All Chapters of กระดังงาสีรุ้ง: Chapter 1 - Chapter 10

ถึงแม้หน้าตาเธอไม่ได้สวยฉูดฉาดบาดใจเหมือนกับคู่ขาทั้งหลายของเขา แต่เธอก็ดูน่ารักมาก แต่งหน้าบาง ๆ เผยให้เห็นเนื้อแท้ของผิว ปากเคลือบไว้ด้วยลิปมันดูเป็นประกายวาว แต่ที่น่าสนใจที่สุดก็หุ่นของเธอนี่แหละ ไม่น่าเชื่อว่าจะมีลูกสองคนแล้ว "สวัสดีค่ะคุณเควี่ ดิฉันณัฐวราค่ะ หรือจะเรียกน้ำผึ้งก็ได้นะคะ" ณัฐวราทักทายชายหนุ่มแปลกหน้า เขาคนนี้สเป็กเธอเลย สูงใหญ่ บึกบึน ทรงอย่างแบด แต่ถ้าจะเกินสเป็กไปหน่อยก็ตรงความหล่อนี่แหละ เพราะเขาหล่อมาก ๆ ที่สำคัญเป็นลูกครึ่งเสียด้วยสิ กรี๊ดมาก.. น้ำผึ้งเอ๊ย ถ้าชาตินี้แกได้ผู้ชายคนนี้เป็นสามีคงนอนตายตาหลับ"เควินครับ หรือจะเรียกเควี่ก็ได้" เขาแนะนำตัวเองบ้าง "ยินดีค่ะ คุณเควินมาติดต่อเรื่องแบบเหรอคะ จากที่ไหนคะเดี๋ยวน้ำผึ้งเช็คให้" เธอเรียกเขาด้วยชื่อจริง รู้สึกคุ้น ๆ กับชื่อนี้มากแต่นึกไม่ออก“ไม่ได้ติดต่อครับ วันนี้ผมตั้งใจมาพบท่านประธาน แต่บังเอิญเห็นน้องคิมกับน้องวาขึ้นลิฟต์มาแค่สองคน ก็เลยเดินมาส่งพวกเขาเท่านั้น" ความจริงแล้วตามมาดูมากกว่าว่าเป็นลูกเต้าเหล่าใคร และพอได้เห็นมารดาของเด็ก ๆ เขากลับคิดว่าคุ้มมาก ๆ ที่ตามมาดู ถึงแม้จะได้แค่ดูแต่

ภายในห้องทำงานของท่านประธานเควินกำลังยืนมองลงไปที่ถนนที่มีพนักงานบริษัทต่าง ๆ เดินข้ามไปมาพลุกพล่าน และหยุดสายตาอยู่ที่หญิงสาวคู่หนึ่ง ที่กำลังยกมือขอทางจากรถที่วิ่งสวนไปมา พร้อมกับก้มศีรษะขอบคุณ ก่อนที่จะมาหยุดอยู่ตรงรถเข็นขายผลไม้ คนหนึ่งคือเลขาหน้าห้องของบิดา ส่วนอีกคนคือคนที่วิ่งเข้ามาอยู่ในความรู้สึกของเขาตั้งแต่ที่ได้เห็นรอยยิ้มของเธอ เขายืนมองพวกเธอจนกระทั่งเดินหายเข้าไปภายใต้อาคารแห่งนี้ “เควี่พ่อจะออกไปพบคุณประสาน ลูกจะไปด้วยไหม”ชายหนุ่มหันไปทางบิดา “ไปก็ได้ครับ แต่คงไม่นานใช่มั้ย เพราะผมนัดกับแม่ไว้แล้ว”“ไม่นานหรอก เพราะพ่อก็นัดกับแม่ไว้เหมือนกัน” สมิธพูดติดตลกแล้วพากันออกไปจากห้อง และเจอกับสินีที่เดินขึ้นมาพอดีจึงสั่งงานไว้ “ฉันจะออกไปพบเพื่อน วันนี้ไม่เข้ามาแล้วนะ ถ้ามีอะไรด่วนที่ตัดสินใจแทนไม่ได้ก็โทรหาฉันได้เลยนะ”“ค่ะท่าน”.....................................ห้องทำงานของณัฐวรา “สวัสดีค่ะท่าน” ณัฐวรากดรับโทรศัพท์ แล้วกล่าวทักทายไปตามสายอย่างนอบน้อม“หนูน้ำผึ้ง ป้าจะโทรมาเตือนว่าเย็นนี้อย่าลืมนัดของเรานะจ๊ะ แล้วบอกกี่ครั้งแล้วว่าให้เรียกป้า ทำไ

“คุณป้าคะ หนูว่า...” “ให้เด็ก ๆ ตัดสินใจดีกว่านะจ๊ะ.. ว่าไงจ๊ะน้องคิม น้องวา มาอยู่กับยายกับตาแล้วก็ลุงเควี่นะลูกนะ” วาคิมหันมายิ้มให้ทุกคน เด็กชายโตพอที่เข้าใจอะไรได้แล้ว เขารู้ว่าแม่น้ำผึ้งของเขานั้นคงเหนื่อยอย่างที่คุณยายบอกจริง ๆ เพราะต้องตื่นแต่เช้ามาทำอาหาร อาบน้ำแต่งตัวให้น้องสาว ส่วนตัวของเขานั้นเขาขอทำเองเพราะโตแล้วเสร็จแล้วก็พาเขากับน้องไปส่งที่โรงเรียนแล้วจึงไปทำงาน แม่ไม่มีเวลาแม้กระทั่งนั่งทานอาหารเช้าพร้อมเขากับน้อง แม่ต้องเตรียมข้าวใส่กล่องไปกินที่ออฟฟิศ เพราะถ้ากินที่บ้านพร้อมกันจะทำให้พวกเขาไปโรงเรียนสาย เขาสงสารแม่มาก การที่มาอยู่กับคุณยายก็จะทำให้แม่ไม่ต้องรีบตื่นแต่เช้าเพื่อมาดูแลเขากับน้องวา แม่จะได้เหนื่อยน้อยลงในช่วงปิดเทอม “น้องคิมจะมาอยู่กับคุณยายครับแม่น้ำผึ้ง น้องคิมคิดถึงคุณยาย อยากอยู่กับคุณยาย” แล้วเดินไปนั่งแทรกตรงกลางระหว่างมารดากับคุณยายพร้อมส่งยิ้มให้ทั้งสองคน วลาลีเห็นพี่ชายเดินไปนั่งกับมารดาและคุณยาย ตัวเธอจึงเดินไปเกาะเข่าลุงเควี่ที่นั่งอยู่ใกล้คุณตาสมิธและใกล้เธอที่สุด จึงถูกลุงเควี่อุ้มไปนั่งบนตักแล้วกอดฟัดด้วยความหมั่นเขี้ยว เ

หญิงสาวแทบอยากจะเดินออกไปจากร้านด้วยความอาย แม้กระทั่งแม่ค้าโจ๊กยังมองมาทางเธอด้วยสายตาแปลก ๆ แอบมียิ้มนิด ๆ ด้วย “เอาโจ๊กใส่ไข่เยี่ยวม้า พิเศษทุกอย่างหนึ่งชามค่ะ” เธอรีบสั่งออกไปแก้เขิน แล้วหันมาป้อนโจ๊กให้หลานสาวต่อไปเรื่อย ๆ โดยไม่สนใจกับโจ๊กในชามของตัวเองอีก “น้ำผึ้งอิ่มแล้วเหรอครับ” เขาถามขณะที่เริ่มคนโจ๊กในชามของตัวเอง“อิ่มแล้วค่ะ” เพราะเขานั่นแหละทำให้เธออิ่ม เล่นมาให้เห็นหน้าแต่เช้าแบบนี้ แล้วยังมาส่งสายตาหวานซึ้งให้อีก แค่นี้เธอก็อิ่มอกอิ่มใจจนไม่ต้องกินข้าวแล้วเควินนั่งกินโจ๊กและพูดคุยกับเด็ก ๆ โดยมีหญิงสาวเป็นผู้ฟังที่ดี แต่กินไปได้ไม่ถึงครึ่งชามเขาก็ขอถอดสูทออกเพราะมันร้อนมาก และวางมันไว้บนหน้าตักดูเก้ ๆ กัง ๆ จนเธอออกปากว่าจะถือให้ เขาจึงยื่นมันให้เธอและลงมือกินต่อจนหมด คิดเงินเสร็จเรียบร้อยแล้วจึงพากันเดินกลับบริษัทไปพร้อมกัน เควินไม่สนใจที่จะเอาเสื้อสูทกลับมาจากหญิงสาวเพราะมันเป็นเจตนาของเขา ตอนที่นั่งอยู่ในร้านโจ๊กเขาเห็นมีหนุ่ม ๆ หลายคนแอบมองเธอ เขาเลยจงใจถอดสูทออก แล้วแกล้งทำเป็นกินไม่สะดวกเพื่อให้เธอเอาไปถือเขาอุ้มเด็กหญิงไว้ด้วยแขนข้างเดียว ส่วนข้างที่ว่างก็

แล้วเพื่อน ๆ ของเขาก็พากันเดินออกไปคงเหลือเพียงเขาคนเดียวที่ยังปักหลักนั่งอยู่ ไม่ใช่เพราะอยากอยู่ต่อ แต่อยู่เพราะเป็นห่วงหญิงสาวที่อยู่อีกโต๊ะหนึ่ง จึงคิดจะอยู่ต่อจนกว่าเธอจะกลับ…...........................“เอ ชั้นเรียกเช็คบิลไปแล้วนะ เที่ยงคืนกว่าแล้ว” สินีบอกกับเพื่อนที่เพิ่งเดินกลับจากห้องน้ำ “ค่ะคุณว่าที่เจ้าสาว” ทิวารีตอบรับ รออยู่สักพักใหญ่เด็กเสิร์ฟก็เดินมา “เท่าไหร่คะน้อง” เธอรีบแสดงตัวเป็นเจ้ามือมื้อนี้พนักงานเดินไปหาหญิงสาวที่ชูมือขึ้น แล้วก้มไปพูดใกล้ ๆ อย่างมีมารยาท“อะไรนะ! มีคนจ่ายให้แล้วเหรอ” ทิวารีถามเสียงสูงเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ แล้วรับกระดาษจากเด็กเสิร์ฟ อ่านข้อความในกระดาษแล้วถึงกับยิ้มกว้างออกมา “ขอบใจจ้ะน้อง” เธอบอกกับเด็กหนุ่มพร้อมส่งทิปให้ “ทุกคน ๆ ฟังทางนี้หน่อยค่ะ มีเรื่องจะเซอร์ไพรส์” พร้อมโบกกระดาษในมือไปมา“อะไร ๆ เซอร์ไพรส์อะไรจ๊ะหล่อน” หนึ่งในกลุ่มทำท่าตื่นเต้นรอ “ฮะแฮ่ม.. มื้อนี้ผมขอเป็นเจ้าภาพเองนะครับน้ำผึ้ง ฮันนี่ของผม”แค่ก ๆ ๆ น้ำเปล่าที่กำลังดื่มสำลักพรวดออกมาตามทางเดิมเมื่อฟังเพื่อนอ่านจบ ณัฐวรามองไปรอบ ๆ เพื่อมองหาผู้ต้องสงสัย ก่อนหัน