ข้าคือมารร้ายไม่ใช่ดอกบัวขาว のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

เข้าสู่เดือนเก้า... ทั่วทั้งภูเขาในเขตแคว้นต้าเหนิงถูกอาบย้อมไปด้วยสีแดงฉานของใบเฟิงราวกับเปลวไฟที่กำลังลุกไหม้ก่อนจะมอดดับ ท่ามกลางใบไม้แห้งสีเหลืองสลับแดงที่ร่วงหล่นปลิวว่อนตามแรงลม ดอกเบญจมาศสีเหลืองทองกลับชูช่อบานสะพรั่งอย่างหยิ่งทะนง ส่งกลิ่นหอมเย็นจาง ๆ ท้าทายลมหนาวที่กำลังคืบคลานเข้ามา นอกจากเดือนเก้าจะเป็นฤดูใบไม้ร่วงแล้ว ยังมีวันสำคัญอย่างวันเฉลิมพระชนมพรรษาขององค์จักรพรรดิของแคว้นในราชวงศ์สุ่ย นามว่าสุ่ยเทียนจุนในวันที่ 9 เดือน 9 แน่นอนว่าถนนตลอดสายในเมืองหลวงมีแต่ถ้อยคำมงคล และโคมแดงพร้อมกับผ้าแดงผูกประดับหน้าบ้านทุกครัวเรือน ไม่เว้นแต่เรือนคุณหนูใหญ่ฟางเหม่ยเหยา ที่จงรักภักดีต่อฝ่าบาทมาก ฮ่องเต้สุ่ยเทียนจุนประสูติวันเดือนปีและเวลามงคลตามปฏิทินโหราศาสตร์ ในร้อยปีจะได้พบพานสักหนึ่งครั้ง และด้วยมากบารมีเช่นนี้ แน่นอนว่าตั้งแต่ประสูติกาลก็ได้รับแต่งตั้งเป็นองค์รัชทายาทโดยไม่ต้องสงสัย ผิดกับฟู่อ๋องสุ่ยสิงเทียน อนุชาในองค์จักรพรรดิ อนุชาร่วมสายเลือดที่กำเนิดในท้องมารดาเดียวกัน เพียงแต่ฮองเฮาเจ็บท้องข้ามคืนถึงจะคลอดองค์ชายรองออกมาได้ แต่กระน

ฟางเหม่ยเหยามองดูคู่ชายหญิงที่พลอดรักกัน จนกระทั่งเปิดประตูเข้ามาในเรือนนอนของนาง พลันได้ยินเสียงของสตรีขี้อิจฉาเอ่ยขึ้น “นี่เครื่องลายครามหายากตั้งแต่สมัยต้นราชวงศ์สุ่ย ท่านย่าลำเอียงแต่พี่สาว ข้ากับเหม่ยเหยาต่างก็เป็นหลานของท่านย่าเช่นกันกลับไม่ได้ของดีเช่นนี้ นี่ยังไม่รวมเครื่องเรือนไม้ยังทำจากไม้หอมอีก ไม้หายากที่ต้องรอสำเภาแล่นมาเมืองหลวง” ท่าทางริษยาเช่นนี้ไม่ได้เห็นได้ง่าย ๆ นี่ตอนที่นางอยู่กับบุรุษที่นางไว้ใจ เฟิงเล่อถึงเผยธาตุแท้ของนางออกมา น่าเสียดายก็แต่ท่านพ่อกลับไม่ได้เห็นกับตาตัวเอง ฟางเหม่ยเหยาอยากให้ท่านพ่อได้รู้เช่นเห็นชาติน้องสาวเสียจริง หากรู้เช่นนี้ยังเป็นยอดสตรีให้บิดาเทิดทูนอยู่อีกหรือไม่ ก่อนตายบิดามีสีหน้าเช่นไรนะ หากรู้ว่าลูกสาวสุดที่รักอย่างเฟิงเล่อเป็นคนเช่นนี้ ไม่ต้องรอให้ดาบบั่นคอ นางคาดว่าบิดาคงเป็นลมตายไปก่อน “เอาล่ะไม่ต้องพูดแล้ว อีกเจ็ดวันก็ถึงวันเข้าเฝ้าฝ่าบาทมอบของขวัญ และยังเป็นวันตายของนางอีกด้วย ถึงตอนนั้นเจ้ายังจะอิจฉานางอยู่หรือไม่” “พี่อวี้...แต่ข้าก็ต้องทนเป็นเบี้ยล่างนางมานานนี่เจ้าคะ แ

แค่ก แค่ก แค่ก .... เสียงทั้งสองคนในห้องไอออกมา มี่เอ๋อร์ที่ยืนใกล้จุดที่เป็นห้องนอนของนายหญิงได้ยินเช่นนั้นก็อดนึกขบขันไม่ได้จนต้องเอามือปิดปาก แล้วเจาะผนังด้านหนึ่งที่บุด้วยกระดาษชุบน้ำมันให้เป็นรูเล็ก แล้วช่วยให้พวกเหลือบริ้นไรที่ชอบดูดเลือดดูดเนื้อนายหญิงของตนสำลักควันให้คางเหลืองไปเลย “พัดเข้าช่องนี้ ๆ เห็นไหมว่ามีช่อง พวกแมลงตัวร้ายชอบอุบ ๆ แอบ ๆ ซ่อนในช่องแคบ ๆ ดูดเลือดเนื้อนายข้า” เสียงมี่เอ๋อร์ทำให้ฟางเหม่ยเหยากำมือขึ้นปิดปาก เพราะคาดว่าคนในห้องน่าจะใกล้ตายแล้วกระมัง แต่น่าเสียดายโกฐจุฬาลัมพาทำให้แค่พวกแมลงตาย แต่คนกลับไม่ตายง่าย ๆ น่ะสิ... แต่ขณะที่กำลังยืนดูบ่าวไพร่ในจวนกำลังรมควันรอบเรือนของนาง เสียงเล็กของเด็กน้อยก็ดังขึ้นทำให้นางต้องหันไปมองว่าเขาคือผู้ใดกัน “พี่หญิง...ท่านเล่นสิ่งใดอยู่ น่าสนุก...ข้าเล่นด้วย” พี่หญิง...คำนี้เหมือนกับไม่ได้ยินมานานแล้ว นั่นมันเสียงขอทานน้อยที่นางเคยเลี้ยงข้าวกับซาลาเปาและก็ไก่ขอทานให้เขานี่นา แล้วตอนท้ายนางกลับได้รู้ว่าเขาเป็นองค์ชายปลอมตัวออกมาเล่นซุกซนนอกวัง มีองครักษ์ติดตามดูแล

ฮึก...อื้อ...อื้อ!!! เฟิงเล่อที่ถูกเสิ่นอวี้จับกดหัวเข้าไปในผ้าห่มพร้อมกับนอนแน่นิ่งอยู่นั้นร้องขึ้นมา เพราะหนีมุดไปใต้เตียงไม่ทัน เนื่องจากควันในห้องยังมาก จนได้แค่หลบบนเตียงเท่านั้น แต่ใครจะรู้ว่าจากที่จะหลบกลับจบที่โดนไม้ฟาดไม่ยั้งแรง!“พี่สาว...แรงพอหรือยัง” เสียงองค์ชายเจ็ดถามพี่สาวคนดีมีน้ำใจ เลี้ยงอาหารเขามากมายหลายครั้ง นี่เป็นการตอบแทนพี่สาวคนดีของเขา ย่อมต้องไม่ยั้งแรง เขายืนยกแขนปาดเหงื่อเล็กน้อยแต่ยังไม่เหนื่อยง่าย ๆ หรอก“น้ำหนักดีมากแล้วเพคะ เน้นตรงหัวเตียงเพคะ ตรงหมอนนั้นน่าจะสกปรกมากสักหน่อย พวกเหลือบริ้นไรมันซ่อนตัวอยู่ในนั้น”นางพูดกระทบกระแทกให้คนที่ซ่อนตัวในผ้าห่มผืนหนารู้ว่าตัวเองก็เป็นแค่สัตว์ตัวเล็กตัวน้อยเท่านั้น ไม่มีวันจะได้เป็นหงส์หรอก เพราะพวกเขาเป็นได้แค่นกกระจอกเท่านั้น “ได้เลย...ข้าจัดการให้ท่านเอง” ป้าบ ป้าบ ป้าบ!!! สองชายชู้กับหญิงชั่วอ้าปากกัดผ้าห่มจนแทบทนไม่ไหวแต่ก็ต้องทน จนเฟิงเล่อเหมือนจะตายเพราะราวกับถูกโบย จึงขยับแต่ทว่ากลับโดนกดหัวลงไปอีก “เจ้าอยากตายหรือไง” เสียงกระซิบข้างหูเบา ๆ ทำให้เฟิงเล่อมองเขาด้วยดวงตาแดงก่ำ นี่นางโดนตีมากว่าสิบไม้จ

ฟางเหม่ยเหยายกหางคิ้วขึ้น เมื่อรู้สึกเหมือนฟู่อ๋องจะรู้อะไรบางอย่างถึงได้เอ่ยออกมา แต่พระพักตร์ที่นางเห็นกับตาตัวเองไม่ได้เป็นเช่นนั้นสักนิด แถมยังดู...ไม่ได้ทอดพระเนตรไปยังตัวต้นเรื่องอย่างที่คิดเอาไว้ ราวกับนางคิดมากไปเอง แต่หากเฉยเมยต่อคำสั่งอาจจะเป็นการไม่เคารพราชวงศ์หรือโดนข้อหาหมิ่นเบื้องสูงเอาได้ ดังนั้น... “มี่เอ๋อร์ เจ้าให้บ่าวมารมควันใต้เตียงให้มาก แล้วก็ปิดประตูหน้าต่างให้สนิท อย่าให้แมลงตัวผู้ตัวใดหนีไปได้!” สั่งเสร็จทั้งหมดเดินไปรวมในห้องโถงอีกที เพราะวันนี้มีแขกมาเยี่ยมเยือน หากนางมัวแชเชือนไม่ต้อนรับ ฟู่อ๋องจะว่าเอาได้ว่านางไร้มารยาทอีกอย่างในจวนตระกูลฟาง มีเพียงนางคนเดียวที่เป็นสตรีมีอำนาจสูงสุด เนื่องจากมารดาอายุสั้นด่วนจากไปด้วยโรคร้าย ท่านย่ายังมาจากไปเมื่อสองปีก่อนด้วยความชราอีก ทำให้นางจึงต้องเป็นหลักให้เรือนใน ด้วยบิดาไม่ยกสตรีใดขึ้นมาเพราะสัญญากับท่านย่าเอาไว้ ฟางเฟิงเล่อหลังจากเปลี่ยนชุดแล้ว สิ่งที่เห็นอย่างเด่นชัดนั้นเป็นรอยบวมบนใบหน้า แต่ทว่านางกลับไม่อาจเลี่ยงการเผชิญหน้ากับฟู่อ๋อง เพราะเขาเห็นนางแล้ว ทำได้เพียงโบกแป้งหนา ๆ ปกปิดรอยพวกนั้นเอาไว้ “ซี๊ด.