Alle Kapitel von สตรีที่ครอบครองดวงใจพยัคฆ์: Kapitel 1 – Kapitel 10

“นางเด็กอัปมงคล! โบยให้ตาย เอาร่างนางยัดใส่โลงฝังไปซะ! แล้วรีบไปดับไฟ!”สติของอินมี่เอินดับวูบลงไปพร้อมกับคำสั่งนั้น......นางไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด รู้เพียงความรู้สึกอึดอัดจนแทบขาดใจและกลิ่นโคลนชื้นแฉะที่อัดแน่นจนรู้สึกว่าอากาศที่มีน้อยนิดนัก นางส่ายหน้าไปมาอยากจะหาอากาศหายใจ จนกระทั่งโสตประสาทได้ยินเสียงบางอย่างขึ้นปัง! ปัง! ปัง! เสียงงัดแงะดังขึ้นเหนือหัว ก่อนที่แสงสว่างจากคบเพลิงและความเย็นของสายฝนจะสาดกระทบใบหน้าอีกครั้ง“โถ... คุณหนูของบ่าว! สวรรค์มีตา ท่านยังไม่ตายจริง ๆ ด้วย!” ชิวกุ้ยแม่นมคนสนิทของมารดาร่ำไห้โฮ พยายามงัดร่างที่บอบช้ำของเด็กน้อยขึ้นมาจากก้นหลุม กังวลแทบตายกลัวจะไม่ทันการ“กุ้ยมามา... เกิดอันใดขึ้นกันแน่” แม้มีคำถามเป็นร้อยเป็นพัน แต่สตินางนึกได้เพียงเท่านี้“ฮึก...คุณหนู” กุ้ยมามาสะอื้นไห้น้ำตานองหน้าก่อนจะเอ่ยต่อ “ฮูหยินถูกลอบวางยาจนตกเลือดสิ้นใจเจ้าค่ะ! ข้าน้อยแอบได้ยินหมอหลวงกับหมอตำแยพูดคุยกัน แต่ไม่รู้เหตุใดนายท่านถึงบอกว่าคุณหนูเป็นคนผลัก และบ่าวรับใช้ในเรือนพูดไปทางเดียวกัน ตอนนั้นบ่าวไปเก็บบัญชีร้านค้าให้ฮูหยินไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ตั้งแต่ต้น...จึ

กุ้ยมามาเล่าด้วยความปวดใจ นางไม่รู้เลยว่าการไปพึ่งพาฉินอี๋เหนียง อดีตสตรีจากหอเริงรมย์ที่นายท่านรับเป็นอนุผู้นั้น จะเป็นหนทางที่ถูกต้องหรือไม่ แต่ในเวลานั้นเพื่อเงินเพียงไม่กี่อีแปะมาประทังชีวิตอินมี่เอิน นางยอมก้มหัวให้แม้กระทั่งสุนัขในจวน เพื่อต้องการรักษาชีวิตเจ้านายหนึ่งเดียวของนางเอาไว้อินมี่เอินฟังเรื่องราวทั้งหมดด้วยความสงบนิ่ง ดวงตากลมโตที่เคยสุกใสเปี่ยมด้วยความไร้เดียงสา บัดนี้มืดสนิทราวกับบ่อน้ำลึกที่ไร้ก้นบึ้ง นางไม่ได้เอ่ยปากด่าทอโชคชะตา ไม่ได้ร้องไห้คร่ำครวญหามารดาที่ตายจาก และไม่ได้แสดงความโกรธแค้นที่แม่นมต้องไปก้มหัวให้อนุภรรยาของบิดาความเงียบที่แฝงด้วยความกดดันของดรุณีน้อยทำเอาบรรยากาศในกระท่อมชาวบ้านอึดอัดจนกุ้ยมามาต้องเรียกนางเบา ๆ“คุณหนู...” กุ้ยมามาเอื้อมมือไปกุมมือเล็ก ๆ ที่เย็นเฉียบนั้นไว้ “เรื่องในจวนโหวตอนนี้วุ่นวายไปหมด อนุเซวียขึ้นมาเป็นฮูหยินกุมอำนาจเบ็ดเสร็จ บ่าวไพร่เรือนเดิมของเราถูกขายทิ้งหรือไม่ก็ถูกโบยจนพิการ... คุณหนู บ่าวได้เงินมาจำนวนหนึ่งแล้ว เรา... เราจะเอาอย่างไรต่อไปดีเจ้าคะ? จะให้บ่าวพาท่านหลบหนีไปซ่อนตัวที่บ้านเดิมของบ่าวที่แดนใต้ดีหรือไม่?”

ชายคนขับรถม้าที่กุ้ยมามาว่าจ้างมา รีบขยับตัวเข้ามาบังหน้าเด็กหญิงไว้ด้วยท่าทีนอบน้อมประจบประแจง เขายัดถุงเงินอีแปะใส่มือทหารยามอย่างแนบเนียน“โธ่ ใต้เท้าขอรับ... หลานสาวข้าน้อยป่วยเป็นวัณโรคเรื้อรัง พ่อแม่นางก็ตายเพราะโรคนี้หมด ข้าน้อยจึงต้องรีบพานางออกจากเมืองหลวงเพื่อไปรักษาที่ตงไห่ ใต้เท้าโปรดระวังอย่าเข้าใกล้เลยขอรับ ประเดี๋ยวจะติดโรคเอาได้เอาได้...ข้ายังต้องนั่งห่างจากนางเลยขอรับ”คนขับรถม้าถูกกับชับว่า หากมีเรื่องไม่คาดฝันก่อนออกจากเมืองหลวง ให้สวมรอยเป็นญาติจากนั้นยัดถุงเงินให้กับทหารเหล่าทหารยามได้ยินคำว่าวัณโรคดวงตาพลันเบิกกว้าง รีบชักมือกลับผงะถอยหลังไปหลายก้าว“ถุย! เด็กอมโรคหรอกรึ รีบไสหัวไปให้พ้นหน้าประตูเมืองเลยไป! ขืนชักช้าข้าจะสั่งเผารถม้าทิ้งเสีย!”“ขอบพระคุณใต้เท้า! ขอบพระคุณขอรับ!” คนขับรถม้ารีบโค้งขอบคุณหัวแทบจะจุ่มกับพื้นดิน ถึงได้ผ่านด่านมาได้ นับว่ารอดตายได้หวุดหวิด เขาคิดว่าหากนางหนูน้อยนั่นโดนจับเขาเองก็คงต้องโดนผู้ว่าจ้างยึดเงินคืนม่านถูกทิ้งตัวลงปิดบังสายตา รถม้าเคลื่อนตัวออกไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว เสียงล้อไม้บดเบียดกับถนนลูกรังสีแดงที่ต้องฝนทำให้เกิดเป็นน้

“ข้าจะไปซื้อเสบียงและโจ๊กมาให้แล้วจะไปซื้อยาที่ร้านขายยาตรงโน้น รออยู่ในนี้ไปก่อนนะ” ชายคนขับรถเอ่ยกำชับด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง ก่อนจะเดินจากไป ทำให้อินมี่เอินแปลกใจเล็กน้อย ที่เหตุใดคนบังคับม้าถึงได้มีท่าทีเปลี่ยนไปอินมี่เอินพยักหน้าแล้วหลับตาลงคล้ายกับต้องการนอนไม่อยากลุกขึ้นมา แต่นางไม่ได้หลับจริงนางเพียงแสร้งหลับตาเพื่อต้องการรู้ว่าคนผู้นี้คิดเช่นไรกับนาง มือขวายังคงกำปิ่นหยกสลักลายดอกเหมยไว้แน่นแนบอก ความหวาดระแวงสอนให้นางไม่หลับสนิทผ่านไปชั่วครู่ เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ของคนขับรถม้าก็เดินกลับมา ทว่าเขาไม่ได้เดินมาที่รถม้าทันที แต่นางกลับได้ยินเสียงเขาหยุดสนทนากับใครบางคนอยู่ไม่ไกลนัก น่าจะเป็นบริเวณเพิงขายโจ๊กริมทางไม่ห่างจากรถม้ากระมัง“เถ้าแก่ เอาโจ๊กหมูชามหนึ่ง ใส่ยานี้ผสมลงไปด้วย นางเป็นไข้” คนบังคับม้ายื่นยาส่งให้เถ้าแก่ร้านโจ๊ก“พ่อหนุ่มนั่นจะไปที่ใดกัน ท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ พิกล” เสียงทุ้มต่ำของเถ้าแก่ขายโจ๊กเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น เพราะมีเรื่องเล่าจึงขายโจ๊กได้มาก ดังนั้นใครผ่านไปผ่านมาเขาต้องสอดส่องให้ดี“จะไปตงไห่น่ะสิ... รับจ้างไปส่งเด็กน้อยคนหนึ่ง ท่าทางจะเป็นคุณหนูต

คราบเลือดที่เปื้อนเสื้อผ้าและสองมือของเด็กน้อย ทำให้องครักษ์หนุ่มขมวดคิ้ว เขาเงยหน้าขึ้นกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ก่อนจะสะดุดตาเข้ากับเพิงขายโจ๊กริมทางที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกล เถ้าแก่ร้านโจ๊กกำลังยืนตัวสั่นงันงกแอบอยู่หลังเสาไม้ ด้วยความตกใจที่เห็นขบวนทหารและเหตุการณ์ม้าพยศเตลิดเมื่อครู่ ทำให้ยังไม่กล้าก้าวขาออกมา ถึงแม้เขาจะเป็นคนสอดรู้สอดเห็นแต่เรื่องของคนในราชสำนักเขาก็ไม่กล้ายุ่ง โดยเฉพาะกับเชื้อพระวงศ์เหลยจวินพุ่งตัวพรวดเดียวก็ไปถึงตัวเถ้าแก่ ดาบยาวในมือถูกชักออกมาจ่อที่ลำคอของชายชรา ที่น่าจะเห็นเหตุการณ์ตั้งแต่ต้น“เกิดสิ่งใดขึ้น! เด็กคนนี้เป็นใคร!”เถ้าแก่ร้านโจ๊กกลัวจนแทบปัสสาวะราด เขามองร่างเด็กน้อยที่ตนเองก็เพิ่งพบหน้าหลังจากนางลงจากรถม้าเหมือนกัน จึงรีบละล่ำละลักเล่าเรื่องราวทั้งหมดเท่าที่ตนได้รับรู้มาเท่านั้น“ใต้เท้า! ข้าน้อยไม่เกี่ยวนะขอรับ! คนขับรถม้าคันเมื่อครู่มันบอกว่ารับจ้างมาส่งคุณหนูตกยาก แต่แท้จริงมันผู้นั้นวางแผนจะพานางไปเร่ขายให้พวกพ่อค้าทาสที่ตงไห่ ชายผู้นั้นเพิ่งซื้อโจ๊กผสมยาบางอย่างจากข้าไปให้นาง... ข้าน้อยเห็นเพียงม้าตกใจเตลิดไป ส่วนเด็กคนนี้ก็ล้มลงตรงนั้น ข้าน้อย