All Chapters of เมียโหด: Chapter 31 - Chapter 40

แล้วพวกพี่ๆ เขาก็เริ่มเข้ามานัวเนียตัวผมทันที จนผมต้องเบี่ยงตัวหลบอยู่หลายครั้ง เพราะผมยังไม่ยอมให้จับตัวง่ายๆ หรอก จนสังเกตได้ว่าพวกพี่เขาเริ่มบ่นแล้ว"อือออ... สไปรท์ครับ มาให้พี่ชื่นใจหน่อยสิครับ พี่คิดถึงเมียจะแย่อยู่แล้วนะ" พี่เนมพูดขึ้นก่อนจะอ้าแขนมากอดตัวผมแต่ว่าผมก็ยังเบี่ยงตัวหลบได้อยู่ดี"เดี๋ยวก่อนสิ! ผมกำลังโกรธอยู่นะ หึ""โกรธอะไรครับคนดี พี่มาง้อแล้วไงครับ" พี่กรพูดขึ้นบ้าง"ก็พวกพี่ไม่เห็นมาง้อผมเลย นี่ถ้าผมไม่ส่งไลน์ไป พวกพี่ก็ไม่คิดจะมาง้อผมใช่ไหมล่ะ" ผมทิ้งเสียงงอนแล้วก็เดินหนีไปที่อีกมุมหนึ่งของห้อง ในใจก็นึกหมั่นไส้ตัวเองเหมือนกันที่ต้องมาทำอะไรบ้าๆ แบบนี้"พวกพี่อยากง้อเมียสิครับ แต่พอดีที่ผับมันมีปัญหาก็เลยต้องรีบไปดูก่อนนะครับ" พี่วอดก้าพูดแก้ตัว ในขณะที่พี่กรกับพี่เนมพร้อมใจกันพยักหน้ารับ"หือ... มีปัญหาอะไรเหรอครับ?" ผมแสดงท่าทีที่เป็นห่วง เพราะรู้ดีว่าผับของพี่เขาไม่มีปัญหา แต่พวกพี่เขานี่แหละที่กำลังจะเกิดปัญหา"ไม่มีอะไรมากหรอก แค่แขกตีกันในร้านนิดหน่อยอ่ะครับ" พี่เนมอธิบาย"แล้วพวกพี่เป็นอะไรกันหรือเปล่า ถูกลูกหลงมั้ยเนี่ย?" เมื่อพี่เขาเฟกมา ผมก็เฟกกลับบ้า

"คลิก!"ผมเปิดประตูเข้ามาในห้องพร้อมกับโจ๊กสามถุง ก่อนที่จะมองเห็นหน้าของสามีผมแต่ละคนที่กำลังทำหน้าบอกบุญไม่รับอยู่ที่เตียงสอง บนโซฟาหนึ่ง แล้วทุกสายตาก็มองกลับมาที่ผมเป็นตาเดียวกันหมด"สไปรท์!!" ทั้งหมดเรียกผมขึ้นพร้อมกัน"อ้าว... ตื่นกันแล้วเหรอครับ พอดีเลยผมซื้อโจ๊กมาฝาก เจ้าเดียวกับที่พี่กรซื้อมาให้ผมกินวันก่อนเลยนะครับ" ผมพูดพร้อมกับยกถุงโจ๊กขึ้นมาให้ดู ในขณะที่พี่กรได้แต่ทำหน้าเหวอเพราะเหมือนว่าผมจะพูดแทงใจดำพี่เขา ซึ่งจริงๆ แล้วผมเองก็ไม่รู้หรอกว่าพี่กรเขาซื้อมาจากที่ไหน แต่ที่ผมรู้คือกล่องโฟมที่ถูกทิ้งในถังขยะต่างหาก เพราะถ้าพี่เขาทำเองทำไมไม่มีพวกผักหรือเศษอะไรเหลือเลยนอกจากกล่องโฟมเท่านั้นหึ... ไม่รู้ว่าจะคิดว่าคนอย่างผมโง่สักแค่ไหนผมรีบเดินเข้าไปในโซนครัวเพื่อจัดเตรียมโจ๊กใส่ชามไว้ โดยทำเป็นไม่ได้สนใจอะไรพวกพี่เขาเพราะมันเกือบจะหลุดขำไปตั้งหลายครั้ง โดยเฉพาะตอนที่เห็นแววตาของพี่วอดก้านี่มันละห้อยได้ใจชะมัดผมยกชามโจ๊กมาวางไว้ที่โต๊ะกินข้าว ก่อนจะนั่งรอพวกพี่เขาเดินมาที่โต๊ะ แต่ก็ไม่มีพี่คนไหนสักคนทีลุกขึ้นมาเลย"ไม่หิวกันเหรอ เมื่อคืนก็ใช้แรงไปเยอะเลยนะ""สไปรท์ เมื่อคืน

"พลั่ก!" "โอ๊ย!" เสียงหวานที่คุ้นหูดังขึ้นจากระยะไม่กี่เมตร กับเหตุการณ์ที่มีคนเดินชนกันในผับซึ่งถือเป็นเรื่องเบสิกธรรมดามากๆ ที่มันเกิดขึ้นได้และบ่อยด้วย แต่สำหรับครั้งนี้มันถึงกับทำให้เนมต้องหยุดค้างอยู่แค่นั้น ก่อนที่เขาจะพยายามขยี้ตาอย่างไม่คิดว่าจะได้เจอใครบางคนที่นี่"สไปรท์!" เนมพูดชื่อคนตรงหน้าออกมา แต่อาจจะดังไม่พอที่จะทำให้คนที่ถูกเรียกชื่อหันกลับไปมองดู"โอ๊ะ! ขอโทษครับ!" สไปรท์พูดขึ้นก่อนจะรีบเอาสำรวจร่างกำยำของชายหนุ่มตรงหน้าที่เขาเพิ่งเดินชนอย่างตั้งใจ เพราะเขาเห็นมาตั้งนานแล้วว่าเนมนั่งอยู่ตรงนี้ เลยแค่คิดมาแกล้งยั่วก็เท่านั้น"มะ... ไม่เป็นไรครับ" ชายหนุ่มหน้าตาดีคนนั้นก็รีบปฏิเสธ ก่อนจะใช้มือตัวเองจับมือของสไปรท์ที่กำลังจงใจลูบไล้ไปตามเสื้อเชิ้ตที่เปียกชุ่ม เพราะถูกเหล้าที่อยู่ในแก้วที่สไปรท์ถือหกใส่"ถ้างั้นเดี๋ยวผมพาไปเช็ดที่ห้องน้ำนะครับ เงียบดี""ได้ครับ ดีเหมือนกันเพราะผมอาจจะต้องถอดเสื้อมาซักเลยด้วย""งั้นไปกันดีกว่าครับ""แก๊ง!" "หมับ!""เดี๋ยว! ไอ้เนม มึงจะไปไหนวะ?" เอสพูดขึ้นพร้อมกับคว้ามือของเนมเอาไว้ หลังจากที่อยู่ๆ เขาก็วางแก้วกระแทกลงไปบนโต๊ะแล้วลุกขึ้นยื

"ตืดดดด... ตืดดดด... ตืดดดด..." เสียงมือถือของผมสั่น ก่อนที่ผมจะกดรับสายเพราะเป็นไอ้ซันที่โทรเข้ามา"ว่าไงวะไอ้ซัน"[สไปรท์มึงจะรีบไปไหนวะ? ตอนนี้ริกเขาอยู่กับกูเนี่ย]"เออ... พอดีกูรีบ กูมีธุระ ฝากบอกริกด้วยละกัน"[แล้วทำไมเขาโทรหามึงไม่ติดวะ?]"เออๆ... แค่นี้ก่อนนะ เดี๋ยวกลับไปแล้วกูจะเล่าให้ฟัง"[ดะ... เดี๋ยวสิ!!]ผมกดวางสายไอ้ซันทันทีเพราะตอนนี้ผมกำลังจดจ่ออยู่กับการตามล่าสามีตัวดีอยู่ ส่วนเรื่องที่ริกโทรหาผมไม่ได้ก็เพราะผมตั้งบล็อกทั้งโทรศัพท์ เฟซ แล้วก็ไลน์ของเขาเอาไว้นั่นเองไอ้ซันพยายามโทรเข้ามาอีกหลายสายแต่ผมก็ปล่อยให้มันสั่นอยู่แบบนั้น จนกระทั่งมันดับไปเอง...แล้วรถพี่วอดก้าก็เลี้ยวไปที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง แล้วผมก็บอกให้พี่คนขับแท็กซี่เลี้ยวเข้าไปตาม ก่อนที่จะเห็นว่าพี่วอดก้ากับใบเฟิร์นเดินเกาะแขนจนแทบจะสิงร่างกันอยู่แล้วเดินเข้าไปในร้าน"แล้วเอาไงต่อครับน้อง พอดี... พี่ เออ" พี่คนขับพูดขึ้นยังไม่ทันจะจบประโยค ก็ถูกผมพูดตัดบทอีกครั้ง"พี่... หิวข้าวหรือยัง? ไปกินข้าวเป็นเพื่อนผมหน่อย เร็ว!!" ผมพูดสวน ก่อนจะมองหน้าพี่เขาด้วยสายตาเย็นชาสุดๆ จนพี่เขาถึงกับรีบพยักหน้ารับคำอย่างกล

กร Part 'พิ้ว~' ผมผิวปากอย่างมีความสุข เพราะของเล่นของผมกำลังจะกลับมา ซึ่งผมก็คิดไวู่อยู่แล้วล่ะว่ายังไงซะสไปรท์ก็ต้องกลับมาหาผมอยู่ดี ทำไมผมถึงรู้งั้นเหรอ ก็เพราะผมมันทั้งหล่อ ทั้งรวย และโคตรดัง แถมมีแต่คนอยากจะวิ่งเข้าหาเหมือนอย่างกับ 'อิน' นั่นไง ที่พยายามจะหาทางเข้าหาผมอยู่ตลอด สำหรับอินผมให้แค่นั้นก็ถือว่าดีมากๆ แล้วผมลองล้วงดูถุงยางในกระเป๋าว่าพร้อมหรือเปล่า เพราะคืนนี้ผมจะทำให้สไปรท์ไม่กล้าจะไปไหน และไม่กล้าจะบอกเลิกกับผมอีกเลย คอยดูสิ ผมปิดไฟห้องแล็บและตรวจความเรียบร้อยทุกอย่าง ก่อนจะเดินตรงไปที่ลานจอดรถ ซึ่งตอนนี้เหลือแค่รถผมเพียงคันเดียวที่จอดอยู่ แต่ก่อนที่ผมจะกดรีโมตปลดล็อกผมก็สังเกตเห็นว่าล้อรถด้านหน้าของผมมันดันเกิดแบนขึ้นมา"โธ่! เชี่ยไรวะเนี่ย คนยิ่งรีบๆ อยู่" ผมได้แต่บ่นกับตัวเองอย่างหัวเสีย แต่เพราะมันไม่มีทางเลือกผมคงต้องยอมเสียเวลาเปลี่ยนยางเองเสียแล้วผมใช้เวลาไปเกือบครึ่งชั่วโมงพร้อมกับเหงื่อที่เต็มตัว ตอนแรกก็กะว่าจะไปอาบน้ำที่คอนโดตัวเองก่อน แต่พอเสียเวลาแบบนี้ เดี๋ยวค่อยไปอาบที่คอนโดของสไปรท์ก็แล้วกันผมซิ่งรถเพื่อต้องการชดเชยเวลาที่เสียไปกับการเปลี่ยนล้อแล้ว