Mas matagal pa akong nakahiga sa kanyang dibdib, tinamasa ang init ng kanyang katawan na nagsisimula nang lumamig dahil sa hangin ng kagubatan. Bumalik na sa normal ang aking paghinga, kumalma na ang aking puso, at kumalat sa aking buong katawan ang masarap na pagod.Ayaw kong kumilos. Gusto kong manatili rito, sa kanyang mga bisig, sa gitna ng tahimik na kagubatan."Kailangan na nating umuwi," sabi niya.Tumango ako kahit na nag-aatubili. Tinulungan niya akong tumayo nang maingat, nakapatong ang kanyang mga kamay sa aking baywang, na parang ako ay gawa sa salamin. Ngumiti ako. Dati ay hindi siya ganito kalambing. Dati ay hinihila, itinutulak, inuutusan niya ako. Ngayon ay ginagabayan, sinusuportahan, pinoprotektahan niya ako.Kinuha niya ang kanyang itim na jacket mula sa lupa, inalis ang mga tuyong dahon na nakadikit. Gusot na ang kanyang puting kamiseta at basa ng aking pawis, ng aking mga luha, ng mga natitira pang halik na basa pa sa kanyang dibdib.Nahiya ako. Inayos ko ang akin
Baca selengkapnya
Masuk
