Semua Bab Contracted To The Mafia : A Plus-Size Bride (Tagalog): Bab 101 - Bab 110

Nagulat ako. Nagbago ang mukha ni Alexandro. Nanigas ang kanyang panga, nanikip ang kanyang labi na naging manipis na linya. Binitawan niya ang kamay ko. Nahulog ang kamay ko sa aking kandungan, biglang naramdaman kong napakalamig nang wala ang kanyang hawak."Nagtanong lang ako," sabi ko."Nagtanong ka?" Tumayo si Alexandro. Naglakad siya papunta sa bintana, tumalikod sa akin. Nasa bulsa ng kanyang pantalon ang kanyang mga kamay, naninigas ang kanyang likuran.Tumayo ako. Lumapit ako. Tumayo ako sa likuran niya, hinawakan ang kanyang braso. Hindi siya kumilos."Hubby," tawag ko nang mahina.Tumahimik siya."Hubby, pasensya na."Tahimik pa rin siya.Hinimas ko ang kanyang braso. "Hindi ko sinasadya na sabihing pagpapanggap iyon. Natatakot ako na baka masyadong maganda ito para maging totoo. Natatakot ako na baka sabihin mo na biro lang ito."Hindi siya sumagot.Dahan-dahan kong pinaikot ang kanyang katawan. Matigas ang ulo niya, ayaw niyang tumingin sa akin. Hinawakan ko ang kanyang b

Kinabukasan.Umalis na si Alexandro mula pa kaninang umaga. May negosyo raw na hindi maaaring ipagpaliban, pero bago siya umalis, nag-iwan siya ng mensahe, "Isama mo si Gianna saan ka man pumunta.""Pupunta tayo sa mall, Madam?" tanong ni Gianna nang pumasok kami sa itim na kotse na naghihintay na."Oo. Kailangan kong maglakad-lakad. Matagal na akong hindi lumalabas ng bahay."Tumango si Gianna. Dahan-dahang umandar ang tsuper palayo sa malaking gate ng bahay na iyon. Tumingin ako sa bintana, nakita ko ang mga puno na dahan-dahang gumagalaw.Abala ang mall. Magkatabi kaming naglakad ni Gianna. Palagi siyang kalahating hakbang sa likuran ko, mabilis na gumagalaw ang kanyang mga mata sa pag-scan sa bawat sulok at bawat taong dumadaan. Sinabi ko na sa kanya na hindi niya kailangang maging masyadong alerto, pero ang sagot lang niya, "Iyon po ang trabaho ko."Pumasok kami sa isang butik. Pinaglipat-lipat ko ang ilang mga damit, sinubukang ilipat ang aking isipan pero nang lumabas ako ng bu

Author's Pov.Nang gabing iyon.Dalawang itim na kotse ang dahan-dahang nagmaneho papunta sa pribadong pantalan. Ilaw ng mga poste ang nagbibigay liwanag sa daang aspalto na basa ng hamog ng gabi. Mahina ang ugong ng makina ng mga kotse, halos tahimik, parang mandaragit na nakabantay sa dilim.Nakaupo si Alexandro sa likurang upuan. Ang kanyang dark blue na coat ay pinalitan na ng itim na mahabang manggas na kamea, nakatungo hanggang siko. Walang ekspresyon ang kanyang mukha, nakatitig sa labas ng bintana ang kanyang mga mata, pero hindi talaga nakakakita ng kahit ano.Maingat na nagmaneho si Marco. Paminsan-minsan ay sumisilip ang kanyang mga mata sa rearview mirror, tinitiyak na walang sumusunod sa kanila. Sa likuran nila, dalawang itim na kotse ang nagpapanatili ng ligtas na distansya, dala ang walong sinanay na tauhan ni Alexandro."Ilan ang ipinadala ngayong gabi, Ginoo?" mahinang tanong ni Marco."Tatlong container," sagot ni Alexandro nang hindi lumingon.Tumango si Marco. "Nag

Tumayo ako sa harap ng salamin sa kwarto, tinitigan ang sarili kong repleksyon. Ang sutlang pulang-maroon na panggabing damit na ito ay halos transparent, malambot na bumabagsak sa itaas ng aking mga hita. Binitawan ko ang aking buhok na nakalaylay, may bahagyang kulot mula sa resulta ng curling iron na sadyang ginawa kong maluwag. Hinawakan ko ang aking pisngi na namumula hindi dahil sa pulbos, kundi dahil sa kaba.Binigyan na ako ni Mira ng aral sa pamamagitan ng video call kaninang hapon. Nasa ibang bansa siya, nasa marangyang hotel room niya, may isang baso ng wine sa kamay at makulit na ngiti sa kanyang mukha.Naghanda rin ako ng mga kagamitan sa mesa sa tabi ng kama. Natatakpan ng itim na velvety na tela. Hindi pa alam ni Alexandro kung ano ang laman nito.At ice cream. Pinabili ko kay Gianna ng vanilla at chocolate ice cream, dalawang litro. Inilagay ko sa maliit na freezer sa sulok ng kwarto, mismo sa tabi ng kama.Ngayon, naghihintay na lang ako.Alas-nueve ng gabi, narinig k

Parang durog-durog ang katawan ko.Bawat buto, bawat kalamnan, bawat kasukasuan sa aking katawan ay parang giniling. Pilit kong iminulat ang aking mga mata, umaasang makita si Alexandro sa tabi ko pero wala na siya doon.Mahina akong napadaing, sinubukang umupo. Masakit ang aking likuran. May bakas ng sutlang tali sa aking mga pulsuhan, pula, manipis, pero masakit pa rin kapag nadampian ng hangin ng umaga.Tumingin ako sa salamin sa tapat ng kama. Magulo ang aking buhok, may marka ng kagat sa aking leeg, medyo namamaga ang aking labi.Bahagya akong ngumiti. Pagkatapos ay ngumiti ulit, mas malapad.Pagkatapos, naligo ako ng mainit na tubig. Sa bawat pagtama ng tubig sa marka ng kagat sa aking leeg, nanginginig ako hindi dahil sa sakit, kundi dahil naaalala ko ang kagabi.Ang mababa niyang boses sa aking tainga. Ang kanyang mga kamay na matatag pero malumanay. At sa huli, habang nakahiga kaming magkatabi, bumulong siya, "Hindi ako umiiyak."Tumawa ako mag-isa sa banyo.Matigas pa rin an