บทที่ 5 โรคไข้รากสาด 2/2

พึ่บ! 

เพียงแค่โยนไปชั่วอึดใจของที่ติดไฟง่ายก็ลุกโชน นางจึงวิ่งกระโจนอย่างหน้าตาตื่นออกมา 

“เร็วเข้า...ไปเรียกบ่าวออกมาให้หมดจากเรือนพี่สาวข้า ข้าเผลอทำไฟไหม้กองหนังสือประเดี๋ยวดับไม่ทันจะวอดทั้งเรือน แล้วทำเบา ๆ เล่าอย่าให้เสียงดังรบกวนท่านอ๋องกับองค์ชายเจ็ด”

เมื่อกำชับเสร็จนางก็เดินเตร็ดเตร่ไปยังห้องโถง เสนอหน้าให้แขกสูงศักดิ์มาเยือนได้ยลโฉม แต่นางกลับเห็นว่าทั้งหมดนั้นกำลังรับประทานอาหารเที่ยง และยังไม่เตรียมเผื่อนางอีกด้วย 

จนกระทั่งนางเดินมาถึงโต๊ะแล้วจึงยอบกายให้กับบิดา ก่อนจะขออภัยให้กับฟู่อ๋องและองค์ชายเจ็ด

“ขออภัย...ข้ามาช้าไปเพราะต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าอาบน้ำใหม่”

นางที่ไม่เคยขายหน้าต่อหน้าบิดา จึงได้รับสายตาเกรี้ยวกราดส่งมาหนึ่งสาย แล้วบ่าวชายจึงหยิบเก้าอี้ให้นางได้นั่ง สาวใช้ด้านข้างยกถ้วยและตะเกียบให้นางได้นั่งกิน

แต่พี่ใหญ่ที่ท่าทางเรียบร้อยพูดน้อยผิดปกติมาสามเดือน กลับยิ้มร่าตักขาหมูชิ้นใหญ่ให้กับองค์ชายน้อยและคอยเอาอกเอาใจ ราวกับพี่น้องที่พลัดพรากมานานแสนนาน ทั้งที่เมื่อก่อนนางเท่านั้นที่จะเป็นคนที่อีกฝ่ายต้องคอยเอาอกเอาใจ 

“พี่ใหญ่...ท่านว่าท่านเป็นโรคไข้รากสาด เหตุใดร่วมโต๊ะกับท่านอ๋องและองค์ชายเล่า ไม่เท่ากับเอาเชื้อโรคมาแพร่หรือ”

พูดเสร็จนางจึงคีบเนื้อไก่ เคี้ยวอย่างสบายใจ ไม่ได้รู้สึกผิดอะไรที่ทำให้บรรยากาศการรับประทานอาหารบนโต๊ะชะงักไป 

แต่ทว่าพี่ใหญ่ราวกับเส้นโทสะลึกไปนิด ถึงได้ยิ้มให้นางไม่ถือสา ทั้งที่นางจงใจจะยั่วโมโหให้พี่ใหญ่เผยท่าทียโสของตัวเองออกมาให้คนอื่นเห็น 

ฟางเหม่ยเหยาที่เคี้ยวข้าวจนเสร็จ เมื่อได้ยินคำพูดจาเหน็บแนมของน้องสาว จึงยิ้มให้ฟู่อ๋องก่อนจะเอ่ยออกมา 

“ฟู่อ๋องอย่าได้ถือสา น้องสาวหม่อมฉันก็เป็นเช่นนี้ นางไร้เดียงสา ไม่รู้สิ่งใดควรพูดไม่ควรพูด” นางพูดกับฟู่อ๋องก่อนจะเอ่ยต่อกับท่านพ่อของนาง

“ท่านหมอหลวงแจ้งแก่ข้าว่า ข้านั้นเป็นไข้นี้มาได้สักพักใหญ่ แต่อาหารปวดหัวและหนาวสั่นพึ่งมาแสดงอาการเอาตอนใกล้จะหาย แต่โรคนี้หากติดต่อก็มีทางเดียวคือโดนพวกเห็บหมัดเหลือบไรริ้นกัดเท่านั้น หากน้องสาวไม่โดนตัวพวกนั้นกัดก็อย่ากังวลว่าตัวเองจะเป็นไข้รากสาดเลย”

นางกัดอย่างนิ่ม ๆ คล้ายให้นางดูโง่เขลาเพราะเฟิงเล่อคงดูเบาปัญญาของนางไปสักหน่อยแล้ว 

“พี่สาวไม่ต้องกังวลหรอก คุณหนูรองฟางไม่กลัวเป็นไข้รากสาดหรอก นางน่ะเป็นตัวเหลือบริ้นไรเสียเอง...คิก ๆ” องค์ชายเจ็ดไม่วายหยอกล้อนาง แต่ทว่าเฟิงเล่อทำได้เพียงกำตะเกียบแน่น ๆ จนนิ้วมือขึ้นสีซีด สุมความแค้นเอาไว้ในอก ไม่อาจสบถออกเสียงมาได้ ไม่เช่นนั้นนางคงไร้เงาหัวบนบ่า 

“เสี่ยวเฉิน...อย่าเสียมารยาท” เสียงฟู่อ๋องปราม  เบา ๆ แต่ทว่าเจ้าเด็กน้อยอ้วนพุงพลุ้ยนั้นหาได้กริ่งเกรงสิ่งใด ทั้งยังส่ายหัวดุกดิกอีกต่างหาก เพราะอาหารตรงหน้ามันทำให้เขาอยากรับประทานมากกว่าทะเลาะกับเสด็จพี่ 

“คุณหนูใหญ่ฟาง หากท่านเกรงว่าจะกำจัดเหลือบไรที่กัดกินเลือดเนื้อไม่ตาย องครักษ์ข้าอยู่ด้านนอก ท่านสามารถเรียกใช้พวกเขาได้ กระบี่เดียวของชายเหล่านั้น แม้แต่ยุงตัวเล็ก ๆ ก็ไม่รอด”

เฟิงเล่อสะดุ้งจนหลังที่งอนิด ๆ ตรงดิ่ง คำพูดของฟู่อ๋องดูมีเลศนัย หรือว่าเขาสังเกตเห็นความผิดปกติ นางลืมคิดข้อนี้ไปเสียได้ แล้วจะทำเช่นไรดี ป่านนี้เสิ่นอวี้หนีออกมาได้หรือยังนะ 

“จะว่าไปข้อเสนอของท่านอ๋องนั้นดีนักเพคะ...หากไม่เป็นการรบกวน...”

“ไม่...ไม่ได้...พี่ใหญ่อย่าห่วง  ข้าช่วยท่านจัดการเอง”

ยังไม่ทันได้เอ่ยจบ สตรีไม่น่าคบก็โพล่งออกมา ทำให้แต่ละคนมองไปที่นางเป็นตาเดียว