All Chapters of กระดังงาสีรุ้ง: Chapter 61 - Chapter 70

“ไปทานข้าวได้แล้วใช่ไหมครับ”“ใจเย็น ๆ ครับ” วิทยากรทำเป็นยกมือไหว้ขอความเมตตา “ทุกท่านยืนขึ้นครับ เตรียมตัวไปอร่อยกันได้เลย แต่ก่อนจะไปอร่อยผมมีงานให้ทำอีกหนึ่งงานครับ ผมอยากให้ทุกคนช่วยกันแยกประเภทของในกล่องให้เป็นหมวดหมู่ อยู่เป็นจำพวกเหมือนเดิม แล้วเอามาส่งคืนให้ผมภายในคืนนี้”“โห...”“ไม่ต้องโห่ร้องด้วยความดีใจขนาดนั้นครับ เพราะผมไม่รีบ ทุกกลุ่มจะทำตอนไหนก็ได้ แต่ขอให้ส่งก่อนพระออกบิณฑบาตในวันพรุ่งนี้ก็พอ ผมไม่รีบนะครับ ทานข้าวทานขนมให้อิ่มก่อนนะครับ แต่ถ้าทานแล้วยังหิวก็มาทานได้ตลอดนะครับ ของว่างมีบริการถึงเช้า” วิทยากรยิ้มรับเสียงโห่ร้องด้วยความขบขัน “อ้อ! นอกจากส่งงานแล้ว ต้องส่งกลอนมาด้วยนะครับ จะเป็นกลอนประเภทไหนก็ได้ แต่ขอให้มีชื่อเพื่อนในกลุ่มให้ครบทุกคน ชื่อจริงหรือเล่นก็ได้ ทำอะไรเสร็จก่อนก็มาส่งก่อนทีละอย่างก็ได้นะครับ มีใครสงสัยอะไรไหมครับ ถ้าไม่มีแยกย้ายได้เลยครับ จะทำที่นี่หรือที่ห้องพักก็ตามสบายเลย ใครอยากนอนก็มาเอากุญแจห้องพักที่ผู้ช่วยผมได้เลย” “พวกเราเอาอาหารมานั่งทานไปด้วยทำงานไปด้วยได้ไหมคะ”“ตามสบายเลยครับ”แต่ละกลุ่มแยกย้ายไปรวมตัวกันเป็นกลุ่มก้อนอยู่ภายใน

เกมดำเนินไปเรื่อย ๆ หลายเกมด้วยกันจนเหลือสิบคู่สุดท้าย วิทยากรจึงให้เล่นเก้าอี้ดนตรี และเวลาที่แย่งเก้าอี้ได้ก็ต้องนั่งด้วยกันทั้งคู่ ใครจะนั่งตักใครก็ได้ไม่ว่ากัน หรือจะแย่งเก้าอี้ได้คนละตัวก็ได้ แต่ต้องได้นั่งทั้งสองคนจึงจะชนะ “ว่าไงครับคุณเควิน” วิทยากรถามเจ้าของบริษัท “ผมขอสละสิทธิ์ให้พนักงานครับ” แล้วจูงมือภรรยาออกจากวง แต่ดูเหมือนเธอจะไม่ยอมจึงหน่วงเขาไว้“แต่น้ำผึ้งอยากเล่น แค่เล่นสนุก ๆ เราคงไม่ชนะหรอกค่ะ”“ก็ได้” เขายอมตามใจเธอ และตกรอบเป็นคู่ที่เจ็ด และหนึ่งในสามคู่ที่เหลือก็มีคู่สินีกับนภดลร่วมอยู่ด้วย ทั้งคู่เล่นเข้าขากันได้ดี จนช่องว่างที่เคยมีอยู่เริ่มแคบลงจนแทบจะมองไม่เห็น “เอาละครับ สามคู่สุดท้ายของคืนนี้ ผมจะให้พวกคุณอุ้มฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง หญิงอุ้มชายหรือชายอุ้มหญิงก็ได้นะตามสะดวก เมื่ออุ้มแล้วห้ามวางนะครับถ้าวางเมื่อไหร่ถือว่าแพ้ แต่กติกาของเรามีเพิ่มมาอีกหนึ่งข้อ เราจะให้วิทยากรยืนคุมทุกคู่นะครับ กติกามีอยู่ว่าให้ทั้งคู่สบตากันห้ามกะพริบตาเด็ดขาด ถ้ากะพริบตาถือว่าแพ้ จำไว้ว่าห้ามเท้าแตะพื้น ห้ามกะพริบตานะครับ นอกจากนั้นจะทำอะไรกันก็เชิญ แต่ก่อนเริ่มเกมผมขอให้ทุกท

เห็นสายตาของเขาเธอก็ค้อนใส่ทันที “อย่ามาฟอร์มจัดกับสินีนะ เดี๋ยวคุณไปนอนหน้าเตียงก็แล้วกันนะ” สะบัดเสียงงอน ๆ กับความเจ้าเล่ห์ของเขา อยากขอย้ายห้องแต่ก็กลัวคนอื่นเอาไปนินทาลับหลัง เขายีศีรษะเธอแล้วยิ้มให้ “ผมไปนอนหน้าเตียงก็ได้ อย่างอนเลยนะ เดี๋ยวไม่รักนะ”“ดี จะได้ไปรักคนอื่น” แล้วสะบัดหน้าหนีเขาอย่างหมั่นไส้ เดินตามลูกทัวร์รายอื่นไปยังห้องพักชายหนุ่มยิ้มตามหลังอย่างเอ็นดู ใครจะไปเชื่อว่าผู้หญิงคนนี้อายุสามสิบกว่าและเคยมีสามีมาแล้ว ก็ดูเธอทำตัวน่ารักไร้เดียงสาเหมือนเด็กแบบนี้.. ภายในหนึ่งอาทิตย์นี้เขาจะต้องปราบพยศเธอให้ได้ ถ้าไม่ได้จะไม่ยอมกลับเมืองไทยเด็ดขาด จะอยู่ต่อไปจนสำเร็จนั่นแหละคืนแรกนภดลก็แสดงความเป็นสุภาพบุรุษด้วยการนอนหน้าเตียงตามที่รับปากเธอ แต่พอคืนที่สองเธอก็ยอมให้เขาขึ้นไปนอนร่วมเตียงด้วยเพราะอากาศที่หนาวเย็นของที่นี่ทำให้เธอเห็นใจเขา แต่เขาก็ยังอดใจไว้เพราะไม่อยากให้เธอรู้สึกตื่นกลัว เขาค่อย ๆ รุกทีละนิดละหน่อย จากนอนเฉย ๆ ก็เริ่มกอด แอบหอมบ้าง จูบบ้างแต่ไม่ได้มากไปกว่านั้น แต่เมื่อตื่นเช้าขึ้นมาก็เป็นเธอเองที่มาซบอยู่กับอกแกร่งของเขา……………….. ประเทศไ

ชายหนุ่มที่ตอนนี้กำลังถกเสื้อเธอขึ้นจนเห็นหน้าท้องขาวเนียน ก้มลงประทับจูบทั่วทั้งท้องของเธอแล้วใช้ลิ้นเลียวนที่หลุมสะดือ ใช้มือทั้งสองข้างเกี่ยวกางเกงเธอทีละนิด แล้วใช้ปากไล่ตามลงไปเรื่อย ๆ จนใกล้จะถึงของสงวนของเธอ หญิงสาวที่กำลังหลับอยู่ก็ยกขาทั้งสองข้างขึ้นแล้วแยกออกอย่างเต็มใจเขาเงยหน้าขึ้นแล้วมองไปที่หญิงสาวที่ยังหลับตาพริ้ม เธอดูมีความสุข เขาตัดสินใจดึงกางเกงเธอออกจากตัวและไม่คิดจะลักหลับเธอ แต่คิดจะหาวิธีที่ทำให้เธอตื่นมาอย่างต้องการเรียกร้องจากเขาเขาก้มหน้ามองเนินเนื้อที่รอต้อนรับเขาอยู่เต็มตา ใครจะคิดว่าหญิงสาวตัวเล็ก ๆ แบบนี้จะซ่อนความยิ่งใหญ่ไว้ได้ถึงขนาดนี้ เห็นช่วงบนกะทัดรัดน่ารัก แต่ช่วงล่างช่างปลุกอารมณ์ใคร่ของเขาให้คึกคะนองได้ดีเหลือเกิน เขาไม่อยากเสียเวลาอีกแล้ว รีบก้มหน้าลงไปตรงนั้นทันที แล้วแทรกลิ้นลิ้มรสอย่างโหยหิว จนร่างบางเริ่มครางแล้วแอ่นสะโพกรับอย่างเต็มใจ“ซู้ด..คุณนภ สินีไม่ไหวแล้วอย่าทำแบบนี้เลยค่ะ อย่าทรมานสินี” เธอครางกระเส่า บิดสะโพกเร่าและปลดปล่อยความสุขออกมาให้เขาได้ดูดดื่มอย่างสุขสมสินีที่คิดว่ากำลังหลับฝันดีเริ่มรู้สึกตัวตื่นหลังจากได้ปลดปล่อย ค่อ

“ขา”“ตกลงคุณไม่อยากจัดงานแต่งจริง ๆ เหรอ” “ค่ะ สินีเพิ่งจะแต่งไปไม่ทันข้ามปีเลยนะคะ บางทีเราอยู่กันแบบนี้ แค่เราเชื่อใจกันและกัน เราอาจจะอยู่กันได้นานกว่าจัดงานแต่งก็ได้นะ หรือว่าคุณนภอยากแต่งคะ” “ผมแค่อยากให้เกียรติคุณ อยากให้ทุกคนรู้ว่าเราเป็นอะไรกัน แต่ผมก็ตามใจคุณนะ สำหรับผมแล้วไม่ว่าจะจัดงานหรือไม่จัดผมก็จะอยู่กับคุณตลอดไป” “แค่นี้สินีก็พอใจมากแล้วค่ะ” เธอยิ้มรับด้วยความตื้นตันใจ ....................... บริษัทแม็คแคนเลย์เควินกอดประคองณัฐวราออกจากลิฟต์และเดินตรงไปที่ห้องทำงานของเขาด้วยกัน ช่วงนี้เธออารมณ์แปรปรวนมาก ขี้น้อยใจ ขี้หึง เจ้าน้ำตา จนเขาต้องระมัดระวังคำพูดและการกระทำต่าง ๆ มากขึ้นเป็นพิเศษ นี่ขนาดเพิ่งท้องได้สองเดือนนะ อีกเจ็ดเดือนที่เหลือเธอจะเปลี่ยนไปยังไงบ้างนะ “สินี กลับมาแล้วเหรอ” ณัฐวราทักเพื่อนที่กำลังทำความสะอาดโต๊ะทำงานของตัวเองอย่างดีใจ “อือ.. สวัสดีค่ะท่านประธาน” สินีตอบรับเพื่อนและทักทายสามีของเพื่อน “ฉันซื้อของมาฝากแกด้วยนะ มีของเด็ก ๆ กับท่านประธานด้วยนะคะ” เธอคุยสลับไปมากับทั้งสามีและภรรยา “ดีใจกับแกด้วยนะเรื่องเบบี๋ ฉันกำล