Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

พึ่บ! เพียงแค่โยนไปชั่วอึดใจของที่ติดไฟง่ายก็ลุกโชน นางจึงวิ่งกระโจนอย่างหน้าตาตื่นออกมา “เร็วเข้า...ไปเรียกบ่าวออกมาให้หมดจากเรือนพี่สาวข้า ข้าเผลอทำไฟไหม้กองหนังสือประเดี๋ยวดับไม่ทันจะวอดทั้งเรือน แล้วทำเบา ๆ เล่าอย่าให้เสียงดังรบกวนท่านอ๋องกับองค์ชายเจ็ด”เมื่อกำชับเสร็จนางก็เดินเตร็ดเตร่ไปยังห้องโถง เสนอหน้าให้แขกสูงศักดิ์มาเยือนได้ยลโฉม แต่นางกลับเห็นว่าทั้งหมดนั้นกำลังรับประทานอาหารเที่ยง และยังไม่เตรียมเผื่อนางอีกด้วย จนกระทั่งนางเดินมาถึงโต๊ะแล้วจึงยอบกายให้กับบิดา ก่อนจะขออภัยให้กับฟู่อ๋องและองค์ชายเจ็ด“ขออภัย...ข้ามาช้าไปเพราะต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าอาบน้ำใหม่”นางที่ไม่เคยขายหน้าต่อหน้าบิดา จึงได้รับสายตาเกรี้ยวกราดส่งมาหนึ่งสาย แล้วบ่าวชายจึงหยิบเก้าอี้ให้นางได้นั่ง สาวใช้ด้านข้างยกถ้วยและตะเกียบให้นางได้นั่งกินแต่พี่ใหญ่ที่ท่าทางเรียบร้อยพูดน้อยผิดปกติมาสามเดือน กลับยิ้มร่าตักขาหมูชิ้นใหญ่ให้กับองค์ชายน้อยและคอยเอาอกเอาใจ ราวกับพี่น้องที่พลัดพรากมานานแสนนาน ทั้งที่เมื่อก่อนนางเท่านั้นที่จะเป็นคนที่อีกฝ่ายต้องคอยเอาอกเอาใจ “พี่ใหญ่...ท่านว่าท่านเป็นโรคไข้รากสาด เหตุใดร่วม

เมื่อเดินลับหลังบิดามาได้ชั่วครู่ มี่เอ๋อร์จึงเอ่ยออกเสียง “คุณชายเสิ่นหนีออกตอนที่บ่าวในเรือนวิ่งกลับมาดับไฟที่เรือนคุณหนูรอง อีกทั้งคุณหนูรองยังกำชับว่าอย่ากระโตกกระตาก ทำให้แขกในเรือนตกใจเจ้าค่ะ”ฟางเหม่ยเหยาพยักหน้า นับว่านางยังฉลาดปราดเปรื่องเรื่องเอาตัวรอด ดังนั้นเรื่องวันนี้ก็ให้พวกนางรอดไปเถอะ อย่างไรเสียนางก็ไม่คิดจะฉีกหน้ากากคนพวกนี้ในวันนี้อยู่แล้วเรื่องราวชักจะเข้มข้นแล้วสิ ข้าอยากรอให้ถึงวันนั้นจะแย่ ดูสิว่าพวกนางจะมีปัญญาที่ไหนเอาไปแก้ต่างให้ตัวเองและดูเหมือนมีคนบางคนที่โผล่มาแบบไม่ได้ตั้งตัว วันนี้หากนางไปวัดก่านเยว่ คงไม่รู้เลยว่าวันนี้ฟู่อ๋องมาที่บ้านพร้อมกับองค์ชายเจ็ด แต่ดูเหมือนฟู่อ๋องไม่ได้อยู่ในสายตาของพวกเขาตั้งแต่แรก คาดว่าตอนที่ได้รางวัลพระราชทาน พวกเขาคงคิดแผนกะทันหันนั่นแหละแต่นับว่าเป็นคนที่วางแผนว่องไวเสียจริง ยอมรับว่าพวกเขาฉลาด แต่ว่าตอนนี้นางก็ไม่ได้โง่งมอะไร หากคิดจะต่อกรกับคนที่รู้อนาคตก็ต้องฉลาดกว่านางมากหน่อยนะตรงกลางลานบ้านนางให้เหล่าบ่าวไพร่ขนที่นอนหมอนมุ่งออกมาจัดการเผา กลิ่นเหม็นคละคุ้งไปทั่วเรือนจนทำให้ฟางเฟิงเล่อที่เหม็นจนทนไม่ไหว เดินมาหา

ด้านในกระซิบกระซาบกันเมื่อเสียงข้างในเบาลง ด้านนอกก็เงี่ยหูฟังจนแนบแก้มติดกับผนัง พร้อมทั้งโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ที่บิดาสนับสนุนให้พี่ใหญ่ได้หน้าตาไปคนเดียว ทั้งที่นางเป็นลูกสาวเช่นเดียวกันเสิ่นอวี้คิดเอาไว้ไม่มีผิด เพราะเขาบอกว่าฝ่าบาทเฝ้ารอของขวัญจากจวนฟางเสมอ เพราะทำให้เปิดหูเปิดตา ทั้งยังแปลกกว่าตระกูลอื่นที่หากไม่ใช่อัญมณีล้ำค่า ก็จะเป็นสมุนไพรหายากเช่นเห็ดหลินจือและโสมพันปีจะมีสักกี่คนที่ใส่ใจเรื่องการให้ของขวัญได้เท่ากับใต้เท้าฟาง...และไม่แน่ฝ่าบาทที่มองเห็นสตรีงดงามของตระกูลฟางก็อาจจะพระราชทานสมรสให้ก็เป็นได้นางจะไปช่วงชิงภาพวาดวิจิตรพิสดารนั้นมาแล้วตั้งใจถวายให้ฝ่าบาทเองกับมือ! เหม่ยเหยาได้ยินเสียงเดินจากไป นางพลันยกยิ้มมุมปากขึ้น จากนั้นเดินหน้านิ่งกลับไปยังเรือนของมารดา... ใช่นางนอนเรือนของมารดา วันนี้นางไม่อยากเอาตัวเองไปติดเสนียดในห้องนั้น นางคงต้องโรยเกลือสามวัน ให้นักพรตมาทำพิธีไล่สิ่งอัปมงคล แล้วเอาใบชาดี ๆ วางไว้รอบ ๆ เรือนให้กลิ่นเหม็นคาวพวกนั้นให้จางไป แต่คิดถึงทีไรนางก็รู้สึกได้ว่ารังเกียจในสิ่งที่ทั้งคู่ได้กระทำลงไป... “เจ้าเ

“พี่สาว...ท่านบอกจะชมงิ้ว ข้ายังไม่เห็นงิ้วเลย...เมื่อไหร่จะแสดง” เสียงองค์ชายเจ็ดได้ดึงนางออกจากความคิดนินทาฟู่อ๋อง ทำให้นางหันมายิ้มกับองค์ชายน้อย ก่อนจะเอ่ย “อีกไม่นานหรอกเพคะ” คำว่าอีกไม่นานนั้นนางไม่ได้โกหกสักนิด เพราะอีกนิดเดียวก็ได้เวลาแล้ว ยิ่งเมื่อเห็นว่ารถม้าของจวนสกุลฟางแล่นมาแล้วจอดด้านหน้าโรงเตี๊ยมที่เยื้องกับโรงน้ำชา แต่ทว่าเป็นทางโค้ง ทำให้นางเห็นหมดว่าใครทำอะไรที่ไหน และเมื่อนางลงจากรถม้ากลับลงแต่เพียงผู้เดียว แม้แต่สาวใช้ใกล้ชิดสนิทสนมกันก็ไม่ตามมาด้วย เป็นคุณหนูในห้องหอประเภทไหนกัน ออกไปด้านนอกไม่มีบ่าวช่วยถือของ แล้วนั่นยังมีภาพวาดอีกด้วย! นางยกยิ้มนิด ๆ ก่อนจะชี้ไปให้องค์ชายน้อยดู “นั่นอย่างไรเพคะงิ้วที่ข้ามาชม” สุ่ยเฉินมองไปพลางเกาหัวนิด ๆ เอียงคอมองก่อนจะเห็นว่าสตรีที่เมื่อวานทำตัวเป็นเหลือบไรให้เขาฟาดเล่นนี่ วันนี้นางมาโรงเตี๊ยมทำไม “วันนี้งิ้วเรื่องอะไรล่ะพี่หญิง” “พี่เขย...น้องภรรยา” นางเอ่ยออกไปพร้อมกับลอบมองยิ้มนิด ๆ ก่อนจะเห็นคนตรงข้ามที่นอกจากจิกกั

พึ่บ! เขายกยิ้มแต่มองจากหอคอยยังรู้ว่าไม่พอใจ ตอนคลี่พัดจีบแรง ๆ นั่น แล้วโบกไปมานางก็อ่านออกได้ทันที “พี่หญิงท่านเก่งมาก กระตุ้นโทสะพี่รองของข้าได้ เดี๋ยวข้าจะไปเล่าให้เสด็จแม่ฟัง ท่านต้องได้รับรางวัลอย่างงาม” ฮะ!....เดี๋ยวนะ อะไรคือรางวัลอย่างงามนางไม่เข้าใจ ยั่วโทสะฟู่อ๋องหรือจะได้รับรางวัล ไม่ใช่รางวัลที่ว่าเป็นผ้าขาวแขวนคอ สุรายาพิษ หรือมีดกริชปลิดชีพหรอกนะ นั่นไม่เรียกรับรางวัลหรอกเรียกว่ารับโทษเถอะ! โรงเตี๊ยมเยว่ชิงไหลหนึ่งชายหนึ่งหญิงที่เปิดห้องหนึ่งห้องแล้วเข้าไปคุยธุระด้านใน มีท่านหมอประจำกายเข้าไปด้วย ภายนอกคงคิดว่าคุณหนูผู้นี้คงจะเจ็บป่วย จึงไหว้วานให้คุณชายผู้นั้นหาหมอดี ๆ มาให้ แต่หารู้ไม่ว่าหลังจากตรวจภายนอกบุรุษที่วางตัวดีก็อาสาตรวจภายในต่อ “อื้ม...พี่เสิ่นอวี้ท่านก็เบา ๆ หน่อยสิ...ท่านเห็นหรือไม่ว่าข้าท้องแล้ว” มือของเฟิงเล่อยันหน้าอกของชายที่ขึ้นชื่อได้ว่าเป็นพี่เขย ที่กำลังจะเชยชมเรือนร่างของนาง อันที่จริงหลายเดือนที่ผ่านมานางดื่มยาห้ามครรภ์มาตลอด แต่เพราะพี่เสิ่นอวี้มีแผนดี ๆ หนึ่งเดือนก่อนจึงให้นางงดยาห้า