All Chapters of เมียโหด: Chapter 41 - Chapter 50

ฌอน Partในที่สุดผมก็มาไม่ทันนัดวีซ่าจนได้... เพราะสามีรายสุดท้ายของสไปรท์มันไม่ยอมง่ายๆ น่ะสิ มันถึงกับยอมมาเกาะแข้งเกาะขาของสไปรท์จนน่ารำคาญ ซึ่งจริงๆ เท่าที่สไปรท์มันเล่าให้ผมฟัง ผมก็ว่าสไปรท์มันเอาคืนเบาไปนะ เพราะถ้าเป็นผมละก็ งานนี้ถ้ามันไม่ตายก็ต้องคางเหลืองอ่ะ เล่นมาทำเหมือนน้องผมเป็นของเล่นแบบนี้มันใช้ได้ที่ไหน แต่หนานั้นก็เป็นเรื่องของสไปรท์มัน ส่วนเรื่องของผมตอนนี้คือจะทำอย่างไรให้หน้าของวีซ่ายิ้มออกก็พอแล้ว"นี่มันกี่โมงแล้วคะ?" ทันทีที่ผมมาถึงปุ๊บยังไม่ทันจะได้นั่งเก้าอี้เลยก็โดนถามเสียงสูงเสียแล้ว อารมณ์ชัดจัดเต็มจริงๆ"เออ... คือพอดีพี่ไปจัดการธุระให้สไปรท์มันนิดหน่อยเอง" ผมพูดไปตามความจริง"เหรอ!!" น้ำเสียงแบบนี้ดูเหมือนจะไม่จบง่ายๆ เสียแล้วสิ"อย่างอนดิครับ~ พี่สายไปแค่ครึ่งชั่วโมงเอง" ผมพยายามพูดง้อ พร้อมกับยื่นนิ้วก้อยไปกระดิกอยู่ตรงหน้าของวีซ่าเพื่อขอคืนดี ก่อนที่เธอจะปัดมือของผมออกไปอย่างไม่ใส่ใจเฮ้อ... ไอ้ตัวเล็ก คราวหน้าคราวหลังก็ช่วยตัวเองละกัน ผมไม่ช่วยมันแล้ว..."อ๋อเหรอ!! ดีเนอะ งั้นคราวหลังถ้าวีซ่าช้าบ้างพี่ฌอนก็อย่ามาว่าก็แล้วกันนะคะ" เธอพูดแล้วก็เชิดหน้าเ

สุภาษิตคำพังเพยที่ว่ากันว่า 'สันดอนขุดได้ แต่สันดานขุดไม่ได้' สงสัยมันคงจะจริงแฮะ... เพราะบรรดาผัวข................................@ โรงพยาบาล Hผมรับอาสาเป็นคนเฝ้าดูอาการของพี่ทั้งสามคนเพราะรู้สึกว่าตัวเองคงจะทำรุนแรงเกินไป แถมคำพูดของพี่ฌอนที่บอกไว้ก่อนจะไปนั้น ทำให้ผมเริ่มจะใจอ่อนมาบ้างแล้ว อย่างน้อยก็แค่ในตอนนี้แหละ"โอ๊ะ... โอ๊ยยยย" พี่เนมครางขึ้นเบาๆ เพราะเหมือนว่าตอนนี้พี่เขาจะรู้สึกตัวแล้ว ผมรีบลุกขึ้นเดินไปชิดเตียงพี่เขาทันที ก่อนที่พี่เขาจะลืมตาขึ้นมาเห็นหน้าของผมพี่เนมพยายามจะเอื้อมมือมาจับมือผมไว้แต่ก็ทำไม่ได้ถนัด ผมเลยเอื้อมมือไปจับมือของพี่เขาแทน ก่อนที่พี่เนมจะออกแรงบีบมือของผมไว้แน่นอย่างกับกลัวว่าผมจะหนีหายไปไหนอีก"น้องสไปรท์! อื้อ... น้องสไปรท์จริงๆ ด้วย คือพี่ขอโทษจริงๆ นะครับ พี่ขอโทษจริงๆ" พี่เนมพูดพร้อมกับทำสีหน้าดีใจ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นตีหน้าเศร้าอย่างคนที่รู้สึกผิด ซึ่งมันทำให้ผมรู้สึกถึงความหวั่นไหวที่เกิดขึ้นภายในใจผมยิ้มเล็กๆ ที่มุมปากก่อนจะพยักหน้ารับรู้ความรู้สึกของพี่เนม หลังจากที่พี่เนมเอามือผมไปแนบกับแก้มของตัวเองสลับข้างไปมา"พี่เนม... ผมมีเรื่องอยาก

'ในวันที่ชีวิต เดินเข้ามาถึงจุดเปลี่ยน จนบางครั้งคนเราไม่ทันได้ตระเตรียมหัวใจ ความสุขหรือความทุกข์ ไม่มีใครรู้ว่าจะมาเมื่อไหร่ จะยอมรับความจริงที่เจอได้แค่ไหน'ผมร้องเพลงนี้เบาๆ คลอกับการเดินอย่างเรื่อยเปื่อยไม่มีจุดหมายอย่างตอนนี้ ........................................................................................... ​@ Tequila Pubผมไม่รู้ว่าทำไมถึงต้องมานั่งกินเหล้าที่นี่ เพราะตั้งแต่ที่ผมออกมาจากโรงพยาบาล ผมก็เดินคิดอะไรมาเรื่อยเปื่อย จนกระทั่งมาหยุดอยู่ที่หน้าผับแห่งนี้ แน่นอนว่าผมไม่เคยมาเที่ยวที่นี่หรอก และไอ้ซันก็น่าจะไม่เคยมาเหมือนกันสภาพภายในไม่ได้หรูหรือไฮโซเหมือน X'treme หรือ 2BX เพราะไม่มีโซนวีไอพี ส่วนโต๊ะก็ตั้งอยู่กระจัดกระจายไม่เป็นระเบียบสักเท่าไหร่ แต่ใครจะสนล่ะเพราะผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อจัดระเบียบสังคมนี่นา เพราะผมมาที่นี่เพียงแค่อยากจะเมาเท่านั้น...ผมไม่รู้ว่าทำไมใครที่มีปัญหาอะไรก็ชอบที่จะกินเหล้ากันนัก ทั้งที่มันก็ไม่ได้ช่วยอะไรให้ดีขึ้นมา แถมยังปวดหัวเวลาตื่นขึ้นมาอีก และที่น่ากลัวกว่านั้น เหล้าทำให้ผมเปลี่ยนและเหรียญอีกด้านหนึ่งของผมจะพลิกกลับมา แต่ใครจะสน

นี่คือการตรวจทานและแก้ไขคำผิด โดยปรับคำสแลง คำตัด คำซ้ำ (เช่น สไปร์ท -> สไปรท์, ซี๊ดดดด -> ซี้ด, อาราย -> อะไร, ซะละ -> เสียละ, เชิ๊ต -> เชิ้ต, นู๊ด -> นู้ด) และจัดวรรคตอนให้ถูกต้องตามหลักอักขรวิธี โดยยังคงเนื้อหา ถ้อยคำ และอารมณ์ดั้งเดิมของตัวละครไว้ทั้งหมด พร้อมแบ่งเนื้อหาออกเป็น 2 ตอนที่มีความยาวของจำนวนตัวอักษรใกล้เคียงกันที่สุดตามที่กำหนดครับตอนที่ 1: ความจริงสี่ปีก่อนกับ 'วินเนอร์'@ คอนโด Zผมขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะตื่นขึ้นมาพบกับอาการปวดร้าวไปทั่วทั้งตัว และโดยเฉพาะช่วงล่างที่แม้แต่จะยกขาขึ้นผมก็ยังทำได้ลำบาก"อะ... ซี้ด!!" ผมครางเบาๆ เมื่อดันตัวเองให้ลุกขึ้นมาใช้หลังพิงกับหัวเตียง ก่อนจะส่ายหัวเพื่อไล่ความมึนงงให้ออกไป จากนั้นจึงเริ่มใช้สายตาสำรวจไปรอบๆ ห้องซึ่งแน่นอนที่นี่ไม่ใช่ห้องของผม แต่งมันจะเป็นห้องของใครล่ะ ซึ่งผมเองก็ไม่รู้??ปวดหัว... ช่างมันเถอะขี้เกียจคิด...แล้วผมก็ก้มลงมองดูตัวเองซึ่งก็พบว่าตอนนี้ร่างกายท่อนบนนั้นเปลือยเปล่า ก่อนจะพบว่าผิวสีขาวจัดของผมถูกแต้มด้วยรอยแดงเล็กๆ ที่กระจายไปทั่วหน้าอก แถมหัวนมสีชมพูก็บวมเป่งและเปลี่ยนเป็นสีแดงคล้ำ ส่วนท่อนล่างของผมยัง

ผมกดส่งรูปที่ถ่ายกับวินเนอร์ไปเข้าไลน์กลุ่มของบรรดาผัวเก่าของผม ก่อนที่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์จะปรากฏพร้อมกับนั่งใจจดใจจ่อรอว่าเมื่อไหร่จะมีใครสักคนเปิดดูข้อความที่ส่งไปSprite : ส่งรูป 10:01 น. (รูปสไปรท์กำลังจูบซิกแพคคนอื่น) Sprite : It's clear. 10:0210:10 น. บอกมาดิ... ว่ามันเป็นใคร : Vodka 10:10 น. ไม่เชื่อ อย่ามาอำ : Name 10:11 ล้อเล่น?? : KORNติ้ง ติ้ง ติ้ง...!! และอีกหลายๆ ข้อความไลน์ที่ถูกส่งเข้ามาในไลน์กลุ่มอย่างรัวๆ จนตอนนี้ผมเลิกสนใจแล้วเลยปล่อยให้มันดังอยู่อย่างนั้นแหละ"สนุกมั้ย? ได้แกล้งคนอื่นอ่ะ" วินเนอร์พูดจบก็ทิ้งตัวลงมานั่งข้างๆ ผม แล้วเอนตัวพิงกับหัวเตียง ก่อนจะโอบแขนมากอดผมแล้วออกแรงดึงเบาๆ ให้หัวผมเอนมาพิงที่ไหล่หนาของเขาเอาไว้"เปล่า... ไม่เห็นได้แกล้งใครสักหน่อย" ผมพูดพร้อมกับส่ายหัวนิดๆ อยู่บนไหล่ของเขา ทำไมอบอุ่นดีจัง ทำไมรู้สึกอยากนอนแบบนี้นานๆ เลยล่ะ..."สไปรท์" เสียงแผ่วเบานั้นเรียกอยู่ข้างๆ หู"หือ... ว่าไง?" ผมถามพร้อมกับเงยหน้าขึ้นไปสบตาเขา"เป็นแฟนกับเรานะ"บ้าจริงอยู่ๆ เขาก็พูดมาแบบนี้ทำเอาผมหน้าเห่อร้อนขึ้นมาทันที จนผมก็ต้องรีบก้มหน้างุดเพราะความเขิน พลางน