All Chapters of ข้าคือมารร้ายไม่ใช่ดอกบัวขาว: Chapter 51 - Chapter 60

แม้ฟางเหม่ยเหยาจะได้รับการยกย่อง แต่ในขณะเดียวกัน มันก็คือเสียงระฆังแจ้งเตือนวาระสุดท้ายของคนทรยศทั้งสองที่คุกเข่าตัวสั่นอยู่เบื้องล่างเมื่อคลื่นแห่งความปิติยินดีและเสียงถวายพระพรซาลง ฮ่องเต้หนุ่มค่อย ๆ เบนสายพระเนตรจากว่าที่น้องสะใภ้ผู้ปรีชาสามารถ กลับมายังเบื้องล่าง... ที่ซึ่งความอัปยศอดสูและความพ่ายแพ้กำลังรอการพิพากษารอยแย้มพระสรวลบนพระพักตร์เลือนหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความเย็นชาที่ทำให้ผู้ถูกจ้องมองรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ เขามองไปยังใต้เท้าฟางพลางถอนหายใจหนึ่งสายก่อนตัดสินอย่างบัวไม่ให้ช้ำน้ำไม่ให้ขุ่นที่สุดก็แล้วกัน“สุ่ยสิงเทียน... ฟางเหม่ยเหยา...” ฮ่องเต้ตรัสเรียกชื่อทั้งสองด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“พวกเจ้าลุกขึ้นเถิด วันนี้เป็นวันมงคลของพวกเจ้า ไม่สมควรให้เรื่องแปดเปื้อนมาทำให้มัวหมอง”ฟางเหม่ยเหยาและฟู่อ๋องยอบกายถวายคำนับก่อนจะลุกขึ้นยืนสง่าผ่าเผย เคียงคู่กันดั่งกิ่งทองใบหยก ทิ้งให้เสิ่นอวี้และฟางเฟิงเล่อกลายเป็นเพียงจุดด่างพร้อยที่น่าสมเพชบนพื้นพรมราคาแพงแม้ฟางเหม่ยเหยาจะรู้สึกมึนงงเล็กน้อย แต่นางกลับยืนนิ่งทบทวนเรื่องที่เกิดขึ้นว่า เหตุการณ์ล้วนเดินมาทิศทางเดิม คือคนที่

งานเลี้ยงอันแสนวุ่นวายสิ้นสุดลงแล้ว ท้องฟ้ายามรัตติกาลที่เคยสว่างไสวบัดนี้กลับสู่ความเงียบสงัดดุจเดิมฟางเหม่ยเหยาเพิ่งจัดการดูแลบิดาที่ร่างกายอ่อนล้าจากการเผชิญเรื่องราวสะเทือนขวัญทั้งดีและร้ายจนแทบจับไข้ให้เข้านอนพักผ่อนใต้เท้าฟางหู่นั้นแม้จะปลาบปลื้มในวาสนาของบุตรสาวเพียงใด แต่การเห็นบุตรสาวอีกคนถูกลากตัวไปรับโทษทัณฑ์ต่อหน้าต่อตาก็ทำให้จิตใจของคนเป็นบิดาบอบช้ำไม่น้อยกว่านางจะกล่อมให้นอนหลับได้เมื่อกลับมาถึงห้องนอนส่วนตัวอันคุ้นเคย นางทิ้งตัวลงนั่งบนตั่งเตียงอย่างหมดแรง พลางถอนหายใจเฮือกใหญ่ระบายความอัดอั้นตันใจที่สั่งสมมาตลอดทั้งคืนรอดพ้นจากปากเหยี่ยวปากกามาได้ ไม่ต้องตกเป็นนักโทษหลอกลวงเบื้องสูง ติดร่างแหไปกับน้องสาวและอดีตคู่หมั้นก็นับว่าบุญโขแล้วแต่ทว่า... สิ่งที่ได้มาแทนกลับเป็นสมรสพระราชทานที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงปีนี้นางอายุสิบแปดปีแล้ว มิใช่เด็กสาวไร้เดียงสาที่ไม่รู้ความ ไม่รู้หนักเบาของการก้าวเข้าสู่ราชวงศ์ การเป็นพระชายาเอกของชินอ๋องผู้ทรงอำนาจ เย็นชา และคาดเดายากอย่างสุ่ยสิงเทียนนั้น... มิรู้ว่าเป็นโชคลาภหรือเคราะห์กรรมกันแน่ความคิดมากมายตีกันยุ่งเหยิงในหัวจนปวดหนึบ ทั้ง

สายลมเย็นระลอกแรกของฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่านเข้ามาทางหน้าต่าง หอบเอากลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกจวี๋ฮวา (เบญจมาศ) ที่เริ่มบานสะพรั่งในสวนเข้ามาในห้องฟางเหม่ยเหยานั่งเหม่อมองกองผ้าแพรพรรณสีแดงสดและเครื่องประดับทองคำล้ำค่าที่วางเรียงรายอยู่เต็มห้องด้วยสายตาที่ว่างเปล่า เสียงบ่าวไพร่เดินขวักไขว่และเสียงท่านพ่อสั่งงานพ่อบ้านดังแว่วเข้ามาไม่ขาดสายนับตั้งแต่วันที่ได้รับสมรสพระราชทาน จวนเจ้ากรมคลังก็กลับมาคึกคักยิ่งกว่าตลาดสดยามเช้า ผู้คนที่เคยหมางเมินต่างพากันส่งของขวัญและเทียบเชิญมาไม่ขาดสาย จนบันไดหน้าจวนแทบสึกกร่อนแต่นางกลับรู้สึก... เหนื่อยเหลือเกินการเตรียมตัวเป็นเจ้าสาวของชินอ๋องมิใช่เรื่องง่าย พิธีการมากมาย กฎระเบียบยิบย่อยที่ต้องเรียนรู้ ทำให้นางแทบไม่มีเวลาได้หยุดพักหายใจ“คุณหนูใหญ่เจ้าคะ!”เสียงเรียกตื่นตระหนกของสาวใช้คนสนิทอย่างมี่เอ๋อร์ดังขึ้นที่หน้าประตู ฟางเหม่ยเหยาสะดุ้งเล็กน้อย หันไปมองสาวใช้ที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา“มีเรื่องอันใดหรือ เหตุใดจึงวิ่งหน้าตาตื่นเช่นนี้”“คุณหนู... ท่านอ๋อง... ท่านอ๋องส่งคนมาเจ้าค่ะ!”สาวใช้รายงานเสียงสั่น“องครักษ์ของท่านอ๋องรออยู่ที่หน้าจวน แจ้งว่าท่าน

เสียงล้อรถม้าไม้เก่าคร่ำครึบดเบียดไปบนถนนหินดังเอี๊ยดอ๊าดบาดหู ผสมปนเปไปกับเสียงโซ่ตรวนหนักอึ้งที่กระทบกันยามนักโทษในกรงไม้ขยับกายท่ามกลางแสงแดดที่แผดเผาในยามสาย กรงไม้ขังนักโทษขนาดใหญ่กำลังเคลื่อนตัวอย่างช้าๆ แห่ประจานไปรอบเมืองหลวง ก่อนจะมุ่งหน้าสู่เส้นทางทุรกันดารไปยังชายแดนทางเหนือภายในกรงไม้ ปรากฏร่างของบุรุษสตรีคู่หนึ่งในชุดนักโทษสีเทาหม่นที่ขาดวิ่น สภาพของพวกเขาดูอิดโรยและสิ้นหวัง ผมเผ้าที่เคยจัดทรงงดงามบัดนี้ยุ่งเหยิงเปรอะเปื้อนฝุ่นโคลน ใบหน้าที่เคยเชิดฉายด้วยความมั่นใจ บัดนี้ก้มต่ำซุกซ่อนความอับอายไว้แทบเท้าแทบดูไม่ออกเลยว่า นี่คืออดีตขุนนางหนุ่มอนาคตไกลอย่างเสิ่นอวี้ และคุณหนูรองผู้แสนงดงามแห่งจวนเจ้ากรมคลังอย่างฟางเฟิงเล่อตลอดสองข้างทางที่ขบวนนักโทษเคลื่อนผ่าน ชาวบ้านร้านตลาดต่างหยุดกิจกรรมของตน หันมามุงดูและจับกลุ่มซุบซิบนินทากันอย่างออกรส เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังอื้ออึงราวกับฝูงผึ้งแตกรัง“นั่นใช่คุณชายเสิ่นกับคุณหนูรองฟางหรือไม่? สวรรค์! สภาพดูไม่ได้เลยจริงเชียว” หญิงวัยกลางคนนางหนึ่งอุทานพลางเอามือทาบอก“สมน้ำหน้าแล้ว! ใครใช้ให้ทำตัวบัดสีผิดจารีตเช่นนั้นเล่า” พ่อค้าขา

สัมผัสอุ่นร้อนที่บดเบียดลงมานั้นมิได้เปิดช่องว่างให้คิดคำนวณถึงสิ่งอื่นใดอีก สติสัมปชัญญะที่เคยแจ่มชัดของฟางเหม่ยเหยาถูกแผดเผาจนมอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่านในพริบตา เหลือเพียงความขาวโพลนที่ว่างเปล่าและเสียงหัวใจที่เต้นกระหน่ำราวกับกลองศึกในอกกลิ่นอายบุรุษเพศที่หอมกรุ่นผสมผสานกับกลิ่นสุราจาง ๆ แผ่ซ่านเข้าครอบงำทุกประสาทสัมผัส ความหนักหน่วงของร่างแกร่งที่ทาบทับลงมาทำให้รู้สึกอึดอัดทว่าก็เจือไปด้วยความรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาดร่างกายที่เคยตึงเครียดเกร็งฝืน บัดนี้กลับอ่อนระทวยราวกับขี้ผึ้งที่ถูกลนด้วยไฟร้อน ยินยอมพร้อมใจที่จะหลอมละลายอยู่ภายใต้การชักนำของเขาอย่างไม่อาจต้านทาน ความร้อนรุ่มสายหนึ่งที่ไม่คุ้นเคยเริ่มก่อตัวขึ้นที่ท้องน้อย และแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กายอย่างรวดเร็วเมื่อริมฝีปากที่รุกล้ำอย่างเอาแต่ใจยอมถอนออกห่างเพียงชั่วครู่เพื่อให้พอลืมตาอ้าปากได้ นางก็ต้องหอบหายใจสะท้าน อกอิ่มกระเพื่อมไหวรุนแรงภายใต้ชุดเจ้าสาวสีแดงเพลิงที่เริ่มหลุดลุ่ยดวงตากลมโตที่คลอหน่วยด้วยหยาดน้ำใสช้อนขึ้นมองสบกับดวงตาคมกริบของบุรุษเหนือร่าง แววตาของเขาในยามนี้ลึกล้ำและมืดดำประดุจห้วงราตรีไร้ดาว เต็มไปด้วยแร