All Chapters of เฝ้ารอวันรักคืนใจ: Chapter 31 - Chapter 38

ทุกครั้งเหตุการณ์ระหว่างพวกเขาล้วนเป็นเช่นนี้หยางหลินแสดงออกว่าเริ่มหลงใหลเจิ้งเสวี่ยหรง โดยเฉพาะเมื่อไปเจอลู่เฟยลี่เดินกับซ่งเหว่ยจงในตลาด ก็ยิ่งแสดงอย่างโจ่งแจ้งชัดเจนมากขึ้นเรื่อยๆว่าเกลียดนาง ในขณะที่ลู่เฟยลี่ได้แต่ก้มหน้าหลบตามิกล้าเงยขึ้นมาเจิ้งเสวี่ยหรงเห็นเช่นนั้นก็ยิ่งแย้มยิ้มอย่างสาแก่ใจ“ท่านพี่ดีต่อข้าเหลือเกิน” เจิ้งเสวี่ยหรงจงใจพูดให้ลู่เฟยลี่ได้ยิน“ข้าผู้เป็นสามีย่อมดีต่อน้องหญิงผู้เป็นภรรยา” หยางหลินพูดเสียงเรียบ“เช่นนั้นท่านจะเชื่อฟังภรรยาด้วยหรือไม่”หยางหลินเลิกคิ้ว “เชื่อฟังหรือ” ซักพักก็ยกยิ้มบาง “ได้สิ ข้าจะเชื่อฟังเจ้า”เจิ้งเสวี่ยหรงยิ้มพรายเอี้ยวกายเข้าใกล้แทบเกยตักแล้วกระซิบเสียงหวาน“ดีมาก ข้าขอสั่งไม่ให้ท่านคิดถึงลู่เฟยลี่อีก”หยางหลินได้ยินถึงขั้นหลุดหัวเราะออกมา กระนั้นกลับไม่ตอบสิ่งใด เพียงยิ้มส่งให้อย่างเปี่ยมเสน่ห์เหลือร้ายเจิ้งเสวี่ยหรงยิ่งได้ใจ เรียกร้องให้หยางหลินอยู่ด้วยตลอดเวลา“ท่านต้องอยู่กับข้าทั้งคืนด้วยนะ”นางพูดทันทีที่กลับเข้าจวนหยางหลินรับปาก “ได้”ยามค่ำคืนในเรือนส่วนตัว เขามอบบทรักปรนเปรอให้เจิ้งเสวี่ยหรงอย่างอิ่มหนำ ให

“ไม่ใช่ ข้าไม่ยอมรับ ไม่ใช่ลูกข้า ไม่มีทาง ลูกข้าต้องไม่อัปลักษณ์เหมือนเฮยอู๋ฉาง[1]แบบนี้!”ซินเยี่ยนไม่ยอมทำตามคำสั่ง นางอุ้มเด็กน้อยขึ้นมายื่นให้ตรงหน้าเจิ้งเสวี่ยหรง“องค์หญิงทรงทอดพระเนตรดูก่อน เด็กน้อยน่ารัก บอบบางปานใด”เจิ้งเสวี่ยหรงกรีดร้องโหยหวน “ไม่นะ ไม่ๆ ออกไป! เอาออกไปเดี๋ยวนี้! กรี๊ด!”สิ้นเสียงนั้น นางพลันสะดุ้งเฮือกตื่นเต็มตาบนเตียงใหญ่ เจิ้งเสวี่ยหรงนอนเบิกตาเหนื่อยหอบเพราะฝันร้ายนางฝันว่าลูกที่เกิดมาอัปลักษณ์เจิ้งเสวี่ยหรงยกมือกุมท้องกลมนูนของตนนิ่งๆ นางกล้าสาบานได้เลยว่าหากลูกเกิดมาน่าเกลียดเช่นนั้น ก็จะสั่งให้ฆ่าทิ้งอย่างไม่ลังเลเฉกในฝันเช่นกันคิดพลางกลอกตาไม่ยี่หระก่อนทำท่าจะหลับอีกหญิงสาวที่บำรุงร่างกายด้วยยาชั้นเลิศทุกวัน บัดนี้กลับนอนซมบนเตียงจนลุกไม่ขึ้นซินเยี่ยนที่เฝ้าอยู่เดินเข้ามา ค่อยๆ ถามอย่างระวัง “ให้หม่อมฉันไปเรียกหมอหลวงมาดีหรือไม่เพคะ”เจิ้งเสวี่ยหรงตวัดตามองอย่างหงุดหงิด คิดไปเองว่าเป็นปกติของสตรีตั้งครรภ์ที่มักอ่อนเพลียง่วงนอนทั้งวัน“นังโง่ ข้าแค่ต้องนอนหลับพักผ่อนให้เพียงพอ ไสหัวไป! ห้ามใครรบกวน ข้าคร้านจะพบผู้ใด”“เอ่อ แล้วร

ตอนที่องค์หญิงกำลังเจ็บหนักอย่างทุกข์ทรมาน เขาพูดกระตุ้นให้นางโกรธจัดเพื่อที่จะได้มีอาการเลือดลมสูบฉีดรุนแรงจนติดขัด เกิดภาวะโมโหจนตาย[1]เขากระซิบชิดริมหูขาว “แท้จริงองค์หญิงมิได้ตั้งครรภ์ เพียงได้รับยาพิษจากน้ำชาที่ข้ารินให้ทุกค่ำคืน ยานั่นจะทำให้สตรีมีอาการเห็นภาพมายา ดำดิ่งล้ำลึก ต่อมายังมีอาการคล้ายตั้งครรภ์ ยิ่งดื่มยาบำรุงครรภ์ก็จะยิ่งได้รับพิษที่เสริมกันโดยไม่รู้ตัว หาสาเหตุของอาการป่วยไม่เจอ สุดท้ายก็จะมีอาการคล้ายตกเลือด โดยที่ไม่มีเด็กในครรภ์ เจ้าของร่างจะเสียเลือดจนตายช้าๆ อย่างทรมาน หึหึ” พูดจบก็หัวเราะเยาะเย้ยเย็นชาคนฟังเบิกตาโพลง ทำได้เพียงอ้าปากพะงาบ ๆเจ็บปวดแสนสาหัส ทรมานอย่างหาที่สุดมิได้หยางหลินก้มหน้ากระซิบอีกว่า“นี่คือบาปกรรมที่ท่านต้องชดใช้ให้ข้าและเฟยลี่ จงตายไปซะ ชาติหน้าก็ข้าอวยพรให้เกิดเป็นสัตว์เดรัจฉานถูกเฆี่ยนตีจนตาย ขอให้เจ้าตายแล้วตายอีก ตายซ้ำๆอย่างทรมานชั่วกัปชั่วกัลป์”เจิ้งเสวี่ยหรงโมโหจนหายใจไม่ออก ทำได้เพียงแค่อ้าปากเบิกตา ขยับไม่ได้แม้แต่ปลายนิ้วที่มักชูขึ้นมาชี้หน้าด่าทอ อำนาจองค์หญิงที่มีล้วนไม่ช่วยอะไรได้อีกต่อไปและสุดท้าย นางก็ทรมานจนสิ้นใ

“อืม ข้าก็ไม่อยากเอ่ยถึงนางเช่นกัน ปวดหัว”“ต่อไปนี้พวกเราคงได้อยู่ด้วยกันอย่างสงบเสียที ข้าแสดงออกว่าเป็นราชบุตรเขยที่ดี จึงเป็นที่ไว้วางพระทัย พอออกปากว่าทำใจเรื่องที่สูญเสียภรรยามิได้ ขอไปประจำการเมืองเยี่ยโจวเพราะไม่สามารถทนเห็นภาพเก่าในวังได้อีก ฝ่าบาททรงอนุญาตทันทีไม่มีท่าทีสงสัยอะไร ทั้งยังมอบตำแหน่งขุนนางใหญ่ให้ ไปอยู่ที่นั่นย่อมหลุดพ้นจากสายพระเนตรพระกรรณ ไม่ต้องคอยระแวดระวังเรื่องราวแต่หนหลังว่าจะย้อนกลับมาทำร้ายพวกเราเมื่อใด เจ้าต้องติดตามข้าไปด้วย ยินดีหรือไม่?”ลู่เฟยลี่แย้มยิ้มพยักหน้าให้เขา “ใต้หล้ากว้างใหญ่ แน่นอนว่าอยู่ไกลย่อมสงบปลอดภัยกว่าอยู่ใกล้วังหลวง สามีไปไหนภรรยาก็จะไปด้วยทุกที่เจ้าค่ะ”“ดียิ่ง ดีเหลือเกิน”หยางหลินรั้งร่างนุ่มนิ่มเข้ามากอดแนบอกแกร่ง หอมแก้มนางฟอดใหญ่ซ้ำแล้วซ้ำเล่าครึ่งค่อนคืนผ่านพ้น ทั้งสองยังคงตระกองกอดกัน อิงแอบแนบชิดใต้แสงจันทร์เนิ่นนานสาวใช้ถิงถิงแอบมองอย่างปลื้มปริ่มจนน้ำตารินในที่สุด นายหญิงกับคุณชายหยางก็กลับมาพบกัน เฮ้อ...เสียเวลากับองค์หญิงไร้ยางอายผู้นั้นอยู่เนิ่นนาน หาไม่ คู่รักที่แท้จริงคู่หนึ่งคงได้แต่งงานสร้างครอบครัวที่อบอุ่