บททั้งหมดของ พี่ชายที่แสนดี(?): บทที่ 21 - บทที่ 30

บลู “ถ้ามันรักใคร มันจะหวงมาก แล้วเวลาที่มันหวง มันจะใจร้อนแบบไม่ฟังใครหน้าไหนทั้งนั้น หรือน้องบลูไม่เคยเจอ?” พี่เกรย์พูดราวกับต้องการเตือนสติฉันว่าฉันไม่ควรออกไปไหนมาไหนกับผู้ชายคนอื่นสองต่อสอง “…” ฉันนิ่งงัน เพราะฉันเพิ่งผ่านเหตุการณ์นั้นมาหมาดๆ แต่พี่เกรย์เขาว่ายังไงนะ “รักเหรอคะ?” ฉันเอ่ยถามพี่เกรย์เสียงแผ่ว “พี่ไม่ค่อยเห็นมันเป็นแบบนี้นะ หรือไม่เคยวะ” ประโยคแรกเขาพูดกับฉัน แต่ประโยคถัดมาไม่แน่ใจว่าเขาพึมพำกับตัวเองหรือพูดกับฉันกันแน่ “พี่เกรย์คงเข้าใจผิดแล้วล่ะค่ะ เขาคง…” “ตายยากฉิบ น้องบลูดูสิ มันโทรตามพี่แล้วเนี่ย งั้นพี่ไปก่อนนะ ไว้เจอกันที่บ้าน” พี่เกรย์พูดพร้อมโบกมือให้ฉันก่อนที่จะกดรับสายของเพื่อนสนิทเขาจากนั้นก็เดินออกไปอย่างเร่งรีบ ฉันยืนมองเขาเดินไปจนลับสายตา แต่ยังไม่วายเก็บคำที่พี่เกรย์พูดเอามาคิด “ไงบลู พี่คนนั้นไปไหนแล้วล่ะ” ฉันหลุดออกจากห้วงความคิดของตัวเองเมื่อฝ่ามือหนาแตะที่หัวไหล่เบาๆพร้อมส่งเสียงเรียก เป็นออสติน เขาคงจะคุยธุระกับปลายสายเสร็จเรียบร้อยพอดี “กลับไปแล้วล่ะ แล้วนี่ตินได้ของที่ต้องการยัง” ฉันเอ่ยถามออสตินถึงของที่เขาอยากได้

“เหอะ!!” เธอแค่นเสียงออกมาพร้อมจ้องตาผม “อย่ามายุ่งกับบลู!!” หลังจากนั้นเธอก็ผลักผมอย่างแรงจนผมที่ไม่ได้ตั้งตัวเกือบจะหงายท้อง ดีที่ฝ่ามือทั้งสองข้างยังไวไปค้ำพื้นเอาไว้ได้ ทำเอาอาการกระวนกระวายที่มันดีขึ้นก่อนหน้าเริ่มกลับมาอีกแล้ว “…” โอเค ผมเข้าใจว่าเธอกำลังโกรธ เธอจะทำอะไรผมก็ไม่โกรธทั้งนั้นแหละ เรื่องคราวก่อนเธอยังมึนตึงใส่ผมเกือบเดือนแล้วยังไม่หายโกรธด้วยซ้ำ วันนี้ผมแม่งหาเรื่องใส่ตัวอีกแล้ว ทีเธอมีผู้ชายคนอื่นมาส่งถึงหน้าบ้านผมยังไม่ได้คิดบัญชีกับเธอเลย คิดจะขัดคำสั่งผมไปถึงไหน “ไม่ดื้อสิ” ผมพูดขึ้นทันทีที่หยัดตัวขึ้น ก่อนที่จะลุกมาทิ้งตัวนั่งลงข้างๆเธอบนเตียง “บลูไม่ได้ดื้อ บลูไม่อยากเห็นหน้าพี่ ออกไป! ออกไปให้พ้น! จะไปสมสู่กับใครที่ไหนก็ไปเลยค่ะ” ผมว่าประโยคนี้เธอก็พูดแรงเกินไป ผมน้อยใจนะเนี่ย “ฟังที่พี่อธิบายก่อนได้ไหม” ผมพยายามใจเย็นกับร่างเล็กที่ไม่เคยเกรี้ยวกราดใส่ผมเลยสักครั้ง พยายามหักห้ามใจตัวเอง พยายามอดทนทั้งๆที่อารมณ์อย่างว่ามันจะปะทุขึ้นมาอีกแล้ว ยิ่งเห็นหน้าบลูผมก็ยิ่ง… “บลูไม่ฟัง ออกไปเลยนะ!! ออกไปให้พ้น!!” เธอไม่ทำแค่เอ่ยไล่

บลู “บลูตัดสินใจดีแล้วใช่ไหม” ออสตินเอ่ยถามหลังจากที่ฉันรบกวนเขาเป็นรอบที่เท่าไหร่ของเดือนนี้แล้วก็ไม่รู้ ตั้งแต่ที่หนีออกจากบ้านวันนั้น ให้ที่พักชั่วคราว พาไปฝากท้อง แล้วไหนจะรอบนี้ที่ฉันรบกวนให้เขามารับฉันที่บ้านของพี่บอมล่าสุดนี้อีกล่ะ ฉันไม่รู้จะตอบแทนเขายังไงเลย เขาดีกับฉันทุกอย่าง แต่ฉันคิดกับเขามากกว่าเพื่อนไม่ได้จริงๆ “อืม ดีที่สุดแล้วล่ะ” ฉันมองตั๋วเครื่องบินพร้อมพาสสปอร์ตที่เตรียมเอาไว้ในมือก่อนที่จะหันไปส่งยิ้มบางๆให้ออสตินที่ยังคงมีสีหน้าที่ยากจะยอมรับที่ฉันตัดสินใจแบบนี้ “ในเมื่อเป็นความต้องการของบลู ตินก็ไม่อยากขัด บลูเลือกแล้วนี่” เขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อยๆ “เดี๋ยวก่อนไปสนามบินรบกวนตินแวะวัดที่เลยหน้าหมู่บ้านไปหน่อยได้ไหม” ฉันหันไปร้องขอเจ้าของใบหน้าคมคายที่ยังคงขมวดคิ้วมุ่นไม่เลิก “ได้สิ บลูจะไปทำบุญเหรอ” เขาถาม “เปล่า จะแวะไปหาครอบครัวของบลูน่ะ” ฉันบอกออสตินออกไปเสียงแผ่ว ฉันตั้งใจไปลาที่บ้านเป็นครั้งสุดท้าย เพราะหลังจากนี้ ฉันคงไม่ได้กลับมาที่นี่อีก “…” ออสตินเงียบไปจนขับรถมาจอดตรงใต้ต้นไม้ใหญ่ของวัดแห่งหนึ่ง “บลู

“มะ…ไม่จริงน่า” ด้วยความที่เป็นคนใกล้ตัวของคนนั้นฉันจึงตกใจอยู่ไม่น้อยที่เห็นเขาปรากฏตัวขึ้นพร้อมออสตินเพื่อนรักของฉัน “พี่เกรย์…” ฉันเอ่ยชื่อเจ้าของร่างสูงที่ยืนอยู่ทางด้านหลังของออสตินออกมาอย่างแผ่วเบา เป็นเขาไม่ผิดแน่ ถึงจะไม่ได้เจอกันมาสามปีกว่าแต่ฉันก็ยังจำเขาได้เป็นอย่างดี เขาดูล่ำขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย ส่วนเรื่องหน้าตายังจัดว่าหล่อมากเหมือนเดิม “ไงน้องบลู สบายดีนะ” เขาพูดกับฉันนะ แต่สายตากลับมองจ้องไปที่น้องบอสแล้วอมยิ้มออกมาเล็กน้อยอย่างเป็นมิตร แต่เจ้าลูกชายตัวน้อยของฉันกลับไม่มองว่าพี่เกรย์เป็นมิตรสักนิดเดียว แกเอาแต่ซุกอยู่ในเสื้อโค้ทของฉันแถมยังส่งเสียงร้องเหมือนกลัวที่คนตัวสูงอยู่ๆก็เดินเข้ามาจ้องแกยังไงอย่างนั้น “พี่เกรย์มาที่นี่…ได้ยังไงคะ” เหมือนว่าเมื่อครู่ฉันจะถามคำถามที่มันดูสิ้นคิดออกไปยังไงก็ไม่รู้แหะ คนอย่างเขาถ้าคิดจะมาเที่ยวที่นี่ยังไงก็มาได้อยู่แล้ว ไม่ต้องมาเตรียมตัวคิดโน่นคิดนี่ให้มันเยอะแยะเหมือนฉันหรอก “พี่ตามมันมา” พี่เกรย์ว่าก่อนที่จะชี้ไปยังออสตินที่ยืนทำสีหน้าบอกบุญไม่รับอยู่ “แล้ว…” ฉันกำลังจะขยับปากพูดกับออสติน “ไอ้บอมมันไม่ได้มาด้วยหร

“ดื้อด้านจริงๆ” ฉันบ่นพร้อมพ่นลมหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่ายใจกับคนที่ยังคงนั่งคุกเข่าอยู่นอกรั้วบ้าน นี่ฟ้าก็มืดแล้ว เขายังไม่ยอมกลับไปอีก จะเรียกร้องความสนใจแบบนี้ทุกวันให้มันได้อะไรขึ้นมา เขาทำแบบนี้เพียงเพราะช่วงนี้ฉันไม่อนุญาตให้เขามาเจอลูกอย่างนั้นน่ะเหรอ ไม่รู้จักห่วงตัวเองแล้วจะไปดูแลใครเขาได้ ฉันก็ไม่ได้ใจไม้ใจดำอะไร ที่ผ่านมาฉันว่าฉันก็ใจดีมากพอแล้วนะที่ฉันยอมให้เขามาเจอลูกได้ แค่สองสามวันมานี่ฉันเห็นเขาไม่ค่อยสบายฉันเลยไม่อยากให้เขามาอยู่ใกล้ลูกมันก็แค่นั้น เวลาเด็กไม่สบายน่าสงสารจะตายไป “ติน…อ้าว….” ฉันเปิดประตูห้องออกมาเพื่อที่จะบอกให้ออสตินไปพาคนข้างนอกกลับไปโรงแรมซะแต่กลับไม่พบแม้แต่เงาของเขา สงสัยคงจะกลับไปนานแล้ว เพราะหลังจากที่ฉันเข้าห้องไปฉันก็ไม่ได้ออกมาข้างนอกอีก นี่ก็ปาไปสามชั่วโมงกว่าแล้วออสตินคงจะหิวหรือไม่ก็ออกไปแฮงค์เอ้าท์กับกลุ่มเพื่อนของเขานั่นแหละ เพื่อนสมัยที่เรียนไฮสคูลของเขาอยู่ที่นี่กันออกเยอะแยะ เขาไม่ได้มีเพื่อนแค่ฉันคนเดียวสักหน่อย “หิมะมันตกหนัก เอาไอ้นี่ไปใช้ก่อนแล้วก็กลับไปได้แล้วค่ะ” ฉันยื่นร่มคันใหญ่ให้ร่างอันสั่นเทาที่ยังคงนั่งคุกเ