All Chapters of เมียโหด: Chapter 21 - Chapter 30

"หมับ!""เฮ้ยสไปรท์! มึงจะหนีมันมาทำไมวะ? แม่งไม่ลุยมันเลย ปล่อยให้มันหยามอยู่ได้" ไอ้ซันเอ่ย หลังจากที่มันวิ่งตามออกมาจากร้านพร้อมกับคว้าแขนฉุดผมเอาไว้".........." ผมไม่พูดอะไร ได้แต่มองหน้าไอ้ซันก่อนจะโผตัวเข้ากอดมันไว้แล้วซบหน้าลงไปกับไหล่เพื่อซับน้ำตาที่ผมไม่อยากให้ใครมาเห็นสภาพตอนนี้ไม่หรอก! ไม่ใช่ว่าผมจะใจดียอมเป็นฝ่ายที่ถูกทำร้ายแบบนี้หรอกนะ แต่ถ้าผมทำแบบที่คิดลงไป ผมคิดว่าแค่นั้นมันยังน้อยไปต่างหาก"เฮ้ย! ไม่เอาน่าเพื่อน มึงจะไปร้องไห้ให้กับคนแบบนั้นทำไมวะ! เสียศักดิ์ศรีลูกทหารหมด""มึง คืนนี้กูไปนอนด้วยนะ กูอยากไปเที่ยว กูอยากเมา" ผมผละหน้าขึ้นมาสบตาพูดกับไอ้ซัน ก่อนจะมองไปที่ผู้ชายของมันที่พามาด้วย ที่ยิ้มแบบเข้าใจและก็ไม่พูดอะไรสักคำ ซึ่งผมก็ได้แต่ยิ้มตอบ"เออได้ดิ! กูไม่ได้เที่ยวกับมึงมานานแล้วนี่นา ว่าแต่มึงไม่ต้องแดกเหล้ามากก็ได้นะ เดี๋ยวควบคุมตัวเองไม่ได้เผลอหันมากินกูเข้า เดี๋ยวจะมองหน้ากันไม่ติด" ผมรู้ว่ามันพูดปลอบใจ แต่ก็อดที่จะเบะปากให้มันไม่ได้ผู้ชายของไอ้ซันเป็นคนขับรถไปส่งพวกผมที่หอพักของไอ้ซัน ก่อนที่เขาจะขอตัวกลับเพราะไอ้ซันมันขออยู่กับผมแค่ตามลำพัง"ไอ้ซัน

'สงครามยังไม่จบอย่าเพิ่งนับศพทหาร' ใช่สิ! เรื่องนี้ถ้ามันจบลงง่ายๆ เดี๋ยวพวกผัวๆ ของผมมันจะสบายเกินไป เมื่อกี้เจ็บตัว คราวนี้เจ็บใจบ้างแล้วกันนะ ......................................."สไปรท์ มึงยิ้มอะไรวะ น่าขนลุกฉิบหาย" ไอ้ซันแอบมาพูดข้างๆ หูของผมที่กำลังเดินตัวสั่นเกาะแขนของริกออกมาจากผับเพื่อไปที่รถของริก เพราะเขาอาสาที่จะไปส่งผมกับไอ้ซันที่หอพัก"หือ อะไรวะ?" ผมหันไปพูดกับไอ้ซันพร้อมกับทำหน้าใสซื่อใส่มัน จนมันถึงกับเบะปากใส่"มึงไม่ต้องมาเนียนเลย อย่าคิดว่ากูไม่เห็นตอนที่มึงเกี่ยวขาเก้าอี้ให้ล้มขวางไอ้พี่วอดก้านั่นนะ!" ไอ้ซันทำเสียงหมั่นไส้ใส่ผม แต่นอกจากผมจะแกล้งไม่ตอบอะไรมันแล้ว ผมยังหันกลับไปซบแขนของริกอีกด้วยแล้วผมก็แอบยิ้มตอนที่เห็นไอ้ซันมันมุ่ยหน้า!หลังจากที่ริกเลี้ยวรถเข้าไปจอดที่หน้าประตูหอพักของไอ้ซัน คนที่นั่งเบาะหลังอย่างมันก็รีบเปิดประตูลงจากรถ ซึ่งแตกต่างจากผมที่นั่งอยู่ข้างคนขับนั้นยังไม่ยอมขยับตัวไปไหน ส่วนริกเองก็ทำตัวเป็นสุภาพบุรุษมากเพราะทันทีที่รถจอดเขาก็รีบเดินมาเปิดประตูรถให้ผม"อ้าว... มึงจะนั่งอยู่ทำไมล่ะสไปรท์ ถึงหอกูแล้ว เร็วกูง่วง!""ไอ้ซัน กูขอโทษนะ

'คนดีๆ มีไม่เลือก' ใช่สินะ... สงสัยผมจะเป็นคนที่ชอบคนเลวละมั้ง ขนาดคนดีๆ ที่มีมาให้คว้ากลับไม่คิดจะดึงรั้งไว้ ..........................................................................เช้าวันต่อมาหลังจากเหตุการณ์เมื่อคืน ตอนนี้ผมกำลังนอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มอุ่นในห้องนอนของตัวเอง เพราะริกเป็นคนดีมากเกินไป ผมอาจจะดูแย่มากกว่านี้ถ้าหากยังดึงเขามายุ่งกับการแก้แค้นไอ้สามผัวนั่น ถึงผมกับริกจะไม่ได้มีอะไรที่เกินเลยไปมากกว่านั้น แต่ตอนที่เขาขับรถกลับมาส่งผมที่คอนโด ริกก็ขอโอกาสให้ผมลองเปิดใจคบกับเขาดูผมคงจะเป็นบ้าแน่ๆ ที่เลือกปฏิเสธเขาไป แต่ผมก็เลือกที่จะบ้าแล้วชอบคนเลวอย่างไอ้สามผัวนั่นอยู่ดีผมหยิบมือถือขึ้นมากดเปิดเครื่องหลังจากที่ปิดเครื่องไปตั้งแต่เมื่อคืนตอนที่อยู่คอนโดของริก แล้วไม่ถึงสามสิบวินาทีมือถือของผมก็สั่นเป็นเจ้าเข้า ผมยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์เมื่อเห็นว่าเบอร์ที่โทรมาเป็นของใครก่อนที่จะกดรับสาย"อื้อ... หวัดดีครับพี่เนม" ผมกรอกเสียงพูดอย่างเนิบนาบลงไปทักปลายสาย โดยจงใจจะให้เขาคิดว่าโทรเข้ามาขัดจังหวะของผม[สไปรท์! อยู่ที่ไหน บอกพี่เร็ว แล้วไอ้คนนั้นเป็นใคร ทำไมต้องปิดเครื่อง รู้มั้ย

@ มหาวิทยาลัย A"ปุก!" "ไอ้ไปรท์มึงเล่ามาเลยนะ เรื่องมึงกับริกเนี่ยมันยังไง ต่อมเผือกกูสั่นไปหมดแล้วนะ"เสียงขวดน้ำชาเขียวถูกวางกระแทกที่โต๊ะอย่างแรง ก่อนที่ผมจะอมยิ้มแล้วมองหน้าไอ้ซันที่เต็มไปด้วยเหงื่อเม็ดเล็กๆ เพราะมันเพิ่งเดินกลับจากไปซื้อน้ำมาให้ผมนี่แหละ และไม่ใช่แค่น้ำชาเขียวนะ ทั้งข้าว ทั้งขนม ผมก็สั่งให้มันหามาให้เพราะนึกว่ามันจะเบื่อแล้วเลิกถามไปเอง แต่คนอย่างไอ้ซันถ้าต่อมเผือกมันสั่นมันก็หยุดอยากรู้อยากเห็นไม่ได้หรอก"กูไม่ได้มีอะไร" ผมก็ยืนยันคำเดิมนั่นแหละ เพราะมันไม่ได้มีอะไรกันจริงๆ ถึงริกจะดูหล่อและสุภาพบุรุษมากๆ แต่มันคงไม่ใช่สเปกของผมมั้ง เพราะความรู้สึกมันไม่เหมือนกับไอ้สามผัวนั่น ที่ผมทั้งรักทั้งแค้นเลยแหละ"นี่ขนาดไม่ได้มีอะไร มึงยังพันผ้าขนหนูออกมาจากลิฟต์กับเขาแบบนั้น นี่ถ้ามีอะไรกันมึงไม่เอากันในลิฟต์เหรอวะ?" ไอ้ซันเผลอพูดเสียงดังออกมาอย่างลืมตัว ก่อนที่มันจะเงียบเสียงเพราะตอนนี้นักศึกษาโต๊ะข้างๆ เริ่มหันมามองพวกผมกันใหญ่"ก็แค่บังเอิญเท่านั้นแหละน่า...""บังเอิญ คือบังเอิญที่กูไปเห็นพอดีใช่มั้ย? ถ้ากูไม่บังเอิญไปเห็น ป่านนี้มึงก็คงไม่มาเรียนใช่รึเปล่า?" มันทำเ

ผมเดินกลับมานั่งที่โต๊ะด้วยท่าทางสงบนิ่งอย่างที่ไม่เคยเป็น พร้อมกับยกแก้วขึ้นดื่มรวดเดียวหมด จนริกเองคงเริ่มเห็นผิดสังเกตละมั้ง เพราะแก้วต่อไปที่ผมกำลังจะยกดื่มก็ถูกเขาคว้าเอามาไว้ได้ทัน"ดื่มเร็วขนาดนี้เดี๋ยวก็เมาพอดีสิครับ""หึหึ..." ผมยิ้มให้เขาเล็กน้อย ก่อนจะใช้มืออีกข้างหนึ่งมาหยิบแก้วแล้วยกดื่มรวดเดียวหมดแก้วอีกครั้ง"เชี่ยไปรท์... มึงชักจะแดกเยอะไปแล้วนะ เบาๆ ก่อนก็ได้ คืนนี้ยังอีกยาวไกล"".........."ผมไม่พูดอะไร นอกจากส่งรอยยิ้มเย็นๆ ให้มัน จนมันเองถึงกับหน้าถอดสี เพราะมันเป็นรอยยิ้มที่ไอ้ซันเคยบอกว่าน่ากลัวยิ่งกว่าเอาปืนมาจ่อหัวเสียอีกเสียงเฮลั่นอย่างสนุกสนานยังคงดังมาจากโต๊ะนั้นเหมือนไม่ได้แคร์เลยว่าจะมีใครรำคาญบ้างหรือเปล่า ไอ้พวกผัวเฮงซวย ไหนบอกว่ารักนักรักหนา เดี๋ยวได้เจอดีแน่ๆ"มึง... อย่าทำหน้าแบบนี้ดิ๊! กูกลัวนะ" ไอ้ซันเขยิบเข้ามากระซิบอยู่ที่ข้างหูของผม"มึงจะกลัวกูทำไม คนอื่นต่างหากที่ต้องกลัวกู" ผมพูดก่อนจะยกแก้วเหล้าขึ้นมาดื่มรวดเดียวหมดอีกครั้งไอ้ซันถึงกับกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอ ก่อนที่มันจะหันไปมองหน้าริกที่เอาแต่มองดูผมด้วยความเป็นห่วง แต่เขาก็ไม่ได้เซ้าซี้อะไร