำถามเขาพลางขบคิดชั่วครู่ “ทำเช่นไรต่อไปน่ะหรือ? ข้ายังคิดไม่ออก คงต้องหาที่ซ่อน ไม่ต้องคอยพะว้าพะวงจนนอนไม่หลับคืนแล้วคืนเล่าตอนนี้ข้ากังวลว่าองค์หญิงเสาหนิงมีแผนร้ายกับข้าอีก”ซ่งเหว่ยจงตกใจ “เขาจะส่งคนมาฆ่าเจ้าหรือไม่”ลู่เฟยลี่ส่ายหน้าเชื่องช้า “ข้าไม่อาจรู้ได้ แต่ก็ไม่แน่ นางอาจส่งมากลั่นแกล้งหรือทำร้ายอีก ข้าคงต้องหลบไปที่อื่นก่อน”ครานี้ชายหนุ่มตกใจอย่างแท้จริง มิได้เสแสร้งอีก “เจ้าจะหล