Semua Bab Contracted To The Mafia : A Plus-Size Bride (Tagalog): Bab 141 - Bab 150

Nagdaan ang mga araw. Ang bawat training ay aking pinagdaanan nang walang palya. Maaga pa bago sumikat ang araw, nakatayo na ako sa gym kasama si Alexandro. Takbo, jump rope, shadow boxing, punching bag, light sparring. Lahat ay ginawa ko kahit na ang mga kalamnan ko ay parang pinakuluan at ang mga buto ko ay parang giniling.Sinabi ni Alexandro na medyo bumuti na ang aking kakayahan."Pero maikli pa rin ang oras mo. Si Roseanne ay nagbo-boxing sa loob ng maraming taon. Ilang linggo ka pa lang. Walang himala sa mundong ito na makakapagpapanalo sa iyo.""Hindi ko kailangang manalo. Kailangan ko lang magtagal," sagot ko.Tumingin siya sa akin. "Magtagal hanggang dulo?""Magtagal hanggang sa hindi na ako matakot."Hindi siya sumagot. Bahagya lamang siyang tumango, pagkatapos ay pinabalik ako sa warm-up.Nang hapong iyon, nag-training kami gaya ng dati.Nakasuot si Alexandro ng boxing gloves at ako rin. Tumayo kami sa harap ng isa't isa sa maliit na ring. Tinuruan niya ako kung paano umiw

Bumangon si Alexandro mula sa sahig ng ring. Ang kanyang matipunong katawan ay basa pa rin ng pawis, pero ang kanyang mga mata ay muling naging malinaw. Naglakad siya sa bench sa sulok ng kwarto, kinuha ang kanyang wallet mula sa kanyang pantalon na nakalatag doon.Inilabas niya ang isang itim na card, hindi ordinaryong credit card. Madilim ito, mabigat, na may pangalan ng isang foreign bank at isang pangalan lamang ang naka-emboss dito. Alexandro De Luca."Heto," sabi niya, inabot sa akin ang card. "Pwede kang bumili ng kahit anong gusto mo."Napakurap ako. "Ano?""Isang regalo para sa iyo, dahil nasiyahan mo ako."Naramdaman kong uminit ang aking mukha. Tumingin ako sa ibaba, tinanggap ang card na may nanginginig na mga kamay."Salamat, Ale."Hindi siya sumagot. Kinuha na niya ang kanyang telepono, pinindot ang isang pindutan."Marco. Isara mo ang isang mall sa city center. Gusto kong mamili nang payapa ang asawa ko. Oo. Ngayon na. At maghanda ng kotse para sa akin. Kailangan kong l

Dumating na ang araw ng laban.Tumayo ako sa harap ng salamin sa kwarto, suot ang aking boxing outfit sa unang pagkakataon. Itim na shorts, puting tank top, pulang boxing gloves, at headgear na kakaiba sa pakiramdam sa aking ulo. Tinitigan ko ang aking sariling repleksyon.Mataba pa rin, bilog pa rin ang tiyan, maluwag pa rin ang mga braso, malaki pa rin ang mga hita. Pero wala na akong pakialam.Pagod na akong kamuhian ang katawan ko."Tara na po, Madam," sabi ni Gianna mula sa likod ng pinto. "Naghihintay na po ang kotse."Huminga ako nang malalim. Kinuha ko ang aking cellphone para lang tiyakin na walang naiwan at may lumabas na notipikasyon.Mensahe mula kay Nadine.Muntik ko nang hindi buksan pero kusang gumalaw ang aking daliri. Video na naman.Pinindot ko ang play.Sina Alexandro at Nadine sa parehong kama tulad ng nakaraang video pero sa pagkakataong ito, iba ang background. Hindi ito hotel. Ito ay isang kwarto na may malaking bintana, na may tanawin ng lungsod na pamilyar. Na

Matapos ang laban ko kay Roseanne, tinulungan akong bumaba mula sa ring na may nanginginig na mga kamay at mga paa na parang bulak. Agad na binalot ako ni Gianna ng tuwalya, binigyan ako ng tubig, at sinuri ang aking mga sugat. Mga pasa sa pisngi, basag na labi, tiyan na parang sinuntok ng elepante, pero nakakatayo pa rin ako.Wala pa akong pagkakataong umupo sa upuan ng mga manonood nang ang susunod na anunsyo ay umalingawngaw sa buong gusali."Para sa pangunahing laban ngayong gabi, mula sa asul na sulok, na may rekord na labindalawang panalo sa amateur, si Damien!"Mga hiyawan. Hindi masyadong malakas. Kilala si Damien, pero hindi siya idolo. Mas kilala siya bilang isang mapanganib na lalaki na may malamig na asul na mga mata at mga tattoo sa buong katawan."At mula sa pulang sulok, si Alexandro De Luca!"Tumuwid ako. Naglakad ako sa unang hanay. Sumunod sa akin si Gianna, pinoprotektahan ako mula sa dumaraming tao.Sa ring, ang dalawang lalaki ay nakatayo na sa kani-kanilang sulok

Ngumiti ako.Nagdengas siya pero ang kanyang kamay ay patuloy na humahaplos sa aking buhok. Nanatili kaming tahimik nang ilang sandali, kaming dalawa lang sa tahimik na kwarto ng ospital na iyon, na ang monitor ng EKG ay patuloy na tumitibok nang regular sa tabi ko."Ale," mahina kong tawag."Oo?""Alam mo, hindi pa kita narinig na nagsabing 'mahal kita'."Tumahimik."Pero alam kong mahal mo ako, mula sa paraan ng pagprotekta mo sa akin, mula sa paraan ng pag-aalala mo kapag may sakit ako, mula sa paraan ng paninibugho mo kay Damien."Tahimik pa rin siya pero sa sulok ng kanyang mga labi, may manipis na ngiti."Hindi ko kailangan na sabihin mo ito, sapat na na ako ang nagsasabi. Mahal kita, Hubby. Ngayon at magpakailanman," sabi ko."Pabigat ka," sabi niya sa wakas.At oo, walang matatamis na salita ang lumabas mula sa kanyang bibig.---Ilang Araw MakalipasPinayagan na akong umuwi.Sinabi ng doktor na stable na ang puso ko, pero kailangan kong magpahinga nang lubos nang hindi bababa