บททั้งหมดของ กระดังงาสีรุ้ง: บทที่ 51 - บทที่ 60

ก็คงจะเจ็บหรอกนะขนาดผมยังเจ็บเลย นภดลพูดอยู่ในใจ.. ตอนที่โดนเธอผลักแล้วไปกระแทกโดนผนังเขายังเจ็บ ถึงกับสงสัยว่าตัวเล็ก ๆ อย่างเธอไปเอาเรี่ยวแรงมหาศาลมาจากไหน.. แล้วยัยฝรั่งนี่โดนไปไม่ยั้งจะเจ็บขนาดไหน “ฮันนี่คุณเจ็บตรงไหนบ้าง” ถึงจะรู้สึกโกรธกับการกระทำของเธอแต่ก็เป็นห่วงมากจนทำเมินเฉยไม่ลง ณัฐวรามองหน้าสามี รู้สึกน้อยใจที่เขาใช้น้ำเสียงแบบนี้กับเธอ แต่พยายามเก็บความรู้สึกนั้นไว้แล้วปรับสีหน้าให้ปกติ“เจ็บสิคะ แต่เจ็บที่ใจไม่ได้เจ็บที่ตัวหรอกค่ะ” ตอบเสียงสั่นเครือเล็กน้อยและเดินออกจากลิฟต์ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิด เขาเริ่มใจเสียเมื่อเห็นสายตาตัดพ้อเพียงเล็กน้อยของเธอ เขาที่ไม่รู้ต้นสายปลายเหตุเริ่มทำตัวไม่ถูก และคิดได้ว่าตัวเองอาจกำลังเข้าใจผิด“ฮันนี่”“ฉันว่าเราพาเธอไปหาหมอก่อนเถอะ เรื่องอื่นค่อยคุยกันทีหลังนะ” นภดลที่เป็นคนนอกเริ่มไกล่เกลี่ยให้น้องชายและน้องสะใภ้ เดินไปที่รถของตัวเองแล้วส่งกุญแจให้น้องชาย “นายขับ ฉันจะประคองเธอไปเองเพราะเปื้อนเลือดแล้ว” แล้วมองน้องสะใภ้ที่ยืนน้ำตาคลอ “น้ำผึ้ง ขึ้นรถสิ”“เควิน ฉันเจ็บมากเลย คุณมาดูแลฉันหน่อยสิคะ” ลิปพยายามจะผลัก

งานศพของวายุถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่าย มีเพียงเพื่อนของวายุ เพื่อนสนิทของณัฐวรา และเพื่อนในบริษัทที่รู้จักไม่กี่คนณัฐวรานั่งอยู่ที่หน้าโรงศพของพี่ชาย เธอมองไปที่รูปของเขาด้วยหัวใจที่โหวงเหวง ถึงแม้ภายนอกเธอจะดูเข้มแข็ง แต่ภายในนั้นเศร้าระทมยิ่งนัก “แม่ขา”หญิงสาวโอบกอดเด็กทั้งสองที่เดินเข้ามาหา “ทำไมยังไม่กลับกันอีกคะ”“รอย่าดาอยู่ค่ะ ย่าดาคุยกับพ่อเควี่อยู่ ปู่สมิธก็นั่งรออยู่ตรงนั้นค่ะ” เด็กหญิงชี้นำ “แม่ครับ พ่อวายุเขาจากเราไปแล้วใช่ไหมครับ” วาคิมโตพอที่จะเข้าใจเรื่องความตาย ว่าคือการจากไปแบบไม่กลับมาอีกแล้ว “ไม่ใช่ค่ะพี่คิม ย่าดาบอกว่าพ่อวายุไปรอพวกเราอยู่ที่สวรรค์ พ่อวายุจะมองเห็นเราถ้าพวกเราเป็นเด็กดีและมีความสุข” “ใช่ค่ะลูก พ่อเขาไปรอเราอยู่บนสวรรค์ที่อยู่บนท้องฟ้าไงคะ พ่อวายุจะคอยมองพวกหนูจากบนฟ้า ถ้าพวกหนูเป็นเด็กดีพ่อวายุก็จะมีความสุขตามไปด้วย ดังนั้นพวกหนูต้องเป็นเด็กดีและมีความสุขมาก ๆ นะคะ”“ค่ะ”“พ่อวายุจะไม่ลืมพวกเราใช่มั้ยครับแม่น้ำผึ้ง”“ไม่ลืมหรอกลูก พวกหนูก็ต้องไม่ลืมพ่อวายุนะคะ ต้องเก็บพ่อวายุไว้ในใจตลอดเวลารู้มั้ย” เธอบอกกับลูก ๆ ด้วยน้ำเสียงสั่นเครื

เมื่อถูกกล่าวหาดังนั้นความใจเย็นของเธอก็หายไป กลายเป็นทะเลาะกันเสียงดัง เมื่อเธอพูดถึงเมียอีกคนของเขาที่โทรมาหาเขาก็ง้างมือขึ้นจะตบเธอ แต่เธอก็รีบผลักอกเขาอย่างแรงแล้วทำท่าขึงขังใส่อย่างไม่เกรงกลัว เขาจึงลดมือลงแล้วเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋า ออกจากบ้านไปโดยไม่พูดอะไรสักคำแล้วตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้เขาก็หายเข้ากลีบเมฆไปเลย บ้านช่องไม่ยอมกลับ ติดต่อก็ไม่ได้ แต่เขาคงยังไม่ตายหรอก ถ้าตายคงมีคนส่งข่าวมาแล้วสินีปิดทีวีแล้วเดินขึ้นห้องนอนเพื่อพักผ่อน ชีวิตเธอยังต้องก้าวต่อไปข้างหน้า จะมาหยุดอยู่ที่ผู้ชายสารเลวคนนี้คนเดียวไม่ได้ ถ้าพรุ่งนี้ยังติดต่อเขาไม่ได้เธอจะไปหาเขาที่ทำงาน เพื่อตัดความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยา ต่างคนต่างไป เธอจะได้เริ่มใหม่สักที...................... คอนโดของนภดลเขากำลังนั่งกระดกเหล้าอยู่ที่มินิบาร์ ดื่มไปก็คิดถึงหญิงสาวคนหนึ่งไปเป็นอาทิตย์แล้วที่เขาเฝ้าแอบดูเธออยู่ห่าง ๆ อย่างห่วง ๆ ตั้งแต่วันที่บังเอิญเห็นเธอร้องไห้ที่โต๊ะทำงานวันนั้น เขาอยากจะเข้าไปกอดปลอบเธอเหลือเกิน เขามั่นใจว่าสาเหตุเกิดจากอะไร แต่ในเมื่อเธอกับสามียังไม่เลิกกัน เขาจะไม่เข้าไปเป็นมือที่สามเด

เช้าวันต่อมาสินีออกจากบ้านและตรงไปที่สถานีตำรวจทันที เธอไปถึงก่อนเวลานัดเล็กน้อย และเธอก็เห็นรถยุโรปทะเบียนคุ้นตาคันหนึ่งจอดอยู่ก่อนแล้ว เธอรู้ทันทีว่าเป็นรถของนภดล แต่ก็แสร้งทำเป็นไม่เห็นเธอนั่งรออยู่อยู่สักพักนิคมก็มาถึงพร้อมหญิงสาวที่ชื่อน้ำหวาน จึงเปิดประตูลงจากรถและเดินเข้าไปในสถานีตำรวจ...................เกือบหนึ่งชั่วโมงต่อมาเธอก็เดินออกมา รอจนนิคมขับรถจากไปแล้วจึงเดินไปที่รถของนภดลนภดลเปิดกระจก เขารู้ว่าเธอต้องเห็นเขาเพราะไม่คิดจะหลบ เขาอยากให้เธอได้เห็นว่าเขามาเป็นเพื่อนเธอแม้เธอจะปฏิเสธก็ตาม.. เธอถอดแว่นตา ทำให้เห็นดวงตาที่บวมช้ำ เดาได้ว่าคงจะผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก ขนาดว่าเธอแต่งหน้าหนากว่าทุกวันก็ยังดูออก  “เรียบร้อยดีไหม”“ค่ะ ขอบคุณนะคะที่มาเป็นเพื่อน”“ผมบอกแล้วไงว่าไม่รับคำขอบคุณ วันนี้ไม่ต้องไปทำงานดีกว่านะ เพราะสภาพคุณแย่มาก” เขาบอกกับเธอตรง ๆ“สินียังไหวค่ะ”“ทำตามที่ผมบอกเถอะ ถือว่าเป็นคำสั่งก็ได้” แล้วกดปิดกระจกก่อนข

“พ่อจะให้เดวิดเขาจัดการให้ก็แล้วกัน แต่ถ้าจะให้ดีเอาคำพูดของเขาไปคิดด้วยก็ดีนะ”“แด๊ด ได้ยินด้วยเหรอคะ”ไมเคิลส่งยิ้มให้ลูกสาว ทำไมเขาจะไม่ได้ยินที่เดวิดพูด เขาได้ยินชัดเจน แล้วเขาก็คิดว่าดีเหมือนกันถ้าลูกสาวจะได้ผู้ชายที่ใจเย็นแบบเดวิดเป็นคู่ชีวิต...................... ผับแห่งหนึ่ง ณัฐวราหันไปมองเพื่อนที่สะกิดเรียกแล้วยื่นโทรศัพท์ให้ “แต๊ง” เธอรับโทรศัพท์จากเพื่อนแล้วรีบเดินออกไปด้านนอก “ค่ะเควี่” (จะกลับหรือยังฮันนี่) “ที่รัก น้ำผึ้งเพิ่งจะมาถึงไม่นานเองนะ” เธอหันไปมองด้านหลังขณะคุยสายกับสามี เพราะถูกสะกิดที่ไหล่เบา ๆ “อ้าวพี่นภ!” แล้วทำท่าว่าให้เขารอสักครู่ “เควี่คะ น้ำผึ้งเจอพี่นภที่นี่ด้วย..แป๊บนะคะ” เธอต้องยื่นโทรศัพท์ให้กับนภดล “เควี่อยากคุยด้วยค่ะ” นภดลรับโทรศัพท์จากน้องสะใภ้ “ไงเควี่.. มาเลย.. อือ ถึงแล้วโทรหาฉันนะ” แล้วคืนโทรศัพท์ให้เจ้าของ “พี่เข้าไปก่อนนะ”“ค่ะ” คุยกับสามีอีกสองสามประโยคก็บอกวางสาย เธอเดินกลับเข้าไปในร้าน มองหานภดลแต่ก็ไม่เจอเพราะคนเยอะมาก จึงกลับไปรวมตัวกับเพื่อน ๆ ที่โต๊ะ “สินี สรุปแกเรียกพวกเรามาตี้ร์เนื่อง