All Chapters of ข้าคือมารร้ายไม่ใช่ดอกบัวขาว: Chapter 41 - Chapter 50

ท่ามกลางเสียงอื้ออึงที่ยังคงดังกระหึ่ม ฮ่องเต้หนุ่มเพียงยกพระหัตถ์ขึ้นเล็กน้อย ทันใดนั้น ขันทีข้างพระวรกายก็ก้าวออกมาตวาดเสียงดังลั่น“เงียบ! ต่อหน้าพระพักตร์ ผู้ใดบังอาจส่งเสียงดัง!”สิ้นเสียงตวาด ลานพิธีที่เคยจอแจกลับเงียบกริบลงในพริบตา ราวกับถูกปิดปาก ทุกคนต่างกลั้นหายใจ รอคอยพระราชดำรัสของโอรสสวรรค์ฮ่องเต้ทรงทอดพระเนตรมองไปยังเสิ่นอวี้ที่หน้าซีดเผือดสลับกับฟางเหม่ยเหยาที่ยืนสงบนิ่ง แล้วตรัสด้วยสุรเสียงเรียบเรื่อยเช่นเดิม ราวกับเรื่องภายนอกไม่ได้สะเทือนพระทัยแม้แต่น้อย“ในเมื่อต่างฝ่ายต่างไม่มีใจให้กัน ข้าก็อนุญาตให้การหมั้นหมายระหว่างตระกูลฟางและตระกูลเสิ่นเป็นโมฆะนับแต่บัดนี้ไป... เรื่องส่วนตัวจบลงเท่านี้”พระองค์เว้นจังหวะเล็กน้อยมองแววตาพออกพอใจของน้องชายเสี้ยวพริบตา ก่อนจะเปลี่ยนหัวข้อสนทนาอย่างรวดเร็ว สายพระเนตรคมกริบเบนกลับมาจับจ้องอยู่ที่เสิ่นอวี้และฟางเฟิงเล่อที่ยังคงคุกเข่าอยู่กับพื้น หากเขาเดาไม่ผิดเจ้าสิงเทียนตัวแสบต้องวางแผนเอาไว้ทั้งหมดเป็นแน่“เอาล่ะ... มาว่ากันต่อด้วยเรื่องที่เจ้าขัดจังหวะพิธีการเมื่อครู่ เจ้าบอกว่าของขวัญในมือคุณหนูใหญ่ฟางเป็นเพียงของดูต่างหน้ามา

ความเงียบที่ปกคลุมลานพิธีในยามนี้ ช่างน่าหวาดหวั่นยิ่งกว่าเสียงฟ้าคำราม ราวกับว่าแม้แต่สายลมก็ยังไม่กล้าพัดผ่าน ทุกสรรพสิ่งหยุดนิ่งอยู่ภายใต้ไอสังหารที่แผ่ซ่านออกมาจากวรกายของโอรสสวรรค์ฮ่องเต้หนุ่มละสายพระเนตรจากม้วนภาพในมืออย่างเชื่องช้า ดวงพระเนตรมังกรที่เคยเปี่ยมด้วยอำนาจบารมี บัดนี้กลับมืดมิดลึกล้ำประดุจหุบเหวไร้ก้น พระองค์มิได้แสดงโทสะด้วยการตวาดก้อง แต่กลับใช้ความเยือกเย็นที่น่าสะพรึงกลัวสยบทุกความเคลื่อนไหวพระองค์ค่อยๆ หันพระพักตร์ไปทางขันทีคนสนิทที่ยืนตัวสั่นงันงกอยู่ด้านข้าง ก่อนจะตรัสถามด้วยสุรเสียงที่ราบเรียบ ทว่าก้องกังวานไปถึงขั้วหัวใจของผู้ฟัง“หลี่กงกง... ลองทบทวนความจำให้ข้าหน่อยสิว่า โทษทัณฑ์ของผู้ที่คิดคดทรยศต่อแผ่นดิน บังอาจกระทำการอันเป็นภัยต่อราชบัลลังก์... ตามกฎมณเฑียรบาลแล้ว มีโทษสถานใดบ้างนะ?”คำถามที่ดูเหมือนเปรยขึ้นมาลอย ๆ นี้ ทำให้ขันทีเฒ่าหลี่กงกงผู้รับใช้ใกล้ชิดถึงกับแข้งขาอ่อนแรง ทรุดฮวบลงไปคุกเข่าโขกศีรษะกับพื้นเสียงดังสนั่น ร่างกายสั่นเทิ้มดุจลูกนกต้องลมฝน“ทะ... ทูลฝ่าบาท! พระอาญามิพ้นเกล้าฯ! โทษฐานกบฏคิดคดทรยศต่อองค์เหนือหัว... มีโทษประหารชีวิตเจ็ดช

เสียงกรีดร้องกล่าวหาของฟางเฟิงเล่อ เปรียบเสมือนเชือกเส้นสุดท้ายที่โยนลงมาให้คนที่กำลังจมน้ำอย่างเสิ่นอวี้แม้ในใจลึกๆ เขาจะรู้ดีว่าข้ออ้างของนางช่างฟังดูโง่เขลาและสิ้นคิดเพียงใด การจะโยนความผิดเรื่องการครอบครองแผนที่ลับสุดยอดของวังหลวงไปให้สตรีในห้องหออย่างฟางเหม่ยเหยา เพียงเพราะความหึงหวงริษยานั้น มันช่างห่างไกลจากความเป็นจริงนักแต่ในตอนนี้ที่ประตูแห่งความตายกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ สติสัมปชัญญะและความละอายใจของเสิ่นอวี้ก็มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงสัญชาตญาณการเอาตัวรอดที่เห็นแก่ตัวที่สุดเขาจะจบเห่ลงตรงนี้ไม่ได้! เขาอุตส่าห์ตะเกียกตะกายถอนหมั้นจากสตรีที่เขาดูแคลน เพื่อไขว่คว้าอำนาจวาสนา เขาจะมาตายเพราะความโง่เง่าของสตรีอีกคนไม่ได้เด็ดขาด!เมื่อคิดได้ดังนั้น เสิ่นอวี้ก็รีบโขกศีรษะลงกับพื้นอย่างแรงซ้ำๆ จนหน้าผากเริ่มมีเลือดซึมออกมา ผสมโรงไปกับคำโกหกพกลมของฟางเฟิงเล่อทันที“ฝ่าบาท! ฝ่าบาทโปรดทรงสดับรับฟังกระหม่อม! สิ่งที่น้องหญิงเฟิงเล่อกราบทูลล้วนเป็นความจริงทุกประการพ่ะย่ะค่ะ!”เขาเงยหน้าขึ้น น้ำเสียงสั่นเครือ พยายามบีบน้ำตาให้ดูน่าสงสารไม่แพ้กัน ชี้มือสั่นๆ ไปทางฟางเหม่ยเหยาอย่างกล่าวโ

เสิ่นอวี้และฟางเฟิงเล่อจ้องมองผีเสื้อสีทองที่ขยับปีกโบยบินอยู่ในภาพด้วยดวงตาเบิกโพลง ราวกับกำลังจ้องมองภูตผีปีศาจที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด!ใบหน้าของฟางเฟิงเล่อบิดเบี้ยวด้วยความไม่อยากเชื่อ สติสัมปชัญญะขาดผึงลงในวินาทีนั้น ความจริงที่อยู่ตรงหน้ามันโหดร้ายเกินกว่าที่นางจะยอมรับได้ของขวัญที่นางเหยียดหยามว่าเป็นเพียง ของดูต่างหน้าไร้ค่า กลับกลายเป็นสมบัติล้ำค่าที่งดงามสะท้านแผ่นดิน! ส่วน สมบัติลับ ที่นางภูมิใจนักหนา กลับกลายเป็นยันต์สั่งตายที่กำลังจะลากนางลงนรก!ไม่จริง! เป็นไปไม่ได้! นี่มันภาพลวงตา!ฟางเฟิงเล่อกรีดร้องออกมาอย่างคนเสียสติ นางลืมความหวาดกลัวต่อฮ่องเต้ไปจนสิ้น ลืมสิ้นถึงกิริยามารยาท นางผุดลุกขึ้นยืนโซซัดโซเซ ชี้หน้าด่าทอฟางเหม่ยเหยาด้วยน้ำเสียงแหลมปรี๊ด“นังแพศยา! เจ้าเล่นกลอุบายอันใด! ภาพวาดนี้ไม่ใช่ของจริง! เจ้าขโมยความดีความชอบของข้าไป! ข้าต่างหากที่เป็นคนแก้ปริศนาภาพวาด ข้าคือคนที่ควรได้รับคำชมเชย!”ความอิจฉาริษยาและความสิ้นหวังผลักดันให้นางบ้าคลั่ง นางมองรอยยิ้มสงบนิ่งบนใบหน้าของพี่สาวแล้วรู้สึกเหมือนโดนน้ำมันราดรดบนกองไฟ“ตายซะ! เจ้าตายซะเถอะ!”ฟางเฟิงเล่อพุ่งตัวเข้าใส

ท่ามกลางความเงียบสงัดที่ปกคลุมทั่วท้องพระโรง สายตาทุกคู่ต่างจับจ้องไปยังสตรีร่างบางในชุดสีผลท้อสุกที่ก้าวเดินไปยังภาพวาดนั้นฟางเหม่ยเหยามิได้มีท่าทีหวาดหวั่นหรือประหม่าแม้แต่น้อย นางหยุดอยู่เบื้องหน้าโต๊ะที่วางม้วนภาพปริศนาทั้งสาม... สองม้วนคือสมบัติท้องพระคลังที่ฮ่องเต้นำมา และอีกหนึ่งม้วนคือคุนหยูสยบใต้หล้า ที่ฟู่อ๋องเพิ่งนำออกมาวางสมทบนางยอบกายคารวะฮ่องเต้และฟู่อ๋องอย่างนอบน้อม ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยที่ดังกังวานชัดเจน“ทูลฝ่าบาท เคล็ดลับในการไขปริศนาภาพชุดนี้ ท่านย่าผู้ล่วงลับได้ถ่ายทอดแก่หม่อมฉันไว้ก่อนสิ้นใจ... วิธีการนั้นอาจดูแปลกประหลาดไปบ้าง ขอพระองค์ทรงอดทนทอดพระเนตรก่อนนะเพคะ”กล่าวจบ นางก็เริ่มลงมือทันที แม้แต่เปิดกล่องภาพยังต้องแก้ปริศนาก่อน แต่นั่นไม่ทำให้นางตื่นตระหนกเพราะแก้ได้อยู่แล้วฟางเหม่ยเหยามิได้คลี่ภาพทั้งสามออกมาวางเรียงต่อกันในแนวระนาบอย่างที่ทุกคนคาดคิดแต่นางกลับหยิบม้วนภาพ ‘มังกรเร้นกาย’ และ ‘พยัคฆ์หมอบ’ ขึ้นมาแล้วค่อย ๆ ม้วนเก็บชายภาพทั้งสองฝั่งเข้าหากัน จนเหลือเพียงส่วนตรงกลางภาพที่กว้างเพียงสองฝ่ามือ ซึ่งเป็นส่วนที่ดูเหมือนภาพทิวทัศน์ภูเขาแล