All Chapters of ข้าคือมารร้ายไม่ใช่ดอกบัวขาว: Chapter 21 - Chapter 30

นางเอามือตบที่หลังมือน้องสาวพร้อมกับยิ้มให้ก่อนจะเอ่ย “ข้ารู้ว่าน้องสาวใส่ใจเรื่องของข้า...และว่าที่สามีอย่างดี!” นางจงใจเอ่ยประโยคท้ายเสียงเข้มขึ้นจากนั้นมองไปยังเสิ่นอวี้ บุรุษที่นางเคยมองว่าเขาดีแสนดี แต่ในงานเลี้ยงนางจำได้แม่นยำว่าเขาเอาแต่เข้าข้างน้องสาว ขโมยความดีความชอบของนางไปจนหมด แม้แต่ความสามารถแก้ปริศนาราวกับเล่นมายากลได้ นางหลอกให้ข้าสอนนาง แล้วนางก็เอาไปทำต่อหน้าพระพักตร์ ตอนนั้นโทษหนักจึงตกมาอยู่กับนาง แต่ชาตินี้นางไม่ได้สอนเพราะกล่องภาพวาดนั้นคือของปลอม! “ท่านสงสัยน้องสาวได้อย่าง พี่เสิ่นอวี้ข้าเคยบอกท่านแล้ว มีอะไรก็เอ่ยกับพี่สาวตรง ๆ ท่านน่ะมัวแต่ขี้อาย...อีกไม่ถึงปีจะแต่งงานแล้วนะเจ้าคะ จะเป็นคนเดียวกันแล้วมีอะไรก็ค่อย ๆ พูดค่อย ๆ จาสิ” “ฮะ...กล้าเอาชายที่พี่สาวหมายปองมากกมากอดแล้วก็คืนให้พี่สาวได้...ชิหน้าไม่อาย” องค์ชายน้อยเอ่ยงึมงำแต่เหม่ยเหยาได้ยินชัด ส่วนอีกคนขัดขึ้น “องค์ชายน้อยข้าไม่รู้ท่านขุ่นเคืองข้ากับใต้เท้าเสิ่นเรื่องใด แต่อย่าทำให้บ้านคนอื่นแตกแยกเด็ดขาด” ฟางเฟิงเล่ออยากจะบอกว่า อย่าทำให้

ขึ้นรถม้าของตำหนักฟู่อ๋องมาได้สักพัก เพราะท่านอ๋องไม่อยากให้พวกเราแยกกันไปคล้ายกับรู้ว่านางกำลังจะหาทางหนีหน้า แต่สุดท้ายก็ต้องขึ้นมาด้วยองครักษ์มากมายยืนห้อมล้อมเอาไว้ นี่หรือวิธีเชิญแขกของฟู่อ๋อง ช่างชวนให้ประทับจิตประทับใจจริง ๆ นางนึกฉุนเขาแต่ก็ทำอะไรเขาไม่ได้ จึงทำได้แค่ติดตามองค์ชายไปยังฝั่งตะวันตก แต่ทว่าวันนี้นอกจากจะมีองค์ชายเอาซาลาเปาหมูสับกับไส้หวานและหมั่นโถวมาแล้ว ยังมีข้าวต้มที่ใส่ซี่โครงหมู ยังมีเส้นหมี่ต้มไข่ดาวอีกด้วย เรียกได้ว่าขอทานตะวันตกเหล่านี้กินดีอยู่ดีกว่าชาวบ้านธรรมดาเสียอีก นางจึงถามเพื่อไขข้อสงสัย “องค์ชายเพคะ เหตุใดที่นี่อาหารบริบูรณ์นัก” “เพิ่งบริบูรณ์นี่แหละ ข้าเพิ่งมาเดินเล่นแถวนี้ไม่นาน พบว่าคนที่นี่อดอยากเกินไป ข้าจึงเสนอให้เสด็จพี่ฮ่องเต้ กับเสด็จพี่รองอดอาหารแข่งกับสหายข้า ใครชนะจะได้อาหารมื้อใหญ่” “....” องค์ชายไปเสนอฝ่าบาทให้อดอาหารแข่งกับขอทาน นางหูฝาดหรือเปล่า นี่องค์ชาย... “ท่านทำหน้าเช่นนั้นอยากรู้ใช่หรือไม่เล่าว่าใครเป็นผู้ชนะ” นางคิดตามสิ่งที่องค์ชายเจ็ดแล้วพลันขมวดคิ้ว หากใ

นางไม่กล้าโอ้เอ้จำใจวางมือลงบนฝ่ามือหนาอันอบอุ่นของเขาอย่างเสียมิได้ เพียงครู่เดียวที่สัมผัสแตะต้องเพื่อประคองตัวลงจากรถม้า นางก็รีบชักมือกลับราวกับต้องของร้อน ใบหน้างามร้อนผ่าวขึ้นมาวูบหนึ่ง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความโกรธเคืองหรือความขัดเขินที่ถูกเขาปั่นหัวเล่นกันแน่ฟู่อ๋องเพียงกระตุกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ไม่ได้กล่าววาจายียวนอันใดต่อ เขาหมุนตัวเดินนำหน้า ปล่อยให้องครักษ์และหลงจู๊[1]ที่มารอรับเสด็จนำทางไปยังช่องทางเฉพาะทางเดินนี้มิใช่ประตูหลักด้านหน้าที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คนและเสียงจอแจของลูกค้า ทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามา บรรยากาศรอบกายพลันเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงความเงียบสงบคือสิ่งแรกที่สัมผัสได้ ราวกับโลกภายนอกอันวุ่นวายถูกตัดขาดออกไปโดยสิ้นเชิง อากาศภายในนี้อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของไม้จันทน์หอมและเครื่องหอมราคาแพงที่ช่วยให้ผ่อนคลายจิตใจ มิใช่กลิ่นควันไฟหรือกลิ่นอาหารฉุนจมูกอย่างร้านรวงทั่วไปในตลาดตลอดทางเดินปูด้วยไม้เนื้อแข็งขัดเงาวับจนแทบสะท้อนเงาคนเดิน เสาสีแดงชาดต้นใหญ่สลักเสลาลวดลายเมฆมงคลและมังกรเหินวิจิตรบรรจง ทุกระยะประดับด้วยโคมไฟผ้าไหมวาดลวดลายงดงามที่ส่องแสงนวลตาให้ความรู้สึกอบอุ

ยามห้าย (21.00 – 23.00 น.) จันทราดวงกลมโตทอแสงนวลกระจ่างแขวนเด่นอยู่กลางฟากฟ้าในคืนรัตติกาลที่ไร้เมฆหมอก แสงจันทร์สาดส่องลงมากระทบกับดอกสาลี่สีขาวบริสุทธิ์ที่กำลังบานสะพรั่งเต็มต้น จนดูราวกับมีหิมะปกคลุมต้นไม้ใหญ่ที่ยืนต้นตระหง่านอยู่หน้าเรือนพักส่วนตัวของฟางเหม่ยเหยาต้นสาลี่อายุร่วมร้อยปีแผ่กิ่งก้านสาขาปกคลุมไปทั่วบริเวณ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกสาลี่ลอยมาตามสายลมยามค่ำคืน ช่างเป็นทิวทัศน์ที่งดงามและเงียบสงบยิ่งนักทว่า... เจ้าของเรือนที่นั่งเหม่อมองทิวทัศน์นั้นอยู่ริมหน้าต่างกลับมิได้มีความสุขไปกับความงามตรงหน้าเลยสักนิดฟางเหม่ยเหยานั่งกอดเข่าอยู่บนตั่งนุ่มริมหน้าต่าง ดวงตากลมโตจ้องมองดวงจันทร์อย่างเลื่อนลอย แสงตะเกียงน้ำมันที่ตั้งอยู่บนโต๊ะข้างกายส่องสว่างวูบไหว ขับเน้นเสี้ยวหน้าด้านข้างของนางให้ดูงดงามทว่าแฝงไว้ด้วยความเศร้าสร้อยและกังวลใจเหตุการณ์ในวันนี้ช่างหนักหนาสาหัสเกินกว่าที่สตรีตัวเล็กๆ คนหนึ่งจะแบกรับไหว ทั้งการเผชิญหน้ากับฟู่อ๋องผู้คาดเดายาก ทั้งเรื่องสมบัติเก่าของท่านย่าที่อาจนำภัยมาสู่ตระกูล และแผนการแก้แค้นที่ต้องปรับเปลี่ยนอย่างกะทันหัน ทุกเรื่องราววนเวียนอยู่ในหัวจนท

ฟางเหม่ยเหยาอยากจะแทรกแผ่นดินหนีไปให้รู้แล้วรู้รอด! นางหลงกลคนเจ้าเล่ห์ผู้นี้เข้าเต็มเปาอีกแล้ว! ความอับอายที่ถาโถมเข้ามาทำให้นางร้อนวูบวาบไปทั้งตัว ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าสบตาคู่คมกริบที่คงกำลังฉายแววขบขันอยู่อย่างแน่นอน นางรีบกุลีกุจอปีนขึ้นไปบนเตียงนอนของตนเอง ดึงผ้าห่มผืนหนาขึ้นมาคลุมโปงจนมิดศีรษะ ราวกับว่าการทำเช่นนี้จะช่วยลบเลือนความขายหน้าเมื่อครู่ไปได้ “ข้าจะนอนแล้ว... เชิญท่านอ๋องกลับไปได้แล้ว เพคะ” เสียงอู้อี้ลอดออกมาจากใต้ผ้าห่มอย่างแผ่วเบา เป็นการไล่แขกยามวิกาลที่ชัดเจนที่สุดเท่าที่นางจะกล้าทำ ทว่านางกลับได้ยินเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้เตียงนอน แทนที่จะเดินไปที่หน้าต่างตามที่คาดคิดเอาไว้ในตอนแรก “แม่นางฟาง...” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ดังอยู่เหนือศีรษะทำให้นางตัวแข็งทื่อ นางเกลียดเขาที่เรียกแม่นางฟาง มันคันยุบยิบที่หัวใจอย่างบอกไม่ถูก ไม่รู้ทำไมเหมือนกันน้ำเสียงของเขาถึงให้ความรู้สึกเช่นนั้น“จงจำใส่ใจเจ้าเอาไว้ด้วยว่าข้ามิใช่ ‘คนแปลกหน้า’ สำหรับเจ้าอีกต่อไป” คนใต้ผ้าห่มเผลอเบ้ปาก ทั้งที่เพิ่งรู้จักกันได้เพียงสองวันถ้วน เขากลับกล้าเอ่ยวาจาสนิทสนมเช่นนี้ได้หน้าตาเฉย ช่างเป็น