All Chapters of ข้าคือมารร้ายไม่ใช่ดอกบัวขาว: Chapter 31 - Chapter 40

วาจาเชือดเฉือนที่แฝงนัยยะลึกซึ้งของฟางเหม่ยเหยาเปรียบเสมือนเหล็กแหลมร้อน ๆ ที่ทิ่มแทงลงกลางใจคนฟัง ใบหน้าอ่อนช้อยของฟางเฟิงเล่อพลันซีดเผือดลงวูบหนึ่งด้วยความตื่นตระหนก ก้อนเนื้อในอกเต้นระรัวด้วยความหวาดหวั่นว่าความลับอันดำมืดจะถูกล่วงรู้โจรเด็ดบุปผา... สตรีที่ดูง่ายดาย...ถ้อยคำเหล่านี้ช่างเสียดแทงจนนางเจ็บแสบไปทั้งทรวง ราวกับกำลังถูกพี่สาวชี้หน้าด่าทออยู่ก็มิปานแต่ทว่า... ความหวาดหวั่นนั้นคงอยู่เพียงชั่วครู่ ฟางเฟิงเล่อรีบสลัดความคิดฟุ้งซ่านออกไป นางลอบสูดลมหายใจเข้าลึก ปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติ พลางปลอบใจตนเองในใจเป็นไปไม่ได้... พี่หญิงผู้โง่เขลาเบาปัญญาผู้นี้น่ะหรือ จะมีความคิดอ่านลึกซึ้งถึงขั้นพูดจากระทบกระเทียบเปรียบเปรยเช่นนี้ได้?ตั้งแต่เล็กจนโต ฟางเหม่ยเหยาเป็นคนอารมณ์ร้อน มุทะลุ และปากร้ายอย่างตรงไปตรงมา ไร้ซึ่งชั้นเชิงหรือเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราว ยามไม่พอใจสิ่งใดนางก็มักจะแผดเสียงด่าทอออกมาซึ่งๆ หน้า ไม่เคยรู้จักการใช้คำพูดที่ต้องตีความให้ยุ่งยาก‘นางคงแค่บังเอิญได้ยินข่าวลือพวกนั้นมา แล้วก็เอามาพูดพล่อยๆ ตามประสาคนปากไม่มีหูรูดเท่านั้นเอง...’ฟางเฟิงเล่อสะกดข่มความร้อนรนใน

วันนี้ทั่วทั้งเมืองหลวงประดับประดาไปด้วยโคมไฟสีแดงและผ้าแพรสีมงคล เสียงประทัดดังแว่วมาแต่ไกลเคล้าไปกับเสียงผู้คนที่ออกมาจับจ่ายใช้สอยและเฉลิมฉลองกันอย่างคึกคักยิ่งกว่าวันวาน เนื่องจากเป็นวันมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษาขององค์ฮ่องเต้บนถนนสายหลักที่มุ่งหน้าสู่วังหลวง เต็มไปด้วยขบวนรถม้าของเหล่าเชื้อพระวงศ์และขุนนางชั้นสูงที่ตกแต่งอย่างหรูหราสัญจรกันอย่างเนืองแน่นภายในรถม้าคันใหญ่ของจวนตระกูลฟาง ฟางเหม่ยเหยานั่งสงบนิ่งอยู่เคียงข้างบิดา นางทอดสายตามองลอดผ่านม่านหน้าต่างออกไปยังบรรยากาศภายนอกที่แสนวุ่นวาย แต่ภายในใจกลับเรียบเฉยไร้ระลอกคลื่นแห่งความตื่นเต้น นางเพียงแค่เฝ้ารอ...รอเวลาที่จะได้เผชิญหน้ากับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นในวังหลวงสายตาของนางเหลือบมองไปด้านหลังรถม้าเล็กน้อย แม้จะมีผนังกั้น แต่จิตใจกลับนึกไปถึงรถม้าอีกคันที่แล่นตามหลังมาติดๆ... รถม้าคันเล็กที่น้องสาวแสนดีของนางนั่งอยู่เพียงลำพังมุมปากของฟางเหม่ยเหยากระตุกยิ้มหยันขึ้นมาวูบหนึ่งเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ก่อนออกจากจวน‘ท่านพ่อข้านั่งรถม้าคันแยกดีกว่าเจ้าค่ะ ข้าเป็นลูกสาวกำเนิดจากอนุต่ำต้อย ไปงานเลี้ยงใหญ่เช่นนี้ หากวางตัวไม่ดีคนจะคร

หลังจากเหล่าขุนนางและเชื้อพระวงศ์ถวายพระพรและดื่มอวยพรแก่องค์ฮ่องเต้จนเสร็จสิ้นพิธีการในช่วงแรก บรรยากาศในงานเลี้ยงก็เริ่มผ่อนคลายลง เสียงพูดคุยสนทนาเริ่มดังเซ็งแซ่ขึ้นแทนที่ความเงียบสงบเมื่อครู่เหล่านางรำเริ่มร่ายรำสร้างความสำราญ เสียงพิณฉิน และขลุ่ยผิวจากนักดนตรีหลวงบรรเลงคลอเบาๆ ขณะที่ข้าราชบริพารลำเลียงอาหารรสเลิศและสุราชั้นดีเข้ามาอย่างไม่ขาดสายทว่าท่ามกลางบรรยากาศรื่นเริงนี้ สิ่งที่ทุกคนต่างจดจ่อและเฝ้ารออย่างตื่นเต้น มิใช่การแสดงหรืออาหารอันโอชะ หากแต่เป็นช่วงเวลาสำคัญที่กำลังจะมาถึง... การถวายของขวัญเฉลิมพระชนมพรรษาแด่องค์ฮ่องเต้หัวข้อสนทนาในวงสุราของเหล่าขุนนางจึงหนีไม่พ้นเรื่องของขวัญล้ำค่าที่แต่ละตระกูลต่างเสาะแสวงหามาเพื่อประชันขันแข่งกันในวันนี้ ต่างคนต่างคาดเดาไปต่างๆ นานาว่าของขวัญจากตระกูลใดจะโดดเด่นและเป็นที่พอพระทัยของฝ่าบาทมากที่สุด“ข้าได้ยินมาว่าปีนี้ตระกูลจ้าวนำหยกขาวแกะสลักเป็นรูปมังกรคู่ความสูงเท่าตัวคนมาถวาย ช่างน่าตื่นตาตื่นใจยิ่งนัก” ขุนนางผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น“หึ... หยกขาวรึ? ธรรมดานัก! ข้าได้ข่าวว่าตระกูล หลี่ทุ่มเงินมหาศาลประมูลได้ภาพเ

“แต่ที่กระหม่อมต้องรีบทัดทาน เพราะแท้จริงแล้ว ตระกูลฟางยังมี ‘สมบัติล้ำค่าที่แท้จริง’ ซุกซ่อนอยู่ ซึ่งท่านเจ้ากรมคลังเองก็อาจจะยังมิทราบเรื่องนี้ว่า... ผู้ที่ค้นพบความลับ หาใช่ใครอื่น แต่เป็นคุณหนูรอง ฟางเฟิงเล่อ พ่ะย่ะค่ะ!”สิ้นเสียงของเสิ่นอวี้ ร่างบอบบางในชุดสีชมพูอ่อนของฟางเฟิงเล่อก็ค่อยๆ ก้าวออกมาจากด้านหลังอย่างแช่มช้อย นางถือม้วนภาพวาดอีกม้วนหนึ่งไว้ในมือด้วยท่าทางประหม่าและหวาดหวั่น ราวกับลูกกวางน้อยที่หลงเข้ามากลางฝูงราชสีห์นางคุกเข่าลงข้างกายเสิ่นอวี้ ก้มหน้าลงต่ำ เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นอย่างสั่นเครือแต่จงใจให้ได้ยินไปทั่วถึงความไม่เป็นธรรมในบ้าน“ถวายบังคมฝ่าบาทเพคะ... หม่อมฉันมิบังอาจ หม่อมฉันเพียงแต่... บังเอิญพบความผิดปกติในภาพวาดเก่าแก่ของบรรพบุรุษที่ถูกเก็บลืมไว้ในห้องเก็บของ ด้วยความสงสัยใคร่รู้ หม่อมฉันจึงได้ลอง... ลองแก้ไขปริศนาบางอย่างดู...”นางเว้นจังหวะเรียกความสนใจ ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบพระเนตรอย่างกล้าๆ กลัวๆ แววตาฉายแววใสซื่อบริสุทธิ์ส่งไปพร้อมประกายตาที่หยาดคลอด้วยน้ำใสราวกับไข่มุกเรียกความสงสารอีกนิด ก่อนจะเอ่ยต่อ“ผู้ใดจะคาดคิดว่า... ภาพวาดเก่าคร่ำครึนั้น แ

หลังจากการแสดงงิ้วฉากใหญ่ของเสิ่นอวี้และฟางเฟิงเล่อจบลง บรรยากาศในงานพิธีก็เต็มไปด้วยเสียงเซ็งแซ่ของเหล่าขุนนางที่แตกความคิดออกเป็นสองฝักสองฝ่ายอย่างชัดเจนฝ่ายหนึ่ง... ซึ่งส่วนใหญ่เป็นขุนนางอาวุโสที่รู้จักมักคุ้นกับเจ้ากรมคลังฟางหู่ ต่างพากันส่ายหน้าด้วยความเวทนา พวกเขามองไปยังบิดาของฟางเหม่ยเหยาที่ยืนหน้าซีดเผือด ตัวสั่นเทิ้มอยู่กลางวงล้อมด้วยสายตาเห็นอกเห็นใจ“น่าสงสารใต้เท้าฟางยิ่งนัก อุตส่าห์ชุบเลี้ยงสนับสนุนว่าที่บุตรเขยผู้นี้มานาน ไม่นึกว่าจะเลี้ยงงูพิษไว้ใกล้ตัว ถูกแว้งกัดกลางงานสำคัญเช่นนี้ ช่างน่าอับอายขายหน้าเหลือเกิน”ทว่าอีกฝ่ายหนึ่ง... ซึ่งมักเป็นขุนนางระดับล่างหรือพวกที่ชอบเห็นความพินาศของตระกูลใหญ่ กลับรู้สึกคล้อยตามถ้อยคำบีบน้ำตาของเสิ่นอวี้“แต่ข้าว่าคุณชายเสิ่นก็น่าเห็นใจไม่น้อย เกิดมาฐานะต่ำต้อยกว่า จึงถูกตระกูลใหญ่ใช้อำนาจบาตรใหญ่บีบบังคับให้หมั้นหมายโดยไม่เต็มใจ ต้องทนทุกข์ทรมานมาหลายปี วันนี้กล้าลุกขึ้นมาเรียกร้องความเป็นธรรม ก็นับว่าเป็นลูกผู้ชายที่กล้าหาญนัก!”เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังอื้ออึงไปทั่ว ทั้งเห็นใจและสมน้ำหน้าปะปนกันไปท่ามกลางความวุ่นวายนี้ ผู้ยิ่งใหญ