Se connecterPartager
บทที่ 23 ใกล้จบแล้ว 2/2
Date de publication:
2026-06-06 17:22:34
Dernier chapitre
ข้าคือมารร้ายไม่ใช่ดอกบัวขาว บทที่ 30 ตอนพิเศษ 2/2
“สิงเทียน...เหม่ยเหยา...อ๊ะ...ต้องการท่านที่สุด”สิ้นเสียงของนางแกนกลางกายถูกโหมซัดเข้าใส่ นางเกร็งเครียดและเจ็บปวดจนนึกว่าจะตายเสียแล้ว แต่ทว่ายังไม่ตาย! ใบหน้าหล่อเหลาเคร่งขรึมจากที่เคยเดาอารมณ์ไม่ถูกใครจะนึกว่าเขาช่างเอาแต่ใจ และต้องการให้นางปรนนิบัติเขาทั่งคืน “สิงเทียน...ข้า...ข้าไม่ไหวแล้ว” “เจ้าไหว...เชื่อข้า”“....” เขาดื้อด้าน...ดื้อด้านมาก นี่เขาเป็นลูกคนเล็กเอาแต่ใจของไทเฮาจริง ๆ ด้วย มิน่าเล่าไทเฮาเรียกนางเข้าวังก่อนวันแต่งงานเจ็ดวัน ‘เหนื่อยหน่อยนะ...หลังแต่งงานเจ้าจะได้รับรู้เองว่าเขาเอาแต่ใจแค่ไหน...แต่ไม่ต้องห่วงเขาเป็นคนจิตใจมั่นคง ไม่มีสตรีคนที่สองแน่ ไม่เหมือนบิดาของเขา’ปลายเสียงไทเฮาเหมือนจะขุ่นเคืองอดีตฮ่องเต้ แต่คาดว่าคงจะเป็นความจำเป็นแน่แท้ เพราะราชวงศ์ยังต้องมีทายาทสืบต่อชั่วลูกชั่วหลาน ทำให้นางเบาใจว่าอย่างน้อย ๆ ตำหนักฟู่อ๋องก็ไม่มีวังหลังหกตำหนักอะไรให้ปวดหัว คงมีแต่เจ็บตัวเพราะคนตัวใหญ่ไม่ยอมพอแค่ครั้งเดียว กว่าพายุวสันต์จะจบลงเวลาก็ล่วงเลยมาใกล้เช้าตรู่เต็มที แต่ความสงสัยที่มีกลับสั่งให้นางไม่ยอมหลับ “ท่านอ๋อง...บอกมานะเพคะว่าที่พูดนั้นหมายถึงอะไ
ข้าคือมารร้ายไม่ใช่ดอกบัวขาว บทที่ 30 ตอนพิเศษ 1/2
สัมผัสอุ่นร้อนที่บดเบียดลงมานั้นมิได้เปิดช่องว่างให้คิดคำนวณถึงสิ่งอื่นใดอีก สติสัมปชัญญะที่เคยแจ่มชัดของฟางเหม่ยเหยาถูกแผดเผาจนมอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่านในพริบตา เหลือเพียงความขาวโพลนที่ว่างเปล่าและเสียงหัวใจที่เต้นกระหน่ำราวกับกลองศึกในอกกลิ่นอายบุรุษเพศที่หอมกรุ่นผสมผสานกับกลิ่นสุราจาง ๆ แผ่ซ่านเข้าครอบงำทุกประสาทสัมผัส ความหนักหน่วงของร่างแกร่งที่ทาบทับลงมาทำให้รู้สึกอึดอัดทว่าก็เจือไปด้วยความรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาดร่างกายที่เคยตึงเครียดเกร็งฝืน บัดนี้กลับอ่อนระทวยราวกับขี้ผึ้งที่ถูกลนด้วยไฟร้อน ยินยอมพร้อมใจที่จะหลอมละลายอยู่ภายใต้การชักนำของเขาอย่างไม่อาจต้านทาน ความร้อนรุ่มสายหนึ่งที่ไม่คุ้นเคยเริ่มก่อตัวขึ้นที่ท้องน้อย และแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กายอย่างรวดเร็วเมื่อริมฝีปากที่รุกล้ำอย่างเอาแต่ใจยอมถอนออกห่างเพียงชั่วครู่เพื่อให้พอลืมตาอ้าปากได้ นางก็ต้องหอบหายใจสะท้าน อกอิ่มกระเพื่อมไหวรุนแรงภายใต้ชุดเจ้าสาวสีแดงเพลิงที่เริ่มหลุดลุ่ยดวงตากลมโตที่คลอหน่วยด้วยหยาดน้ำใสช้อนขึ้นมองสบกับดวงตาคมกริบของบุรุษเหนือร่าง แววตาของเขาในยามนี้ลึกล้ำและมืดดำประดุจห้วงราตรีไร้ดาว เต็มไปด้วยแร
ข้าคือมารร้ายไม่ใช่ดอกบัวขาว บทที่ 29 บทส่งท้าย 2/2
พิธีการดำเนินไปอย่างศักดิ์สิทธิ์และยิ่งใหญ่ นางถูกจูงมือข้ามกระถางไฟ กราบไหว้ฟ้าดิน กราบไหว้บรรพบุรุษ และสุดท้าย... คือการคำนับกันและกันระหว่างสามีภรรยาเมื่อศีรษะของทั้งสองก้มลงคำนับพร้อมกัน มันคือการผูกมัดชะตาชีวิตของคนทั้งคู่เข้าด้วยกันอย่างสมบูรณ์แบบต่อหน้าสักขีพยานทั่วหล้า“ส่งตัวเจ้าสาวเข้าหอได้!”สิ้นเสียงประกาศก้องกังวาน นางก็ถูกประคองพาเดินออกจากลานพิธีที่วุ่นวาย มุ่งหน้าสู่เรือนหอที่เงียบสงบในส่วนลึกของตำหนักอ๋องเมื่อประตูห้องหอถูกเปิดออก กลิ่นหอมรัญจวนของกำยานและดอกไม้มงคลก็ลอยมาต้อนรับ นางถูกพาไปนั่งลงบนเตียงไม้แกะสลักขนาดใหญ่ที่ปูด้วยผ้าแพรสีแดงปักลายมังกรหงส์คู่แม่สื่อและสาวใช้ต่างพากันถอยออกไปจนหมด เหลือเพียงความเงียบงันภายในห้องหอที่ประดับประดาด้วยเทียนมงคลสีแดงสว่างไสวฟางเหม่ยเหยานั่งตัวเกร็งอยู่บนขอบเตียง มือประสานกันแน่นบนตัก หัวใจเต้นระทึกรอคอยเวลา...รอคอยเสียงฝีเท้าของบุรุษผู้เป็นสามี ที่กำลังจะเข้ามาทำหน้าที่ ‘เปิดผ้าคลุมหน้า’ และทวงสัญญาการ ‘ชดเชย’ ที่เขาได้ลั่นวาจาเอาไว้!เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นหูดังใกล้เข้ามา หยุดลงที่หน้าประตูห้องหอ หัวใจของฟางเหม่ยเหย
ข้าคือมารร้ายไม่ใช่ดอกบัวขาว บทที่ 29 บทส่งท้าย 1/2
เสียงล้อรถม้าไม้เก่าคร่ำครึบดเบียดไปบนถนนหินดังเอี๊ยดอ๊าดบาดหู ผสมปนเปไปกับเสียงโซ่ตรวนหนักอึ้งที่กระทบกันยามนักโทษในกรงไม้ขยับกายท่ามกลางแสงแดดที่แผดเผาในยามสาย กรงไม้ขังนักโทษขนาดใหญ่กำลังเคลื่อนตัวอย่างช้าๆ แห่ประจานไปรอบเมืองหลวง ก่อนจะมุ่งหน้าสู่เส้นทางทุรกันดารไปยังชายแดนทางเหนือภายในกรงไม้ ปรากฏร่างของบุรุษสตรีคู่หนึ่งในชุดนักโทษสีเทาหม่นที่ขาดวิ่น สภาพของพวกเขาดูอิดโรยและสิ้นหวัง ผมเผ้าที่เคยจัดทรงงดงามบัดนี้ยุ่งเหยิงเปรอะเปื้อนฝุ่นโคลน ใบหน้าที่เคยเชิดฉายด้วยความมั่นใจ บัดนี้ก้มต่ำซุกซ่อนความอับอายไว้แทบเท้าแทบดูไม่ออกเลยว่า นี่คืออดีตขุนนางหนุ่มอนาคตไกลอย่างเสิ่นอวี้ และคุณหนูรองผู้แสนงดงามแห่งจวนเจ้ากรมคลังอย่างฟางเฟิงเล่อตลอดสองข้างทางที่ขบวนนักโทษเคลื่อนผ่าน ชาวบ้านร้านตลาดต่างหยุดกิจกรรมของตน หันมามุงดูและจับกลุ่มซุบซิบนินทากันอย่างออกรส เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังอื้ออึงราวกับฝูงผึ้งแตกรัง“นั่นใช่คุณชายเสิ่นกับคุณหนูรองฟางหรือไม่? สวรรค์! สภาพดูไม่ได้เลยจริงเชียว” หญิงวัยกลางคนนางหนึ่งอุทานพลางเอามือทาบอก“สมน้ำหน้าแล้ว! ใครใช้ให้ทำตัวบัดสีผิดจารีตเช่นนั้นเล่า” พ่อค้าขา
ข้าคือมารร้ายไม่ใช่ดอกบัวขาว บทที่ 28 ข้าจะสั่งสอนเจ้า 2/2
ฟางเหม่ยเหยารีบคว้าแผงคอม้าไว้แน่นด้วยความตกใจ หัวใจเต้นรัวเร็ว “ตะ... แต่ว่ามีม้าเพียงตัวเดียว...”“ก็ใช่ ข้าเตรียมมาตัวเดียว”เขาตอบอย่างไม่ยี่หระ ก่อนจะตวัดตัวกระโดดขึ้นมานั่งซ้อนที่ด้านหลังของนางอย่างคล่องแคล่วว่องไว!“อ๊ะ!”ฟางเหม่ยเหยาอุทานออกมาเมื่อแผ่นหลังบางของนางปะทะเข้ากับแผงอกแกร่งที่ร้อนผ่าวของเขาเข้าอย่างจัง วงแขนแข็งแรงทั้งสองข้างเอื้อมผ่านเอวของนางมาจับบังเหียนม้าด้านหน้า ทำให้ตอนนี้นางตกอยู่ในอ้อมกอดของเขาชนิดที่ดิ้นไม่หลุด“ท่านอ๋อง! นี่มัน... ใกล้ชิดเกินไปแล้วเพคะ!” นางประท้วงเสียงสั่น ใบหน้าร้อนวูบวาบจนแทบไหม้ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาเป่ารดอยู่ข้างใบหูเล็กที่แดงก่ำ ยิ่งทำให้สติของนางกระเจิดกระเจิง“ใกล้ชิดอันใดกัน? ข้ากำลังสอนเจ้าขี่ม้าอยู่ต่างหาก หากไม่จับเช่นนี้เจ้าจะบังคับม้าได้อย่างไร” เขาตอบด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูมีเหตุผล (แบบข้างๆ คู ๆ) แต่แฝงแววขบขันอย่างปิดไม่มิด“อีกอย่าง... เราเป็นว่าที่สามีภรรยากัน ขี่ม้าร่วมกันเพียงเท่านี้ จะเป็นไรไป... หรือเจ้าลืมจูบเมื่อคืนนั้นไปแล้ว?”เขาจงใจกระซิบประโยคท้ายที่ข้างหู ทำให้นางขนลุกซู่ไปทั้งตัว‘คนบ้า! คนฉวยโอกาส! ใครเขาขี่ม
ข้าคือมารร้ายไม่ใช่ดอกบัวขาว บทที่ 28 ข้าจะสั่งสอนเจ้า 1/2
สายลมเย็นระลอกแรกของฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่านเข้ามาทางหน้าต่าง หอบเอากลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกจวี๋ฮวา (เบญจมาศ) ที่เริ่มบานสะพรั่งในสวนเข้ามาในห้องฟางเหม่ยเหยานั่งเหม่อมองกองผ้าแพรพรรณสีแดงสดและเครื่องประดับทองคำล้ำค่าที่วางเรียงรายอยู่เต็มห้องด้วยสายตาที่ว่างเปล่า เสียงบ่าวไพร่เดินขวักไขว่และเสียงท่านพ่อสั่งงานพ่อบ้านดังแว่วเข้ามาไม่ขาดสายนับตั้งแต่วันที่ได้รับสมรสพระราชทาน จวนเจ้ากรมคลังก็กลับมาคึกคักยิ่งกว่าตลาดสดยามเช้า ผู้คนที่เคยหมางเมินต่างพากันส่งของขวัญและเทียบเชิญมาไม่ขาดสาย จนบันไดหน้าจวนแทบสึกกร่อนแต่นางกลับรู้สึก... เหนื่อยเหลือเกินการเตรียมตัวเป็นเจ้าสาวของชินอ๋องมิใช่เรื่องง่าย พิธีการมากมาย กฎระเบียบยิบย่อยที่ต้องเรียนรู้ ทำให้นางแทบไม่มีเวลาได้หยุดพักหายใจ“คุณหนูใหญ่เจ้าคะ!”เสียงเรียกตื่นตระหนกของสาวใช้คนสนิทอย่างมี่เอ๋อร์ดังขึ้นที่หน้าประตู ฟางเหม่ยเหยาสะดุ้งเล็กน้อย หันไปมองสาวใช้ที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา“มีเรื่องอันใดหรือ เหตุใดจึงวิ่งหน้าตาตื่นเช่นนี้”“คุณหนู... ท่านอ๋อง... ท่านอ๋องส่งคนมาเจ้าค่ะ!”สาวใช้รายงานเสียงสั่น“องครักษ์ของท่านอ๋องรออยู่ที่หน้าจวน แจ้งว่าท่าน
ข้าคือมารร้ายไม่ใช่ดอกบัวขาว บทที่ 5 โรคไข้รากสาด 2/2
พึ่บ! เพียงแค่โยนไปชั่วอึดใจของที่ติดไฟง่ายก็ลุกโชน นางจึงวิ่งกระโจนอย่างหน้าตาตื่นออกมา “เร็วเข้า...ไปเรียกบ่าวออกมาให้หมดจากเรือนพี่สาวข้า ข้าเผลอทำไฟไหม้กองหนังสือประเดี๋ยวดับไม่ทันจะวอดทั้งเรือน แล้วทำเบา ๆ เล่าอย่าให้เสียงดังรบกวนท่านอ๋องกับองค์ชายเจ็ด”เมื่อกำชับเสร็จนางก็เดินเตร็ดเตร่ไปยัง
ข้าคือมารร้ายไม่ใช่ดอกบัวขาว บทที่ 5 โรคไข้รากสาด 1/2
ฟางเหม่ยเหยายกหางคิ้วขึ้น เมื่อรู้สึกเหมือนฟู่อ๋องจะรู้อะไรบางอย่างถึงได้เอ่ยออกมา แต่พระพักตร์ที่นางเห็นกับตาตัวเองไม่ได้เป็นเช่นนั้นสักนิด แถมยังดู...ไม่ได้ทอดพระเนตรไปยังตัวต้นเรื่องอย่างที่คิดเอาไว้ ราวกับนางคิดมากไปเอง แต่หากเฉยเมยต่อคำสั่งอาจจะเป็นการไม่เคารพราชวงศ์หรือโดนข้อหาหมิ่นเบื้องสูง
ข้าคือมารร้ายไม่ใช่ดอกบัวขาว บทที่ 4 ท่านเป็นเหลือบไรรึ 2/2
“เฟิงเล่อ...เจ้าไปนอนอยู่ทำไมบนที่นอนของข้า” ฟางเหม่ยเหยารีบถามอย่างตกใจ แต่พอนางจะเปิดผ้าห่มออกไป ก็ได้ยินเสียงตกตุ้บไปยังข้างเตียง เดาว่านางคงจะถีบอีกคนให้ร่วงหล่นไป แต่นางไม่เปิดโปงหรอก เพราะยังสนุกไม่พอ แค่นี้น้อยไป...น้อยไปสำหรับสิ่งที่พวกเขาทั้งคู่ทำกับนาง“อ้าว...พี่สาว...คนหรอกหรือข้าก็คิ
ข้าคือมารร้ายไม่ใช่ดอกบัวขาว บทที่ 4 ท่านเป็นเหลือบไรรึ 1/2
ฮึก...อื้อ...อื้อ!!! เฟิงเล่อที่ถูกเสิ่นอวี้จับกดหัวเข้าไปในผ้าห่มพร้อมกับนอนแน่นิ่งอยู่นั้นร้องขึ้นมา เพราะหนีมุดไปใต้เตียงไม่ทัน เนื่องจากควันในห้องยังมาก จนได้แค่หลบบนเตียงเท่านั้น แต่ใครจะรู้ว่าจากที่จะหลบกลับจบที่โดนไม้ฟาดไม่ยั้งแรง!“พี่สาว...แรงพอหรือยัง” เสียงองค์ชายเจ็ดถามพี่สาวคนดีมีน้ำ
Vous vous intéresseriez aussi à
ยอดหมอหญิงมหัศจรรย์
จูน444.8K Vuesยอดชายานักพยากรณ์ : ท่านอ๋อง ชายาท่านเลี้ยงผี
ดอกถังร่วงหล่น277.1K Vuesนางร้ายอย่างข้าขอลิขิตชะตาเอง
ชวี่เหว่ย35.2K Vuesหญิงอ้วนทำนา กับสามีบนเขาจอมขี้แกล้ง
ฮวาฮวาน่งหยวี่194.5K Vuesทะลุมิติมาเป็นลูกสาวของนางร้ายตกอับ
คุณแม่แฝดสาม234 Vuesลิขิตรักยุค 80
Goldberry84 Vuesทะลุมิติมาเป็นสะใภ้ตัวร้ายแห่งจวนโหว
อักษรามณี213 Vuesช่วยด้วย! ข้าพังเรือพระเอกนายเอกโดยไม่ตั้งใจ
ปกแดง811 Vues
