บททั้งหมดของ Contracted To The Mafia : A Plus-Size Bride (Tagalog): บทที่ 121 - บทที่ 130

Narinig ko ang boses ni Alexandro sa likuran ko. May kausap siya sa telepono. Ang kanyang boses ay mababa, malambot, pero matatag. Hindi ko marinig ang mga detalye, pira-piraso lang tulad ng "deadline" at "renegotiate."Patuloy akong nagta-type, pero hindi komportable ang aking posisyon.Masyadong malapit ang desk ko sa kanya. Sa bawat paggalaw ni Alexandro, nararamdaman ko ito. Sa bawat pagliko niya ng pahina ng isang dokumento, malinaw ang tunog sa aking tainga. Patuloy na pumapasok ang kanyang pabango sa aking ilong, nagpapahirap sa pag-concentrate ko.Tumingin ako sa kanyang desk. Ang malaking dark wooden desk na may makakapal na bakal na paa. Baka mailipat ko ang desk, o hindi bababa sa ilipat ang aking upuan nang bahagya sa kaliwa.Inilagay ko ang dalawa kong kamay sa gilid ng aking desk. Dahan-dahan ko itong itinulak.Bahagya lamang gumalaw ang desk. Mga limang sentimetro sa kaliwa.Itinulak ko ulit, sampung sentimetro.Ngayon ang layo ng aking desk sa kanyang desk ay halos isa

Makalipas ang dalawang oras, bumukas ang pinto ng elevator.Lumabas si Alexandro na may kanyang karaniwang matatag na hakbang. Maayos pa rin ang kanyang dark blue na suit, perpekto pa rin ang pagkakaayos ng kanyang buhok. Walang ekspresyon ang kanyang mukha, walang indikasyon kung naging maayos o hindi ang meeting.Tinanggal niya ang kanyang jacket, isinabit ito sa likod ng kanyang upuan, pagkatapos ay umupo. Sandaling sumulyap ang kanyang mga mata sa akin."May problema ba?" tanong niya.Tinitigan ko siya. Sa aking ulo, ang mga salita ay maayos nang naayos mula kanina. Nag-practice na ako kung paano sasabihin ang mga ito."Nagkita kami ni Damien kanina."Tumigil si Alexandro. Ang kanyang kamay, na inaabot ang isang panulat, ay nagyelo sa hangin. Hindi nagbago ang kanyang mukha, pero nanigas ang kanyang panga."Saan?""Sa coffee shop sa tapat. Noong break ko.""Anong ginawa niya?""Umupo siya sa mesa ko. Nag-usap kami." Huminga ako. "Kinuha niya ang kwintas ko. Ang alaala ng nanay ko.

Tumigil ang kotse sa harap ng gate ng bahay. Hindi kumilos si Alexandro. Nakaupo lang siya sa tabi ko, ang kanyang mukha ay nakatitig sa harapan, nanigas ang kanyang panga na parang may pinipigilang hindi masabi.Naghintay ako, pero hindi siya nagsalita.Ako mismo ang nagbukas ng pinto. Nauna nang bumaba si Gianna kanina, binubuksan ang pinto para sa akin, pero mas mabilis ako. Dumampi ang aking mga paa sa lupa, at nang hindi lumingon, pumasok ako sa bahay. Narinig ko ang kanyang mga yabag sa likuran ko.Sa sala, tumigil ako. Gusto kong magsalita. Gusto kong magpasalamat, pero nauna na siyang naglakad lampas sa akin, umakyat ng hagdan nang hindi ako tinitingnan, nang walang kahit isang salita.Tumingin ako sa ibaba."Baka pagod lang si Ginoong Alexandro," sabi ni Gianna sa likuran ko."Oo. Baka."Nag-antay ako ng halos kalahating oras sa sala bago tuluyang nagdesisyon na umakyat. Nagdala ako ng isang tasa ng mainit na chamomile tea, ang paborito niya, kahit na hindi niya ito inaamin.

Nang umagang iyon, tumayo ako sa harap ng salamin sa kwarto na ang puting kamiseta ni Alexandro ay nakalatag sa kama sa likuran ko.Naligo na ako. Medyo basa pa ang dulo ng aking buhok. Naisuot ko na ang aking itim na pencil skirt, naisalamin ko na sa aking ilong. Ang kamiseta na lang ang natitira upang isuot.Kinuha ko ito. Malambot na cotton na tela, malamig sa aking mga kamay. Dahan-dahan ko itong isinuot. Butones nang butones.Isa. Dalawa. Tatlo.Pagkatapos ay tumigil ako.Hindi pumasok ang pang-apat na butones sa butas nito. Masyadong puno ang aking dibdib.Bumuntong-hininga ako. Iniwan kong nakabukas ang dalawang butones sa itaas, tulad ng kahapon, tulad ng nagpatingin kay Alexandro sa akin nang may mga matang hindi ko makalimutan."Hindi ko mabutones," sabi ko sa aking repleksyon sa salamin."Iwanan mo."Nagulat ako at lumingon. Nakatayo si Alexandro sa pintuan ng banyo, may tuwalya pa rin sa kanyang baywang."Magsuot ka muna ng damit," sabi ko."Hindi na kailangan." Lumapit si

Hapon.Abala ako sa pagkopya ng data mula sa ikatlong file nang bumukas ang pinto nang walang katok.Pumasok si Marco na may tensyonadong mukha. Sa likuran niya, mabilis na pumasok ang isang lalaki.Si Nathan.Hindi niya ako tiningnan. Diretso ang kanyang mga mata kay Alexandro, at sa kanyang kamay, may hawak siyang isang papel, baka higit pa sa isa, na mahigpit niyang hawak na parang sandata."Alexandro De Luca," bati ni Nathan, puno ng galit ang kanyang boses.Inangat ni Alexandro ang kanyang ulo mula sa kanyang laptop. Walang ekspresyon ang kanyang mukha gaya ng dati."Walang appointment ngayon," sabi ni Alexandro."Appointment?" Mapait na tumawa si Nathan. Lumapit siya, dumaan sa aking desk nang hindi ako tinitingnan, at tumigil mismo sa harap ng desk ni Alexandro. "Hindi ko kailangan ng appointment para sabihin ito."Inihagis niya ang mga papel sa mukha ni Alexandro.Nagkalat ang mga papel sa hangin. Ang ilan ay nahulog sa desk, ang ilan ay nahulog sa sahig, ang isa ay lumutang s