All Chapters of พี่ชายที่แสนดี(?): Chapter 1 - Chapter 10

บลู [ หนึ่งเดือนต่อมา ] “วันนี้บลูไปเรียนเองนะ พอดีพี่มีนัด” พี่บอมเอ่ยขึ้นระหว่างที่เราสองคนกำลังนั่งกินข้าวเช้ากันอยู่ “ค่ะ”ฉันขานตอบเขาออกไปพร้อมกับวางช้อนลงบนถ้วยข้าวต้มที่พร่องไปไม่ถึงครึ่ง หมู่นี้พี่บอมไม่ค่อยอยู่ติดบ้านเลย ไม่รู้ว่าเขางานยุ่งหรือว่ามีเรื่องสำคัญอะไรที่ทำให้ต้องออกไปค้างคืนข้างนอกอยู่บ่อยๆ ซึ่งฉันก็ไม่กล้าถามอะไรเขามากนักหรอก เพราะว่าฉันไม่มีสิทธิ์ไปยุ่งวุ่นวายกับชีวิตของเขา แค่ทุกวันนี้เขาให้ที่ซุกหัวนอนฉัน ส่งฉันเรียนจนใกล้จบปริญญาตรีฉันก็เป็นหนี้บุญคุณเขามากพอแล้ว “เงินเดือนนี้พอใช้รึเปล่า” เขาเอ่ยถามฉันขึ้นมาอีกหนึ่งประโยค แต่สายตาของเขานั้นสนใจอยู่กับมือถือเครื่องโปรดของตัวเอง ไม่ได้สนใจคนที่อยู่ในบทสนทนาอย่างฉันด้วยซ้ำ “พอค่ะ” ฉันตอบเขาออกไปพลางมองพี่บอมที่ยังคงยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่กับหน้าจอมือถือของตัวเอง “งั้นบลูขอตัวไปเรียนก่อนนะคะ เดี๋ยวจะสาย” ฉันพูดกับพี่บอมออกไปอีกหนึ่งประโยค ส่วนคนที่ฉันกำลังพูดด้วยน่ะเหรอ ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้สนใจที่ฉันพูดเลยสักนิด ฉันรู้สึกว่า เหมือนมีใครบางคนที่เขากำลังสนใจอยู่แน่ๆ ซึ่งยังไงคนๆนั้นก็ไม่

"งั้นบลูขอตัวก่อนนะคะ" ฉันพูดพร้อมกับรีบพาตัวเองออกมาจากตรงนั้นโดยที่ไม่ต้องรอให้พี่บอมอนุญาต ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมอยู่ๆขอบตาของฉันก็ร้อนผ่าวขึ้นมา ยิ่งอยู่ตรงนั้น ได้ฟังเสียงลมหายใจที่กระฟัดกระเฟียดของเขาน้ำตาฉันมันก็พาลจะไหลออกมาให้ได้ แสดงว่าผู้หญิงที่มารอขอพบเขาน่าจะมีความสำคัญกับเขามากพอสมควร ไม่อย่างนั้น...เขาคงไม่เพ้อหาเธอทั้งคืนหรอก "อย่าเป็นแบบนี้สิ มันต้องไม่เป็นแบบนี้..." ฉันยกมือขึ้นวางทาบที่อกข้างซ้ายของตัวเองอย่างต้องการเตือนสติตัวเอง ไม่ควรเลย ฉันไม่ควรรู้สึกแบบนี้ ไอ้อาการที่เป็นอยู่ตอนนี้ฉันไม่มีสิทธิ์ที่จะรู้สึกเลยสักนิด ท่องเอาไว้ว่าเขาไม่ได้รู้สึกอะไร ท่องเอาไว้ให้ขึ้นใจว่าระหว่างฉันกับเขามันไม่มีทางเป็นไปได้ ถ้ามันจะเป็นมันเป็นมาตั้งนานแล้ว ฉันเข้ามาสงบสติอารมณ์ของตัวเองโดยการอาบน้ำ หวังว่าไอ้อาการที่เป็นอยู่มันจะหายไป เมื่อกี้ที่ฉันรู้สึกอะไรแบบนั้น อาจเป็นเพราะว่าฉันเหนื่อยกับการเรียนมาทั้งวันด้วยล่ะมั้ง อาบน้ำทำให้ร่างกายสดชื่น อาการที่เป็นอยู่อาจจะดีขึ้นก็ได้ แต่พอก้าวเท้าออกมาจากห้องน้ำร่างฉันก็ต้องชะงักเมื่อพบร่างกำยำนั่งอยู่ตรงปลายเตียง

"อย่าเลยค่ะ" ฉันเอ่ยพร้อมยกมือขึ้นไหว้เขา แล้วลงจากรถมาทันทีก่อนที่จะเดินมาหาเพื่อนๆกลุ่มใหญ่ที่รอเวลาเข้าเรียน "วันนี้พี่ชายมาส่งเหรอ" นินเพื่อนในกลุ่มถามขึ้น ซึ่งคำถามของเธอนั้นทำให้เพื่อนๆในกลุ่มฉันต่างหันไปให้ความสนใจรถคันที่ฉันเพิ่งลงมาเมื่อครู่ทันที ว่าแต่ทำไมวันนี้พี่บอมยังไม่กลับไปอีกนะ ปกติถ้าเขามาส่งเขาจะไม่อยู่รอจนฉันเดินเข้ามาหากลุ่มเพื่อนนี่นา หรือว่าจะอยู่รอฉันทั้งวันอย่างที่พูด ไม่น่าเป็นไปได้? ไม่มีความเป็นไปได้เลยสักนิด "อื้ม" ฉันตอบนินออกไปก่อนที่จะมองไปยังรถของพี่บอมที่ตอนนี้ยังคงฟรีเครื่องอยู่ ก่อนที่จะย้ายสายตากลับมามองเจ้าของคำถาม แต่ระหว่างที่กำลังย้ายสายตามานั้น ฉันก็บังเอิญสบตากับออสตินเข้าซะก่อน ฉันยิ้มให้เขาส่วนเขาเองก็ยิ้มให้ฉันเช่นกัน "ทำไมแกไม่พาพี่ชายมาดนะนำให้พวกเรารู้จักบ้างล่ะ เคยเห็นแต่ขับรถมาส่ง นี่คบกันมาตั้งแต่ปี1จนตอนนี้จะเรียนจบและ ยังไม่มีบุญได้เห็นหน้าพี่ชายของเพื่อนเลยว่ามั้ยพวกเรา" ประโยคนี้อินเป็นคนพูด "นั่นสิ พวกเราอยากเห็นอ่ะว่าพี่ชายของบลูเนี่ย จะหน้าตาดีเหมือนน้องสาวมั้ย น้องสาวสวยขนาดนี้ พี่ชายต้องหล่อมากแน่ๆ ว่

[ หลายชั่วโมงต่อมา ] "หิวรึเปล่า" ร่างหนาเอ่ยถามทั้งที่ยังกอดฉันเอาไว้แน่น ส่วนฉันก็ได้แต่ส่ายหัวออกไปอย่างหมดเรี่ยวหมดแรง ฉันจำได้ว่าพี่บอมรังแกฉันมาตั้งแต่เกือบห้าโมงเย็น จนนี่มันเกือบจะห้าทุ่มแล้ว เขาก็ยังไม่ยอมปล่อยให้ฉันเป็นอิสระสักที อยากหลุดออกจากอ้อมแขนของเขาจะแย่แล้ว รู้สึกเหมือนโดนสูบเรี่ยวแรงเลย "อยากนอน?" เสียงทุ้มเอ่ยถาม "อื้อ!" ฉันตอบเขาออกไปสั้นๆแล้วหลับตาลงอย่างไร้เรี่ยวแรง หวังว่าเขาคงจะไม่ทำอะไรฉันอีกแล้วนะ ฉันไม่มีแรงไปรบกับเขาแล้ว หมดแรงจริงๆ "อืม งั้นเดี๋ยวบอมรีบไปนะ รอแป๊บ" ฉันปรือตาขึ้นเมื่อได้ยินเสียงพี่บอมกำลังคุยโทรศัพท์กับใครบางคน "ไม่นาน สัก20นาทีก็น่าจะถึง โมปวดมากมั้ย" ฉันพลิกตัวมาอีกทางทันทีที่รู้ว่าปลายสายที่พี่บอมคุยด้วยเป็นใคร "โอเค งั้นบอมไปอาบน้ำก่อน" เขาคงจะไปหาคนของเขาสินะ แล้วทำไมฉันต้องร้อนผ่าวตรงขอบตาด้วยล่ะ ทำไมเดี๋ยวนี้อารมณ์แปรปรวนบ่อยจัง หลังจากที่วางสายเสร็จเรียบร้อยแล้ว พี่บอมก็รีบลุกจากเตียงแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำทันที ฉันเลยถือโอกาสที่เขาเข้าไปอาบน้ำ เดินออกมาจากห้องเขาเงียบๆ "อึก..." ฉันยกฝ่ามือขึ้นปิดที่ริมฝ

"บลู...ไม่ไปได้ไหมคะ?" ฉันตัดสินใจเอ่ยประโยคที่อยากพูดกับพี่บอมตั้งแต่แรกออกไป "ทำไม?/ไม่ได้นะ!!" อยู่ๆพี่บอมกับพี่เกรย์ก็พูดออกมาอย่างพร้อมเพรียงกัน ประโยคแรกเป็นของพี่บอม ส่วนประโยคที่สองพี่เกรย์เป็นคนพูด "น้องเขาไม่ได้บอกมึง มึงนี่ก็เสือก!" พี่อ๊อฟโบกศรีษะพี่เกรย์อย่างแรงหนึ่งที "ทำไมถึงไม่อยากไป หรืออยากออกไปเดตกับไอ้เวรนั่น?" พี่บอมเอ่ยถามพร้อมกับมองมายังฉันด้วยตาสายเรียบนิ่ง "เปล่าค่ะ บลูแค่..." "ไปรอที่รถ อย่ามาเรื่องมาก" พูดจบเขาก็ทิ้งตัวลงบนโซฟาตัวที่ว่างอยู่ก่อนที่จะหยิบบุหรี่ออกมาคาบเอาไว้ที่ริมฝีปากหนาของตัวเอง ซึ่งพอฉันได้ยินประโยคนั้นแล้วก็ต้องเดินออกมารอเขาที่รถอย่างจำใจ พยายามบอกตัวเองว่าอย่าร้องไห้ออกมาเด็ดขาด "มึงมานั่งหน้า กูไม่ใช่คนขับรถ" พี่บอมพูดกับพี่เกรย์ที่พาตัวเองมานั่งข้างๆฉันที่เบาะด้านหลัง "แหม่ เดี๋ยวมึงก็ไปรับโมแล้วป่ะวะ เป็นคนขับรถแป๊บเดียวมันจะตาย?" พี่เกรย์ว่าพลางยักคิ้วหลิ่วตาใส่พี่บอมอย่างยียวน "มึงจะไปกับกู หรืออยากไปกับไอ้สองตัวนั่น" พี่บอมพูดแล้วมองพี่เกรย์กับฉันผ่านกระจกมองหลัง ฉันรีบเบนสายตาไปทางอื่นทันที ไม่รู้สิ ไม่อ