All Chapters of เฝ้ารอวันรักคืนใจ: Chapter 21 - Chapter 30

ความเงียบเข้าจู่โจมทันใด เงามืดปกคลุมทั่วห้อง รอบกายพวกเขามีเพียงความอึดอัดคับข้องใจ ถ้อยวาจายากเอื้อนเอ่ยมากมายไหลวนในกมลไม่สิ้นสุดหยางหลินกำหมัดแน่นจนเห็นเส้นเลือดหลังมือ“เพราะข้าไม่ได้เรื่อง ข้ามันเป็นบุรุษที่ไม่ได้ความ ไม่สามารถทำตามสัญญากับหญิงคนรักได้”“เฟยลี่คงโกรธเจ้ามากกระมัง?” หยางฮูหยินนึกห่วงความรู้สึกของลู่เฟยลี่ไม่น้อย “พวกเจ้าสองคนได้พูดคุยทำความเข้าใจในเรื่องราวกันหรือยัง? บอกนางหรือไม่ว่าเป็นสมรสพระราชทาน ยากปฏิเสธ”“นางหายตัวไปทางใดไม่ทราบ ข้าคิดว่านางไม่รู้ หากนางรู้ย่อมไม่โกรธ มีแต่จะช่วยข้าหาทางแก้ไขปัญหา”“มันแก้ไม่ได้ เรื่องถึงฝ่าบาทเช่นนี้ไม่มีทางแก้ไขได้ ต่อให้ระหว่างเจ้ากับองค์หญิงเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิด แต่นี่คือวาจาศักดิ์สิทธิ์ของโอรสสวรรค์ ตรัสแล้วมิอาจคืนคำ ไม่ว่าอย่างไรก็ไร้หนทาง อีกอย่างมันคือสมรสพระราชทาน หลังแต่งงาน เจ้ายังต้องย้ายเข้าไปอยู่ในจวนพระราชทาน”นี่คือการแต่งออก หยางฮูหยินทำใจได้ยากยิ่งนัก มิใช่เพียงบุตรชายที่ยากทำใจ แต่คนเป็นมารดาก็ทำใจไม่ได้เช่นกันนางถอนหายใจอีกคำรบก่อนกล่าวยืดยาว “กำแพงทั้งสูงทั้งใหญ่คุ้มกันแน่นหนา ถึงคราวที่แม่อยากพบห

คนตอบได้ทีรีบเติมไฟให้โหมกระพือ “ข้าเห็นกับตา พวกเขารักใคร่ปรองดองยิ่ง”แต่เหมือนว่าซ่งเหว่ยจงจะพลาดไป เพราะลู่เฟยลี่ไม่เชื่อสักนิด นางถึงขั้นหลุดหัวเราะขัน “อย่างนั้นหรือ?”ซ่งเหว่ยจงพลันรู้ตัว เขาหน้าม้านรีบกลับลำว่า “เอ่อ ข้าขอโทษที่ต้องโกหก แค่อยากให้เจ้าสบายใจเท่านั้น ในเมื่อยามนี้เราทำอันใดมิได้แล้ว ผู้อื่นแต่งงานไปแล้ว กลายเป็นสามีภรรยาแล้วโดยสมบูรณ์”คำนี้คือตอกย้ำลู่เฟยลี่ได้อย่างแสบสัน เขาว่าอีก “ต่อให้พวกเขาไม่ปรองดองจนถึงขั้นทะเลาะเบาะแว้งหรือมีปัญหากันรุนแรงนั่นเป็นเรื่องภายในพวกเราคือคนนอก”ลู่เฟยลี่เลิกคิ้วสูง “ท่านพูดเช่นนี้แสดงว่าหยางหลินมีปัญหากับองค์หญิงเสาหนิงจริงๆพวกเขามิใช่สามีภรรยาแสนสุขกระมัง”ชายหนุ่มถอนหายใจ ลุกขึ้นจากเตาถ่านมานั่งลงตรงข้ามหญิงสาว “เฟยลี่ ยามนี้หยางหลินเป็นราชบุตรเขย แต่นั่นมิใช่ตำแหน่งที่สามารถละเลยองค์หญิงเสาหนิงได้ หาไม่ คนทั้งตระกูลหยางคงเดือดร้อน เจ้าต้องเข้าใจข้อนี้”ลู่เฟยลี่พลันชะงักท่าทางนิ่งงันอย่างคนมิอาจตัดใจเช่นนั้น มีหรือบุรุษอย่างซ่งเหว่ยจงจะมองไม่ออก เขาเพียรย้ำเตือนสติ“เฟยลี่ เจ้าฟังให้ดี บัดนี้ไม่มีโอกาสอันใดอีกแล้ว เจ้าอย

นางไม่คิดว่าเขาดูออกตั้งแต่เมื่อใด หลังแต่งงาน นางทั้งทำตัวอ่อนหวานทั้งน่ารัก อาจมีกระเง้ากระงอดบ้างเพื่อเรียกร้องความสนใจเฉกสาวน้อยไร้เดียงสา แต่เขากลับด้านชาไม่เคยร่วมหอมีสตรีสูงศักดิ์งามพร้อมเช่นนี้มาคอยทำดีด้วย ก็ควรชนะใจมิใช่หรือไร? ไยโง่เง่านัก!“หยางหลิน วันนี้ท่านก็เห็นกับตาแล้วปะไร ลู่เฟยลี่ไม่ไยดีต่อท่านสักนิด นางมีบุรุษข้างกายคนใหม่ไปแล้ว มิหนำซ้ำคนผู้นั้นยังเป็นสหายสนิทของท่านเอง ไม่แน่ว่า พวกเขาแอบคบหากันลึกซึ้งลับหลังท่านมานานแล้วด้วย ตาสว่างเสียทีเถอะ”ม่านตาดำของหยางหลินพลันหรี่แคบ เขานึกถึงภาพของลู่เฟยลี่กับซ่งเหว่ยจงก็กัดกรามกรอด“ข้าไม่เชื่อ เฟยลี่กับเหว่ยจงไม่มีทางทำเช่นนั้น”หยางหลินจากไปดุจวายุพัดวูบตามแรงโทสะ ในเรือนส่วนตัวคงเหลือเพียงเจิ้งเสวี่ยหรงที่ยังคงขว้างปาข้าวอย่างโกรธเกรี้ยวเมื่อเสียงกระเบื้องแตกจบลงซึ่งคาดว่าถ้วยชาน่าจะหมดห้องแล้ว ไม่มีให้เขวี้ยงอีก ซินเยี่ยนจึงเดินข้ามารายงานอย่างใจกล้าว่า “ทูลองค์หญิง คุณชายซ่งส่งข่าวมาว่าลู่เฟยลี่ต้องการนัดพบหยางหลินสักครั้ง ไม่แน่ว่าอาจต้องการย้อนวันวานรื้อฟื้นความหวานขึ้นมาอีกครั้ง องค์หญิงมีส

ลู่เฟยลี่แย้มริมฝีปากยิ้ม ไม่ตอบรับแต่ก็ไม่ปฏิเสธ เพียงยกเอาคำตำหนิของเขามาด่าทอตัวเอง“หากข้าเป็นหญิงแพศยา หลายใจ คบชู้สู่ชายจริงแล้วอย่างไร”คนฟังพลันคิ้วกระตุก ม่านตาดำพลันหดแคบ “เจ้าว่าอยางไรนะ?” ยกมือชี้ไปทางซ่งเหว่ยจงที่มองมาด้วยสีหน้าท่าทางเหมือนไม่เคยเป็นสหายกันมาก่อน ทั้งห่างเหินและเย่อหยิ่งเย็นชา ประหนึ่งผู้ชนะที่แย่งชิงภรรยาผู้อื่นได้สำเร็จ “เหว่ยจงกับเจ้า? บอกมาว่าไม่จริง”หญิงสาวยังคงเงียบงันไม่ปฏิเสธอันใดทั้งนั้นหยางหลินโมโหยิ่ง เขาไม่เชื่อเด็ดขาด“เจ้าบอกข้ามาว่ามิได้เป็นหญิงแพศยา ไม่ได้คบชู้ บอกมา!”“ท่านอย่าเสียมารยาท” ลู่เฟยลี่จับแขนเขากดลง “ข้าเป็นเช่นนั้นล่ะ ท่านตัดใจเสียเถอะ”“เจ้า! โกหก เจ้าโกหก”หยางหลินจับข้อมือลู่เฟยลี่คาดคั้น “เชื่อหรือไม่ก็แล้วแต่ท่านเถอะ ข้าไม่จำเป็นต้องแก้ตัวอันใดทั้งนั้น ทางที่ดีพวกเราอย่ายุ่งเกี่ยวกันอีก”หญิงสาวพยายามบิดข้อมือออกจากการกอบกุมดุจเหล็กกล้า เสียงตวาดเฉียบขาดดังก้อง“ปล่อย!”“ไม่!” หยางหลินยื้อยุดแล้วทั้งสองก็ทะเลาะกัน ต่างฉุดกระชากพัลวัน ยื้อยุดอยู่เช่นนั้น ครู่ใหญ่ที่ฝ่ายหนึ่งจับอีกฝ่ายกลับบิดหน

หลับหลังหยางหลินนางทำหลายสิ่งอย่างแยบยล เพื่อมิให้มีปัญหาบานปลายจนเป็นภัยมาถึงตัวเหมือนเสด็จแม่ที่ตื้นเขินให้อารมณ์นำทาง ถึงขั้นสั่งฆ่าสตรีสกุลซูที่ต้องตาเสด็จพ่อจนมีวี่แววจะได้เข้าวังมาเป็นสนมขั้นเฟยแบบก้าวกระโดดข้ามหน้าข้ามตาเสด็จแม่ที่รอตำแหน่งนี้คนยังไม่ทันเข้ามาปรนนิบัติพัดวีก็ถูกฆ่า จะมิให้โอรสสวรรค์พิโรธได้เช่นไรแน่นอนว่านางฉลาดปราดเปรื่องกว่ามารดาเรื่องนี้ ไม่มีใครจับได้ว่าเบื้องหลังทำอันใดเพราะต่อหน้านางบริสุทธิ์ผุดผ่องขาวสะอาดมาก ไม่ได้ทำอะไรชั่วร้ายเลยจริงๆหญิงสาวกระแอมไอเบาๆ กล้อมแกล้มแก้ตัวว่า “ข้าหมายถึง พวกเราแต่งงานกันแล้ว แม้ว่าข้าไม่ได้จงใจให้เกิดสมรสพระราชทาน แต่ข้าก็เป็นภรรยาของท่านแล้ว การที่ท่านมีใจคิดถึงหญิงอื่น สตรีสูงศักดิ์เช่นข้ามีอำนาจทำได้กระทั่งสั่งฆ่ามิใช่หรือไร ไฉนถึงยังใจกว้างปานนี้”“อ้อ...มิใช่เพราะกลัวอาญาจากฝ่าบาทหรอกหรือ”เจิ้งเสวี่ยหรงชะงักกึก กระนั้นก็แค่แวบเดียว นางหัวเราะเบาๆ อย่างมีจริตยั่วเย้า“เอาเป็นว่าข้าเป็นภรรยา ส่วนท่านเป็นสามี เลิกคิดถึงหญิงอื่นได้แล้ว นางมีซ่งเหว่ยจง ส่วนท่าน มีข้า”วาจานางทำหยางหลินถึง