Todos los capítulos de เฝ้ารอวันรักคืนใจ: Capítulo 1 - Capítulo 10

***********************ขอบคุณวาสนาพาให้วันนี้ได้พบพานมีวันหวานเพื่อเราสองต้องพรากจากกลายเป็นอื่นเพียงรอจนพ้นคืนหม่นวันฟ้าเปลี่ยนย่อมพบกันอีกครา*******************คำเตือนนิยายเรื่องนี้อาจมีเนื้อหารุนแรงทุกตัวอักษรเกิดจากจินตนาการทั้งหมด ไม่มีเนื้อหาเกี่ยวข้องกับตำนานที่มีอยู่จริง และไม่อ้างอิงประวัติศาสตร์ใดๆโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านขอให้ทุกท่านมีความสุข********************คำนำนักเขียนสิ่งที่ยืมผู้อื่นมา ย่อมเสี่ยงต่อการเสียใจกับการจากไป เสี่ยงพบเจอความเศร้าอันเป็นนิรันดร์ชั่วกัลป์ ไม่อาจครอบครองอย่างแท้จริง รักที่แย่งชิง การยื่นไมตรีไร้เมตตา เป็นเพียงความสุขชั่วคราว คือความสัมพันธ์ที่ไม่เคยมีอยู่จริง ตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วด้วยรักจากใจ หลี่หง***********************แนะนำตัวละครหยางหลินบุรุษหนุ่มรูปงามอันดับหนึ่งของเมืองหลวง รักเดียวใจเดียว*****ลู่เฟยลี่รักสันโดษ สงบเยือกเย็น เป็นสตรีของหยางหลิน*****เจิ้งเสวี่ยหรงองค์หญิงเสาหนิง เย่อหยิ่งเห็นแก่ตัว มีแผนชั่วเต็มหัวซ่งเหว่ยจงสหายของหยางหลิน แอบชอบลู่เฟยลี่******************************************คู่รักที่น่าร

คงมีเพียงองค์หญิงเสาหนิงเจิ้งเสวี่ยหรงที่เพิ่งมาเป็นครั้งแรก เนื่องจากมารดาเป็นสนมต้องโทษถูกขังในตำหนักเย็น นางที่เยาว์วัยจึงถูกกักบริเวณไปด้วย พอผ่านพ้นพิธีปักปิ่นแล้วถึงได้รับพระราชาอนุญาตให้ออกมาได้ คาดว่าไม่นานอาจจะได้ออกเรือน ซึ่งหน้าที่อันสูงส่งตามฐานันดรศักดิ์คงไม่แคล้วแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ระดับแคว้นดังนั้น วันนี้องค์หญิงสูงส่งเย่อหยิ่งผู้หนึ่งจึงคิดว่าควรหาว่าที่สามีในต้าเจิ้งสักคน ย่อมไม่ต้องลำบากลำบนดั้นด้นไปต่างแคว้นแดนไกลนางเห็นคนผู้หนึ่งสะดุดตาอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล จากนั้นก็มองเขาด้วยสายตาตื่นตะลึงในความหล่อเหลา ไม่อาจหันไปทางใดได้อีก“เขาคนนั้นเป็นใคร”เจิ้งเสวี่ยหรงถามท่านหญิงผิงหยวนที่นั่งอยู่ข้างกันท่านหญิงผิงหยวนเป็นสตรีที่แต่งงานแล้วจึงสนใจเพียงจิบชา มิใคร่มองบุรุษอื่นในลานแข่งขันเท่าใด แต่นางก็รู้ดีว่าบุรุษที่ตรึงตาสตรีมีแค่ไม่กี่คนในเมืองหลวงและคนที่โดดเด่นที่สุดสะดุดใจที่สุดก็คือ“คนที่ชนะการแข่งขันเมื่อครู่ใช่หรือไม่?”“ใช่ๆ คนนั้นล่ะ” สุ้มเสียงกระตือรือร้นปานนั้นท่านหญิงผิงหยวนหัวเราะน้อยๆ “อ้อ คุณชายสกุลหยาง”“เขามีนามว่าอะไร”เจิ้งเสวี่ยหรงถามอย่

เจิ้งเสวี่ยหรงถามนางกำนัลอาวุโสคนหนึ่งทันทีหลังจากสั่งให้ไปสืบมาอย่างเร่งด่วน อีกฝ่ายย่อมกลับมาพร้อมคำรายงานไม่มีตกหล่น“นางเป็นคุณหนูสกุลลู่เจ้าค่ะ ทว่าไร้บุพการีดูแล ไม่มีผู้อาวุโสค้ำจุน บิดาของนางตายในสนามรบ มารดาที่กำลังตั้งครรภ์นางตอนนั้นก็ตรอมใจ รอกระทั่งคลอดนางออกมาก็ตายตามสามีไปอีกคน”เจิ้งเสวี่ยหรงหลุดหัวเราะขำ“นางเป็นแค่เด็กกำพร้าหรือนี่ ช่างน่าสมเพช”นางกำนัลเล่าต่อ “พออายุเก้าขวบทำผิดจนถูกผู้นำสกุลลู่ส่งไปบำเพ็ญตนที่วัด ครั้นกลับมาเมืองหลวงก็ดื้อรั้นเป็นจอมขบถเลื่องชื่อไม่ยอมเข้าจวนลู่อีก ตัดขาดญาติทุกคน ถูกผู้คนตราหน้าว่าหญิงบ้านป่าเมืองเถื่อนแดนไกล ยามนี้ยังเปิดร้านค้าทำกิจการค้าขายตั้งตนเป็นวาณิชหญิง[1] ไม่สนใจคำตำหนิด่าทอเพคะ”“หึ! ที่แท้ก็แค่หญิงเร่ร่อนชั้นต่ำ ไม่มีผู้อาวุโสอบรม ไร้ขนบจรรยาสตรี”เจิ้งเสวี่ยหรงมักให้ความสนใจเพียงสตรีสูงศักดิ์ที่มีผลประโยชน์ มีผู้อาวุโสในเรือนเป็นขุนนางใหญ่ค้ำจุนดังนั้นพอรู้จักลู่เฟยลี่เช่นนี้ ย่อมไม่นับว่ามีค่าให้นางใส่ใจสักกะผีกเสี้ยวเล็บ ไม่จำเป็นต้องปรายชายตาแลแม้สักนิดเพียงแต่บุรุษที่องค์หญิงเช่นนางพึงใจกลับแสดงออกอย่างชัดเจนว่

หยางหลินพยักหน้ายอมจำนน หลายหนเขายังเอาการบ้านไปให้ลู่เฟยลี่ช่วยทำ นางเขียนได้ถูกต้องทั้งหมด ลายมือของนางงดงามทรงพลังยิ่งลู่เฟยลี่ว่าอีก “ที่สำคัญ หากข้ามาเรียนทั้งวันทุกวันแล้วกิจการของข้าเล่าใครจะดูแล เปิดหลายร้านเสียด้วย”ชายหนุ่มพยักหน้าเนือยๆ อีกรอบ “จริงของเจ้า”หญิงสาวจึงถาม “ไฉนอยากให้ข้ามาเรียนอีกแล้ว ท่านถูกคำพูดใครสะกิดใจอีกเล่า”หยางหลินเงียบไป ไม่ได้พูดอันใด แต่ลู่เฟยลี่ก็พอคาดเดาได้“น้องหญิงของข้ากระมัง ลู่เหม่ยน่ะวันๆ คงเอาแต่ว่าร้ายข้าเรื่องที่ไม่มีสิทธิ์เข้าเรียนเหมือนคุณหนูคนอื่น คงพูดเลื่อนเปื้อนไปทั่ว ดึงท่านให้จมลงโคลนตมไปด้วย”“ข้าไม่เป็นไร คำพูดนางไม่ได้มีผลกับข้า เพียงแต่นางพูดเสียจนสหายของข้าพากันอยากออกหน้าช่วยเจ้าให้เข้าเรียนหลายคน โดยเฉพาะเหว่ยจง เร่งเร้าข้าทุกวันว่าอยากช่วยเจ้า ขอเพียงเจ้าพยักหน้าเขาจะไปบอกบิดา เมื่อเช้าก็เพิ่งฝากหนังสือลงตราประทับมาแล้ว ข้าจึงมาถามเจ้าว่าสนใจเข้าเรียนหรือไม่?”สหายของหยางหลินส่วนใหญ่คุ้นเคยกับลู่เฟยลี่ พวกเขาล้วนเป็นมิตร ยามพบปะสังสรรค์มักนัดหมายกันไปกินอาหารร่ำสุราที่ร้านของนางเสมอ จ่ายเงินไม่อั้น ลู

ซ่งเหว่ยจงยังคงงุนงงไม่สร่างซาเมื่อถูกคนของตำหนักอี๋หลันเชิญตัวมา โดยการพาเข้าทางลับไร้ผู้ใดพบเห็นมิใช่ว่าหลอกมาฆ่าปิดปากกระมัง?เขามั่นใจว่าไม่เคยล่วงเกินองค์หญิงเสาหนิง วันก่อนที่ร่วมเรียนล้วนมีฉากกั้นชายหญิง ห่างกันปานนั้น แค่สบตายังไม่เคยเกิดขึ้นด้วยซ้ำความสงสัยถูกเก็บงำแทบไม่มิด ทุกความคิดถูกเผยออกมาทางสีหน้าจนหมดเมื่อเข้ามาในโถงรับรองตามการนำทางของขันที ซ่งเหว่ยจงก็เจอกับองค์หญิงเสาหนิง นางดูท่าทีอารมณ์ดี นั่งจิบชาเดินหมากคนเดียวอย่างสุนทรี เพียงเท่านี้ก็ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาไม่น้อยกระนั้นความประหวั่นที่เกิดจากการยากคาดเดาในพระทัยสตรีสูงศักดิ์กลับยังคงมีอยู่มาก “ถวายบังคมองค์หญิงเสาหนิง”ชายหนุ่มประสานหมัดทำความเคารพ บรรยากาศรอบกายสงบอย่างประหลาดอาจเป็นเพราะข้ารับใช้ไม่อยู่สักคนเหมือนว่าองค์หญิงเสาหนิงไล่ออกไปจนหมดคิ้วเข้มขมวดมุ่น ครุ่นคิดหนักหน่วงก็ยังนึกไม่ออกว่าถูกเรียกตัวเข้าพบด้วยเรื่องใดเจิ้งเสวี่ยหรงเห็นสีหน้าเคร่งเครียดของซ่งเหว่ยจงพลันรู้สึกขบขันในใจแต่ภายนอกเพียงคลี่ยิ้มแย้มสดใส “มานั่งเถิด เดินหมากด้วยกันสักตา ไม่ต้องมากพิธีเกินไป”ซ่ง