บททั้งหมดของ พี่ชายที่แสนดี(?): บทที่ 11 - บทที่ 20

บลู “พะ พี่บอมคะ” ฉันเอื้อนเอ่ยชื่อของร่างใหญ่ตรงหน้าออกไปอย่างแผ่วเบา แต่ว่าเขานั้นไม่มีท่าทีที่จะหยุดยุ่มย่ามกับร่างของฉันแม้แต่น้อย เขาเพียงแค่ตวัดสายตาคมกริบมามองฉันแค่เพียงชั่วครู่ จากนั้นก็ละสายตาออกไปจับจ้องสิ่งที่เขากำลังสนใจอยู่ก่อนหน้านี้ “พี่บอมคะ…” ฉันเอ่ยชื่อร่างใหญ่ตรงหน้าออกไปอีกครั้งเมื่อเขากำลังเคลื่อนฝ่ามือหนาขึ้นมาปลดสายชุดว่ายน้ำที่ฉันกำลังสวมใส่อยู่ให้หลุดออก ฉันไม่พูดเปล่า แต่ปัดป่ายฝ่ามือของตัวเองขึ้นไปห้ามเขาอีกแรง “ทำไม? หรืออยากให้คนอื่นมาถอดให้” เขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวก่อนที่จะมองมาที่ฉันด้วยสายตาดุดัน ฉันสัมผัสได้เลยทันทีว่าเขาค่อนข้างไม่พอใจที่ฉันขัดคำสั่งเขา แต่ฉันเปล่าเลยนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจที่จะขัดคำสั่งเขาเลย แต่ว่ามันมีเหตุผลอื่นที่ฉันไม่สามารถทำตามคำสั่งเขาได้ต่างห่าง เขาก็น่าจะรู้ดีนี่… “ให้ไปตามมันให้มั้ยล่ะ? เห็นชอบไม่ใช่?” เขาพูดพร้อมปรายตามองมายังเรือนร่างของฉันอย่างไม่พอใจอีกครั้ง “ก็ดีนะคะ พี่เกรย์เขาก็ดี ทั้งหล่อ เทคแคร์ก็ดี บลูว่า…อื้ออออ!!!!” น้ำเสียงของฉันหายไปทันทีที่พี่บอมเคลื่อนริมฝีปากลงมาประกบแล้วบดขยี้อย่างรุนแร

หลายวันต่อมา “วันนี้ไม่มีเรียนรึไง” พี่บอมเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าฉันยังคงเดินเอ้อระเหยอยู่ภายในบ้าน “ไม่มีค่ะ เดี๋ยวสายๆเพื่อนจะมารับออกไปดูงานข้างนอก” ฉันตอบพี่บอมอย่างขอไปที ตั้งแต่วันนั้นที่พวกเรากลับจากทะเลกัน ฉันกับเขาก็พูดกันแทบจะนับคำได้เลย เขาไม่ถามฉันก็ไม่ตอบ เขาไม่สนใจฉัน ฉันเองก็ไม่สนใจฉันเช่นกัน เมื่อก่อนมันก็เคยเป็นแบบนี้ แล้วทำไมฉันต้องรู้สึกอะไรอย่างนั้นด้วย มีแค่ฉันที่เจ็บอยู่คนเดียว เป็นแบบนี้ทุกที “เพื่อนที่ไหน ผู้หญิง หรือผู้ชาย?” เขาถามพลางเลิกคิ้วแล้วจ้องมาที่ฉันอย่างต้องการอยากรู้คำตอบ “เพื่อนผู้ชายที่มหาลัยค่ะ” ฉันตอบเขาออกไปอย่างทันท่วงที “ไอ้หมอนั่น?” เขาถามแล้วยังคงจ้องมองมาที่ฉันด้วยสายตาคมกริบ ไอ้หมอนั่นที่เขากำลังพูดถึงคงจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากออสติน “ค่ะ” ฉันตอบแล้วเดินผ่านเขาที่กำลังนั่งจิบไวน์อยู่ตรงโซฟา ฉันเห็นเขาเป็นแบบนี้มาหลายวันเต็มทีแล้ว ไม่ไวน์ก็เหล้า เห็นนั่งกินตั้งแต่เช้ายันดึกดื่น ไม่รู้ว่าช่วงนี้เครียดอะไรนัก “ไปดูงาน หรือพากันไปไหน หน้าตางี้ระรื่นเชียว วันก่อนก็ไอ้เกรย์ วันนี้ก็อีกคน จะคบกับใครก็ชัดเจนหน่

“มีความสุขเหี้ยไรนักล่ะ ถึงได้มานั่งยิ้มเป็นคนบ้าในบ้านกูแบบนี้?” ผมหุบยิ้มทันทีที่โดนทัก ไอ้ห่านี่มาตั้งแต่เมื่อไหร่วะ มันคงไม่เห็นว่าผม… “แล้วนี่มึงเข้ามาในบ้านกูได้ไง? มานานแล้ว? แล้วนี่น้องกูกลับมายัง?” ไอ้บูมมันยิงคำถามจนผมคิดคำตอบไม่ทัน “…” “อ้าว เงียบ ไอ้ห่า กูถามไม่ตอบ มึงมีพิรุธและ” ไอ้บูมมันโบกศรีษะผมอย่างแรงหนึ่งทีก่อนที่จะยืนกอดอกพลางจ้องหน้าผมไปด้วย “ยังไงซิ๊” มันถามพลางเลิกคิ้วอย่างสงสัย “กูเอาไอ้นี่มาให้เห็นวันนี้มึงโดด” ผมตอบพร้อมกับยื่นแลคเชอร์ให้ไอ้บูมไปด้วย “มึงมาเพราะเรื่องแค่นี้? โทรหากูก่อนก็ได้มั้ง” ไอ้บูมมันว่าพร้อมกับทิ้งตัวนั่งลงข้างๆผม “กูโทรหามึงตั้งแต่เช้า แต่มึงปล่อยเบลอ” ผมหันไปพูดกับมัน ได้กลิ่นหอมอ่อนๆจากตัวมันด้วย ไอ้นี่ติดสาวอย่างที่น้องสาวมันบอกแน่ แอบหมกนี่หว่า “เออ โทษที กูยุ่ง” มันหยิบมือถือขึ้นมาดูแจ้งเตือนแล้วทำแค่เอ่ยขอโทษผม ผมโทรหามันเป็นร้อยสายเหอะ “ทีน้องมึงโทรหาได้ แต่กูที่โทรหามึงเป็นร้อยสายมึงไม่โทรกลับ?” ผมบ่นมัน “กูจะฝากน้องกูซื้อของเข้ามาให้พอดี แล้วมึงตรัสรู้ได้ยังไงว่ากูโทรหาน้องกู มึงเจอไอ้บลู?” “ก็ไม่

บลู หลายวันต่อมา “มีเรียนกี่โมง” พี่บอมเอ่ยถามในระหว่างพี่พวกเราสามคนนั่งทานอาหารเช้ากันอยู่ แฟนเขามาอยู่ที่นี่ได้หลายวันแล้ว แล้วนี่ก็เป็นมื้อเช้าอีกมื้อที่ฉันค่อนข้างอึดอัด ที่อึดอัดไม่ใช่เพราะว่าแฟนของพี่บอมอยู่ด้วยนะ แต่อึดอัดเพราะเขาต่างหาก สายตาของเขามักจะกวนใจฉันเวลาพวกเราสามคนนั่งทานข้าวด้วยกันทุกที เดี๋ยวความก็แตกหมด หมู่นี้คนของเขายิ่งชอบพูดจาแปลกๆเหมือนแดกดันฉันอยู่ “บ่ายโมงค่ะ” ฉันตอบเขาออกไปแล้วหันมาจัดการข้าวต้มในชามต่อ “เดี๋ยวพี่ไปส่ง” เขาว่า “ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยววันนี้บลูไปเอง เพราะต้องแวะหลายที่” ฉันตอบเขา “ไม่ได้!” เขาโพล่งขึ้น เล่นเอาผู้หญิงที่นั่งอยู่ข้างๆถึงกับตวัดสายตาไปมองด้วยความขุ่นข้อง “ทำไมจะไม่ได้ล่ะคะ น้องสาวบอมไม่ใช่เด็กๆสักหน่อย” คนของพี่บอมว่าพร้อมกับปรายตามองฉันอย่างไม่ค่อยพอใจ ฉันไปทำอะไรให้เธอตอนไหน ก่อนหน้านี้ก็ดูเหมือนว่าเธอจะเอ็นดูฉัน หรือว่าเธอไปรู้อะไรมาท่าทีของเธอที่แสดงต่อฉันถึงได้ปลี่ยนไปเป็นคนละคนแบบนี้ “พี่บอกว่าจะไปส่งก็จะไปส่ง ถ้าไม่เชื่อฟังกัน ก็ระวังตัวไว้” เขาขู่ฉันอยู่ เห็นว่าฉันตามใจเข้าหน่อยเขาก็เอาแต่ใจใหญ่เล

“ยุ่งกับเมียคนอื่น ไม่กลัวผัวเขาตีนลั่น?” พี่บอมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงดุดัน แถมยังจ้องออสตินไม่วางตา ฉันสัมผัสได้ถึงความอันตรายจากเขา ดูจากสีหน้าและท่าทางของเขาในตอนนี้ เขาพร้อมที่จะกระโจนเข้าหาเพื่อนฉันได้ทุกเมื่อ “…” ออสตินมีสีหน้าที่ประหลาดใจก่อนที่จะมองฉันและพี่บอมสลับกันไปมา “!!!” “เมีย…” ออสตินทวนคำพี่บอม “เออ เมีย” พี่บอมยกท่อนแขนขึ้นมาโอบไหล่ของฉันพร้อมออกแรงกระชากเบาๆทำเอาฉันที่ยังไม่ทันได้ตั้งหลักร่างเซถลาไปซบที่อกเขา เขาออกแรงโอบฉันเอาไว้แน่น เล่นเอาฉันไม่กล้าที่จะเงยหน้าขึ้นไปสบตากับเจ้าของอ้อมกอดแกร่งที่กำลังแผ่รังสีความน่ากลัวออกมา “หมายความว่ายังไง?” ออสตินยังคงส่งเสียงถามเป็นเชิงสงสัย “มึงไม่เข้าใจ? งั้นกูจะ…” “ตินกลับไปก่อนนะ ไว้บลูจะโทรหา” ฉันเอ่ยขัดจังหวะพี่บอมออกไป ไม่รู้หรอกว่าเขากำลังจะพูดอะไร แต่ฉันแค่ไม่อยากให้เขาอาละวาดใส่คนอื่นอีก “อืม” ออสตินยกฝ่ามือขึ้นเช็ดเลือดที่มุมปากก่อนจะมองมาที่ฉันด้วยสายตาที่ค่อนข้างผิดหวัง จากนั้นเขาก็เดินออกไปอย่างอ้อยอิ่งโดยที่ตอนนี้เหลือแค่ฉันกับพี่บอมในห้องแค่สองคน ปัง!!! ร่างสูงปล่อ