All Chapters of Contracted To The Mafia : A Plus-Size Bride (Tagalog): Chapter 81 - Chapter 90

Lumabas ako ng kwarto pagkatapos maligo, medyo basa pa ang buhok ko, nakabalot sa aking katawan ang mahabang bestidang kulay mapusyaw na asul na ako mismo ang pumili. Hindi ko alam kung saan ako dadalhin ni Alexandro, ngunit sinabi niyang magsuot ng magandang damit. Dati ay masyadong masikip ang bestidang ito sa tiyan ko, ngunit ngayon ay medyo maluwag na. Bahagya akong ngumiti nang makita ko ito sa salamin.Sa harap ng bahay, may bagong sasakyan na naka-park. Hindi itim tulad ng ibang mga sasakyan ni Alexandro. Puting-puti, kumikinang, may makinis at eleganteng disenyo.Tumigil ako sa hagdan, tinitigan ito, at sa tabi ng sasakyang iyon ay nakatayo ang isang babae. Maitim at maikling buhok na hanggang balikat, maayos na itim na jacket na parang ahente sa mga pelikula, matangkad at payat ang kanyang katawan na may maliliit na kalamnan na kita sa kanyang nakabukang mga braso. Matigas ang kanyang mukha, matalas ang mga mata, kayumanggi ang balat. Maganda na may mapanganib na aura.Tiniti

Author's PovSa silid ng pulong.Labinlimang tao ang nakaupo sa mahabang mesang yari sa mahogany, nakakalat ang mga dokumento sa harapan nila, nakabukas ang mga laptop na may pulang mga grapiko na hindi kailanman nagpapakita ng magandang balita.Nakaupo si Alexandro sa dulo ng mesa, maayos pa rin ang kanyang itim na jacket, walang emosyon ang mukha gaya ng dati. Nakatayo si Marco sa likuran niya, nakapwesto ang mga kamay sa gilid ng katawan. Sa sulok ng silid, dalawang lalaking nakaitim ang nakatayong matatag, ang mga mata ay nagmamasid sa bawat galaw.Sa kabilang dulo ng mesa, isang matandang lalaki na may puting buhok at makapal na bigote ang nakatitig kay Alexandro nang may galit na mga mata. Si Pietro Rinaldi, may-ari ng pangalawang pinakamalaking kumpanya ng transportasyon sa Italya. Anim na buwan na ang nakalipas, halos magsara ang kanyang kumpanya. Nag-ipon ang mga utang, tumakas ang mga kliyente, tumanggi ang bangko na magpautang. Pumasok si Alexandro, binili ang limampung por

Author's PovDahan-dahang pumasok ang itim na sasakyan sa daan patungo sa bahay. Nakaupo si Alexandro sa likurang upuan, natanggal na ang itim na jacket, maluwag ang kurbata sa kanyang leeg. Tahimik na nagmamaneho si Marco, paminsan-minsang sumisilip sa salamin, tinitingnan ang ekspresyon ng kanyang amo na hindi mabasa.Ngunit sa harap ng gate, huminto ang sasakyan.Tumingin si Marco sa harap, pagkatapos ay lumingon. "Ginoo, may ibang sasakyan na naka-park sa harap."Itinaas ni Alexandro ang kanyang ulo. Sa tabi ng kalsada, mismo sa harap ng bakod ng kanyang bahay, isang maliit na kulay rosas na sasakyan ang maayos na naka-park. Hindi pamilyar ang sasakyang iyon. Nakilala niya ito, si Angelique.Ang babaeng Pranses na may buhok na blond na hanggang balikat.Binuksan ni Alexandro ang pinto at bumaba. Sinundan siya ni Marco, ngunit itinaas niya ang kanyang kamay."Maghintay ka sa sasakyan."Tumango si Marco, bumalik sa upuan ng tsuper, nanatiling nakaandar ang makina.Nakatayo si Angeli

Author's PovUmakyat si Lucia sa itaas na palapag. Sa gitna ng hagdan, tumigil siya. Huminto ang kanyang paghinga na parang may pumipiga sa kanyang dibdib. Huminga siya nang malalim, ngunit hindi gumaan ang pakiramdam. Mabilis na tumibok ang kanyang puso, kakaiba, hindi tulad ng karaniwan. Hinawakan niya nang mahigpit ang rehas ng hagdan, naghintay sandali at sinikap na huminahon. Baka pagod lang, at baka masyado lang siyang nag-iisip.Dumaan ang punong katulong sa ibabang koridor, nakita siyang tumigil sa gitna ng hagdan."Ginang, maayos po ba kayo?"Ngumiti si Lucia. "Maayos. Medyo pagod lang."Ipinagpatuloy niya ang pag-akyat. Huminto pa rin ang kanyang paghinga, ngunit tiniis niya. Ayaw niyang makaabala.Sa koridor sa itaas na palapag, nakabukas ang mahinang ilaw. Nakasara ang pinto ng study room, ngunit sa likod ng pintong iyon, naroon si Alexandro. Tumayo si Lucia sa harap ng pinto, itinaas ang kamay upang kumatok, ngunit nag-alinlangan. Dahan-dahan siyang kumatok."Pasok."Binu

Lucia's PovNagsara ang pinto ng kwarto. Lumabas si Alexandro, marahil kausap ang doktor.Tahimik na umuugong ang monitor sa tabi ko, bawat tibok, bawat pintig, nagpapaalala sa akin na buhay pa ako. Dahan-dahang tumutulo ang IV sa kaliwang kamay ko, patuloy na umaagos ang oxygen sa pamamagitan ng tubo sa aking ilong.Kusang lumabas ang mga luha. Hindi ako umiiyak. Tumutulo lang ang mga luha ko. Isa, dalawa, tatlo. Nahulog sa unan, binasa ang malamig na puting punda ng ospital.Dalawampu't dalawang taong gulang pa lang ako. Dapat ay kaya kong tumakbo, kaya kong tumawa, kaya kong kumain ng kahit anong gusto ko nang hindi natatakot na hihinto ang puso ko. Ngunit narito ako sa ospital, may mga kable sa dibdib, may mga gamot na dumadaloy sa aking dugo, may pusong dahan-dahang nasisira.Hindi ako naging masaya. Inisip ko ulit, talagang hindi ako naging masaya.Noong bata ako sa bahay nina Tiyo, hindi ako naging masaya. Araw-araw akong pinapahiya, araw-araw akong ikinukulong, araw-araw akong