Tous les chapitres de : Chapitre 111 - Chapitre 120

ปรมาจารย์เจียงเย่หลิน เขาไม่ยอมให้ฉู่เซ่าเยวียนตายอย่างสบาย ทุก ๆ เจ็ดวัน จะมีผู้คุมนำยาพิษกรอกปากอดีตฮ่องเต้ พิษร้ายจะค่อย ๆ กัดกร่อนอวัยวะภายใน ทำให้เขารู้สึกร้อนรุ่มราวกับถูกไฟนรกแผดเผาจากข้างใน ดิ้นทุรนทุราย กรีดร้องขอความตาย คลานเกลือกกลิ้งไปกับพื้นคุกที่สกปรก ทว่าเมื่อลมหายใจรวยรินใกล้จะดับสูญ ยาถอนพิษก็จะถูกป้อนตามลงไป เพื่อดึงรั้งสติของเขาให้ฟื้นคืนมา สมานแผลภายในเพื่อเตรียมรับความทรมานในรอบต่อไปวนเวียนเช่นนี้... เจ็ดวันตาย เจ็ดวันเป็น... พิษร้ายและยาถอนพิษสลับกันทรมานร่างที่แก่ชราจนผอมโซ ฉู่เซ่าเยวียนต้องทนทุกข์ทรมานอยู่อย่างนั้นในมุมมืดที่ไม่มีใครแยแส เขาอยากตายก็ตายไม่ได้ อยากมีชีวิตก็ทรมานแสนสาหัส เป็นการชดใช้กรรมที่สาสมที่สุดสำหรับโอรสสวรรค์จอมปลอม!เหล่าสนมถูกปลดเป็นสามัญชน ให้เงินตั้งตัวคนละหนึ่งร้อยตำลึง องค์ชาย และ องค์หญิงทั้งหลายที่ไม่ได้มีสายเลือดราชวงศ์ถูกถอดยศให้กลับไปอยู่บ้านเดิม ผู้ที่ไม่มีบ้านเดิมให้กลับก็ให้ไปหาซื้อบ้านอยู่กันเองเมื่อบัญชีแค้นทั้งหมดถูกสะสางจนขาวสะอาด ท้องฟ้าเหนือต้าฉินก็ปลอดโปร่งอย่างแท้จริง...กลิ่นอายคาวเลือดและความหม่นหมองที่เคยปกคลุมเม

“หน้าหนาแล้วอย่างไร ไร้ยางอายแล้วอย่างไร?” ฉู่จิ้งหนานแสยะยิ้ม “ต่อหน้าผู้อื่นข้าคือพยัคฆ์ร้าย แต่เมื่ออยู่บนเตียงกับเจ้า... ข้าก็เป็นเพียงบุรุษที่หิวโหยภรรยาตนเอง... ข้าต้องชดเชยเวลาที่รอเจ้าโตถึงเจ็ดปี เจ้าเตรียมตัวรับโทษทัณฑ์ที่ปล่อยให้ข้ารอคอยเสียเถอะ หวางเฟยของข้า...”พูดจบ ริมฝีปากหยักลึกก็ทาบทับลงมาปิดกั้นคำประท้วงของนางอย่างดูดดื่มและเอาแต่ใจ เรียวลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปตักตวงความหวานล้ำอย่างตะกละตะกลาม ฝ่ามือหนาลูบไล้ไปตามส่วนเว้าส่วนโค้ง ปลุกปั่นความรู้สึกหวามไหวจนชิงโหยวร่างกายอ่อนระทวย สมองขาวโพลนไปหมด นางทำได้เพียงส่งเสียงครางประท้วงอู้อี้ในลำคอ สองแขนเรียวค่อย ๆ ยกขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งอย่างเผลอไถลไปกับรสสัมผัสที่เขามอบให้บรรยากาศในห้องหอเริ่มไต่ระดับความเร่าร้อนขึ้นเรื่อย ๆ เสียงหอบหายใจและเสียงเนื้อผ้าเสียดสีกระทบกันเบา ๆ ท่ามกลางแสงเทียนสลัว... ทว่า! ในจังหวะที่ฉู่จิ้งหนานกำลังจะปลดเปลื้องปราการชิ้นสุดท้ายของนางออก...“อุแหวะ!!!”ชิงโหยวที่กำลังเคลิบเคลิ้ม จู่ ๆ ก็เบิกตากว้าง นางผลักอกฉู่จิ้งหนานออกอย่างสุดแรงเกิด ก่อนจะพลิกตัวไปที่ขอบเตียงและโก่งคออาเจียนออกมาอย่างหนัก!

...ย้อนกลับไปเมื่อหลายสิบปีก่อน ภายในกำแพงวังหลวงที่ฉาบเคลือบไปด้วยความหรูหราโอ่อ่า ทว่าเบื้องหลังกลับซุกซ่อนไปด้วยคลื่นใต้น้ำและการแก่งแย่งชิงดีซูมั่วไป๋ในยามที่ยังเป็นดรุณีน้อย เสมือนดั่งบุปผางามที่เบ่งบานเหนือผู้ใด บิดาของนางคือขุนนางขั้นสี่ที่ไม่ได้มีอำนาจล้นฟ้าแต่ว่าสละชีวิตให้กับสองสตรีในวังหลังพร้อมกับมารดา ตัวนางจึงเป็นดั่งแก้วตาดวงใจที่ไท่หวงไท่โฮ่วและไทเฮาทรงโปรดปรานถึงขั้นรับเข้ามาเลี้ยงดูในตำหนักในตั้งแต่ยังเยาว์วัยเพื่อชดเชยความรู้สึกผิดบาปที่เป็นต้นเหตุความรักใคร่เอ็นดูที่สตรีผู้ทรงอำนาจที่สุดในวังหลังทั้งสองพระองค์มอบให้นั้น เปรียบเสมือนดาบสองคมที่กรีดแทงซูมั่วไป๋อย่างเงียบเชียบนางได้รับการอบรมสั่งสอนอย่างดีเยี่ยม ทั้งรูปโฉม กิริยามารยาท และศาสตร์ทั้งสี่ล้วนเป็นเลิศ ทว่าสิ่งที่ตามมาคือสายตาริษยาและคำนินทาว่าร้ายจากบรรดาคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์ที่ถูกส่งเข้ามาเป็นสหายร่วมศึกษาท่ามกลางเสียงนกเสียงกาที่คอยจิกกัด ซูมั่วไป๋เลือกที่จะสวมหน้ากากแห่งความเย็นชา นางเชิดหน้าขึ้น ก้าวเดินด้วยท่วงท่าสง่างาม เมินเฉยต่อเสียงเห่าหอนของสุนัขตัวเมียที่เป็นฮูหยินสอพลอ ทว่าลึก ๆ ในใจ ดรุณี

ในวันที่ซูมั่วไป๋ก้าวเข้าสู่วัยปักปิ่น ความงดงามของนางเบ่งบานถึงขีดสุด ผิวพรรณขาวผ่องดุจหิมะรับกับนัยน์ตาหงส์ที่เยือกเย็นดึงดูดใจอย่างประหลาด ทว่าความงามนั้นกลับกลายเป็นภัยมืดที่คืบคลานเข้ามาหาอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง เมื่อฮองเฮาและบรรดาขุนนางเฒ่าในราชสำนักต่างเริ่มจับตามอง และมีกระแสข่าวลือหนาหูว่าฝ่าบาทมีพระประสงค์จะคัดเลือกซูมั่วไป๋ให้ดำรงตำแหน่ง ‘ไท่จื่อเฟย’ หรือชายารัชทายาท เพื่อความมั่นคงของฐานอำนาจในวังหลังเพราะนางเป็นที่โปรดปรานของเสด็จแม่และเสด็จย่าของฝ่าบาทเผยเยว่ฉีและฮั่วหรูเสวี่ยต่างกินไม่ได้นอนไม่หลับด้วยความกังวล พวกนางรู้ดีว่าวังหลวงในยามนี้เปรียบดุจถ้ำเสือที่พร้อมจะขย้ำผู้ที่ก้าวพลาดทุกเมื่อ การขึ้นเป็นไท่จื่อเฟยมิใช่ลาภยศสรรเสริญสำหรับซูมั่วไป๋ แต่มันคือการถูกล่ามโซ่ทองคำไว้ใจกลางเมืองที่เต็มไปด้วยแผนการต่างหาก“มั่วไป๋ เจ้าจะทำเช่นไร หากราชโองการมาถึง... เจ้าจะไม่มีวันได้เห็นท้องฟ้าที่กว้างใหญ่ข้างนอกนั่นอีกเลยนะ” เผยเยว่ฉีเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือขณะที่ทั้งสามแอบมาพบกันที่เชิงเขาที่เดิม แม้พวกนางเติบโตเป็นสตรีวัยปักปิ่นแต่ไทเฮากลับเรียกตัวพวกนางเข้าวังอยู่ตลอด ทำให้ชี

บันทึกการรักษาลับสุดยอดระบุชัดเจนว่า ฮ่องเต้ฉู่เซ่าเยวียน... ‘เป็นหมัน!’ เขาไม่สามารถให้กำเนิดมังกรน้อยได้อีกต่อไป!แต่เพื่อความมั่นคงของบัลลังก์ ฮ่องเต้จำเป็นต้องมีสายเลือดสืบทอด และเป้าหมายที่เขาเลือกใช้เป็นเครื่องมือในการตั้งครรภ์สายเลือดจอมปลอมก็คือ เผยกุ้ยเฟย สตรีคนแรกที่เพิ่งก้าวเข้ามาใหม่และมีตระกูลบัณฑิตหนุนหลัง!ฉู่เซ่าเยวียนวางแผนอย่างอำมหิต เขาเตรียมการให้ ‘หวังเต๋อเฉวียน’ คนสนิทที่เป็นเพียงขันทีปลอม ยังไม่ได้ถูกตอน แอบลอบเข้าไปขืนใจเผยเยว่ฉีในยามวิกาล โดยจัดฉากให้สตรีผู้น่าสงสารเข้าใจผิดว่าเป็นพระมหากรุณาธิคุณจากฝ่าบาทที่เสด็จตำหนักนางเป็นคนแรก‘เดรัจฉาน! เลวทรามต่ำช้าเกินมนุษย์!’ซูมั่วไป๋โกรธจนแทบกระอักเลือดหลังจากลอบฟังเสียงที่พูดคุยของคนชั่วช้า นางรีบพุ่งตัวพริ้วไหวไปตามแนวหลังคามุ่งหน้าสู่ตำหนักของเผยกุ้ยเฟยทันที นางจะยอมให้สหายรักต้องแปดเปื้อนและถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรีเช่นนั้นไม่ได้!ทว่าในระหว่างที่นางกำลังพรางตัวอยู่ใต้เงาไม้เบื้องหน้าตำหนักนั้นเอง สายตาของนางกลับปะทะเข้ากับร่างสูงใหญ่ของบุรุษผู้หนึ่ง ที่กำลังแอบลอบมองเข้าไปในตำหนักในเช่นเดียวกัน เขากำลังมาตามหาบางสิ