Semua Bab Contracted To The Mafia : A Plus-Size Bride (Tagalog): Bab 111 - Bab 120

Bumangon ako mula sa kanyang dibdib. Ang sutlang pulang-maroon kong panggabing damit ay basa na ngayon sa harapan, nakadikit sa aking balat, ipinapakita ang tunay na hugis ng aking katawan. Tinitigan ako ni Alexandro nang may madilim na mga mata, puno ng pagnanasa na hindi na niya kayang itago."May chocolate ice cream pa," sabi ko habang naglalakad papunta sa maliit na freezer sa sulok ng kwarto.Sinadya kong yumuko, alam kong mula sa kanyang posisyon sa kama, kita niya kung gaano kaikli ang aking panggabing damit. Kinuha ko ang lalagyan ng chocolate ice cream, pagkatapos ay lumingon ako.Nakaupo na si Alexandro sa tabi ng kama. Nakabukang-kitang ang kanyang kamea, basa pa ang kanyang dibdib ng natitirang vanilla ice cream na hindi ko pa nadilaan nang lubusan. Magulo ang kanyang buhok, sinusundan ng kanyang mga mata ang bawat kilos ko tulad ng isang mandaragit na naghihintay sa kanyang biktima."Hubarin mo ang iyong pantalon," sabi ko.Hindi na kailangang ulitin. Sa mabilis na kilos,

Makalipas ang ilang oras ng pagbabasa ng mga artikulo at pagtingin sa iba't ibang job openings, sa wakas ay napako ang aking mga mata sa isang post na nagpako sa akin.Kailangan: Babaeng Mang-aawit para sa Eksklusibong Kapehan. Mataas na suweldo. Pangunahing talento. Kaakit-akit na anyo. Kontakin: 0X-XXXX-XXXX.Ang suweldo, muli kong tinitigan ang numerong iyon, napakalaki. Pero hindi lang ang pera ang nakapukaw ng aking interes, kundi ang pagkanta.Matagal na akong hindi kumakanta.Noon, noong nabubuhay pa ang mga magulang ko, laging puno ng awit ang bahay. Mahilig kumanta ang nanay ko habang nagluluto. Mahilig sumipol ang tatay ko habang nagtatrabaho sa hardin at ako ay kumakanta kahit saan.Pero matapos mamatay ang mga magulang ko, matapos akong manirahan sa bahay ng tiyo at tiya ko, nagbago ang lahat."Maingay, mataba! Tumigil ka sa pagkanta!""Pangit ng boses mo. Walang may gustong makinig.""Mas mabuting mag-focus ka sa pagtulong sa bahay. Bakit ka kumakanta? Akala mo ba artista

Karaniwan, pagkatapos ng nakakapagod na biyahe, diretso na akong nagpapahinga. Maligo ng mainit na tubig, uminom ng chamomile tea, pagkatapos ay matulog sa tabi ni Alexandro na tahimik pero mainit.Pero hindi ngayong gabi.Hindi umimik si Alexandro kahit isang salita simula nang umalis kami sa cafe na iyon. Sa loob ng kotse, nakatitig lang siya sa bintana na may mukhang hindi ko mabasa. Ang kamay niyang kanina ay nakahawak sa kamay ko, dahan-dahan niyang binitawan nang pumasok ang kotse sa gate ng bahay.Sinubukan kong magsalita. "Hubby?"Bumaba siya ng kotse nang hindi sumasagot at hindi ako tinitignan.Sinundan ko ang kanyang mga yabag papasok ng bahay, pero deretso siya sa kanyang opisina. Nagsara at nag-lock ang pinto. Tumayo ako sa harap ng pintong iyon nang halos sampung minuto, nakataas ang kamay ko para kumatok, pero hindi ako nangahas.Dahan-dahang lumapit si Gianna sa akin. "Baka mas mabuting magpahinga muna kayo. Kailangan ng oras ni Ginoong Alexandro."Tumango ako. Umakyat

Author's PovNakatulog na sa wakas si Lucia.Tumayo si Alexandro sa may pintuan ng kwarto. Matagal niyang tinitigan ang kanyang asawa. Walang ekspresyon ang kanyang mukha, pero ang kanyang kamay na nakasiksik sa bulsa ng kanyang pantalon ay hindi mapakali, pinipisil ang isang bagay na wala naman.Dahan-dahan niyang isinara ang pinto pagkatapos ay naglakad siya papunta sa opisina.Bumukas ang pinto ng opisina. Nakabukas na ang ilaw sa loob. Dalawang lalaki na ang naghihintay sa kanya doon.Nakatayo si Marco sa tabi ng mesa, matatag ang kanyang tindig gaya ng dati, ang tablet sa kanyang kamay ay handa na sa iba't ibang ulat na hindi niya pa naipapaabot simula kaninang hapon. Kalmado ang kanyang mukha, pero ang kanyang mga mata ay paminsan-minsang sumusulyap kay Fabio na nakaupo nang relax sa itim na leather sofa sa sulok ng kwarto."Anong meron? World War III? O asawa mo lang na nanggugulo na naman?" tanong ni Fabio.Hindi sumagot si Alexandro. Naglakad siya sa likod ng kanyang mesa, hi

LUCIA'S POVMadaling-araw, nagising ako sa tunog ng mahinang katok sa pinto, malinaw sa madilim na kwarto."Madam, nandito na po ang doktor.""Pasok," sabi ko, paos ang boses ko.Bumukas ang pinto. Isang katamtamang edad na lalaki na nakaputing coat ang pumasok, sinundan ng dalawang nars na may dalang medical equipment. Ang doktor, nakalimutan ko ang pangalan niya, pero lagi siyang pumupunta kapag tinatawag ni Alexandro, ay ngumiti sa akin nang mabait."Magandang umaga, Madam. Pasensya na sa abala sa inyong pahinga. Pinacheck po kayo ni Ginoong Alexandro."Tumango ako. "Sige po."Pinagmasdan nila ako nang mabuti. Blood pressure, heart rate, body temperature. Marahang hinawakan ng isang nars ang kamay ko habang nilalagay ang blood pressure cuff, ang isa naman ay nagtala ng lahat ng resulta sa isang maliit na notebook.Sinuri ng doktor ang mga pasa sa aking mga pulsuhan, ang mga marka mula sa pagkakahawak ni Damien na namumutla pa rin. Bahagya siyang umiling, pagkatapos ay may isinulat