All Chapters of สตรีที่ครอบครองดวงใจพยัคฆ์: Chapter 101 - Chapter 110

“ไม่... ไม่จริง... ข้าคือฮ่องเต้! ข้าคือโอรสสวรรค์!”ฉู่เซ่าเยวียนแผดเสียงร้องอย่างคนเสียสติ พระหัตถ์สองข้างขยุ้มเกศา กวานที่ครอบเส้นผมหลุดร่วงทำให้กระเซอะกระเซิง ความจริงที่ถูกตีแผ่ทำลายสติสัมปชัญญะของพระองค์จนแหลกละเอียด เมื่อทอดพระเนตรเห็นสายตาของขุนนางที่เคยก้มหัวให้ บัดนี้กลับมองมาด้วยความสมเพช ขยะแขยง และรังเกียจ ฮ่องเต้ที่เคยยิ่งใหญ่ก็คลุ้มคลั่งจนตำหนักจินหลวนเกิดความสับสนวุ่นวาย“พวกเจ้าทุกคนต้องตาย! บัลลังก์นี้เป็นของข้า! ใครหน้าไหนก็แย่งไปไม่ได้!”พริบตานั้นเอง! ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน ฮ่องเต้ทรราชก็ชักกริชสั้นที่ซ่อนไว้ในแขนเสื้อออกมา นัยน์ตาแดงก่ำวาวโรจน์ไปด้วยรังสีอำมหิต พระองค์พุ่งพรวดลงจากบัลลังก์มังกรด้วยความเร็วที่ไม่น่าเชื่อ หมายจะพุ่งเข้าหาซูมั่วไป๋ที่ยืนอยู่ใกล้ที่สุดเพื่อระบายความแค้น!“ตายซะเถอะนังแพศยา!”ทว่า... ร่างบอบบางที่ยืนแฝงตัวอยู่ด้านหลังหมิงชินอ๋องกลับไวต่อการเคลื่อนไหวและรับรู้ถึงอันตราย ชิงโหยวเบิกตากว้างเมื่อเห็นประกายมีดวาววับพุ่งเข้ามาทางอาจารย์ของนาง! สมองยังไม่ทันสั่งการ ร่างกายก็ขยับไปก่อนแล้ว!“อาจารย์หญิงระวัง!”สตรีตัวเล็ก ๆ กระโจนพรวดออก

เจอน้ำเสียงดุดันและข้ออ้างหน้าด้าน ๆ ของท่านอ๋องเข้าไป ปันเซี่ยก็ถึงกับใบ้กิน รีบก้มหน้างุดแล้วถอยหลังออกจากห้องไปพร้อมกับปิดประตูให้อย่างรู้ความทันทีอันที่จริงคุณหนูก็อยู่จวนอ๋องมาตลอด...สายตาที่ท่านอ๋องมองคุณหนูนางย่อมกระจ่าง เพียงแต่ว่ายังไม่เหมาะหรือไม่ แต่ยามนี้ไม่เหมาะอย่างไรก็ยังต้องถอยออกห่าง ไม่มีใครกล้ากระตุกหนวดพยัคฆ์ปลุกโทสะเด็ดขาดเมื่อภายในห้องเหลือเพียงความเงียบและแสงเทียนสลัว ฉู่จิ้งหนานก็ถอนหายใจยาว เขายืนมองใบหน้ายามหลับใหลของนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเริ่มปลดสายคาดเอว ถอดเสื้อคลุมตัวนอกที่เปื้อนกลิ่นอายคาวเลือดทิ้งไปอย่างไม่ไยดี ตามด้วยรองเท้าหุ้มข้อบุรุษผู้สูงศักดิ์ไร้ยางอาย และเอาแต่ใจเป็นที่หนึ่ง สอดตัวเข้าไปใต้ผ้าห่มผืนเดียวกันอย่างหน้าตาเฉย แขนแกร่งตวัดรั้งเอวบางของชิงโหยวเข้ามาซุกในอ้อมอกดังเดิม ราวกับว่านี่คือที่ประจำของนางชิงโหยวในห้วงนิทราเมื่อสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่คุ้นเคย นางรีบขยับตัวเข้าหาอย่างคุ้นเคย แขนเรียวยกขึ้นกอดก่ายเอวสอบของเขาเอาไว้ ใบหน้าซุกไซ้หาความอบอุ่น“หึ...เจ้าขาดข้าไม่ได้กระมัง...รู้หรือไม่ว่าเจ้าติดข้าแล้ว”ฉู่จิ้งหนานแค่นหัวเราะในลำคอด้ว

ปลายลิ้นร้อนชื้นลากไล้จากร่องอกอวบอิ่ม ขึ้นมายังยอดปทุมถันสีระเรื่อที่กำลังชูชันท้าทายสายตา เขาครอบครองมันด้วยริมฝีปาก ดูดดึงและขบเม้มสลับกับการใช้ปลายลิ้นสากตวัดเลียอย่างหยอกเย้าและช่ำชอง“อ๊า... ทะ... ท่านอ๋อง... อย่า...”ชิงโหยวครางเสียงหวานหู ร่างกายบิดเร่าด้วยความซ่านสยิว สัมผัสที่แปลกใหม่และรุนแรงทำให้นางรู้สึกราวกับมีกระแสไฟรุ่มร้อนแล่นพล่านไปทั่วท้องน้อย แผ่นหลังบางแอ่นโค้งขึ้นรับสัมผัสจากริมฝีปากบุรุษอย่างลืมอาย สองมือเล็กที่ถูกตรึงไว้กำแน่นจนเล็บจิกเข้าหากัน“อย่าหรือ? ปากบอกว่าอย่า... แต่ร่างกายเจ้ากลับแอ่นรับข้าอย่างซื่อสัตย์เชียวนะ สตรีปากแข็ง”ฉู่จิ้งหนานเงยหน้าขึ้นมาสบตากับนาง ริมฝีปากเปื้อนยิ้มร้ายกาจ แววตาเต็มไปด้วยการหยอกเย้าปนคลั่งรัก “บอกข้าสิ โหยวเอ๋อร์... เจ้ารู้สึกอย่างไร สัมผัสของข้าดีหรือไม่?”ชิงโหยวเม้มปากแน่น หน้าแดงซ่านจนถึงใบหู นางเบือนหน้าหนี ไม่กล้าสบตากับบุรุษที่กำลังทำเรื่องน่าอายกับร่างกายของนาง “ขะ... ข้าไม่รู้... ท่านแกล้งข้า!”“เด็กดื้อ... ปากแข็งนักนะ ทีตอนจับกระบี่ขู่ฟ่อ ๆ ใส่ศัตรูไม่เห็นจะอึกอักเช่นนี้เลย” ฉู่จิ้งหนานหัวเราะในลำคอ ยิ่งเห็นนางเข

ตลอดทั้งวันที่ผ่านมา ทั่วทั้งเมืองหลวงและวังหลวงเต็มไปด้วยความวุ่นวายและการกวาดล้างครั้งใหญ่ ซูมั่วไป๋และเจียงเย่หลิน สองปรมาจารย์ผู้เป็นดั่งลมหายใจของหอชิงโหยว ได้จัดการกวาดต้อนคนชั่ว ชำระล้างขั้วอำนาจเก่าของฮ่องเต้ทรราชและเซียวฮองเฮาจนสิ้นซาก รากฐานที่เน่าเฟะถูกถอนรากถอนโคน เพื่อปูทางให้แผ่นดินต้าฉินผืนใหม่ที่กำลังจะผลัดเปลี่ยนแผ่นดินเมื่อจัดการภาระอันหนักอึ้งเสร็จสิ้นในยามพลบค่ำ สองอาจารย์ก็รีบเร่งรุดกลับมายังหอชิงโหยวด้วยความเป็นห่วงศิษย์รัก ทว่า... สิ่งที่รอคอยพวกเขาอยู่ หาใช่บุปผางามที่กำลังพักผ่อนฟื้นฟูร่างกายจิตใจไม่ จากสายตาของปันเซี่ยทั้งคู่พลันรับรู้บางอย่างแล้ว อาจารย์เจียงจึงแยกไปในห้องส่วนตัวครู่หนึ่งเพื่อหยิบยา ส่วนซูมั่วไป๋เดินไปยังห้องตัวเองก่อนจะหยิบบางอย่างออกมาแอ๊ด...บานประตูห้องนอนของชิงโหยวถูกเปิดออกมารับลมเย็นยามค่ำคืนพร้อมกับร่างสูงสง่าของหมิงชินอ๋อง ท่าทางของพยัคฆ์หนุ่มในยามนี้แตกต่างจากเมื่อวานลิบลับ ใบหน้าหล่อเหลาอิ่มเอมไปด้วยความสุข เปล่งปลั่งราวกับต้นไม้ที่เพิ่งได้รับน้ำอมฤต รอยยิ้มพึงพอใจประดับอยู่บนมุมปากอย่างปิดไม่มิด อาภรณ์ที่สวมใส่แม้จะดูเรียบร้อยแ

ซูมั่วไป๋หลับตาลง หยาดน้ำใส ๆ เอ่อรื้นขึ้นมาที่หางตา “ทั้งสองพระองค์รู้สึกผิดต่อการจากไปของบิดามารดาข้า จึงรับข้าเข้าไปเลี้ยงดูเสมือนหลานแท้ ๆ คนหนึ่ง ข้าเติบโตมาด้วยความโปรดปรานในวังหลวงก็จริง แต่เพราะข้าเกลียดชังกฎระเบียบอันเคร่งครัด ข้าจึงดื้อรั้นขอออกมาพักที่บ้านเดิมของท่านพ่อ แล้วใช้วิธีนั่งรถม้าเข้าไปเรียนในวังแทน... แน่นอนว่าเมื่อได้รับการโปรดปรานเหนือผู้ใด ย่อมมีคนริษยา ข้าจึงกลายเป็นคนสวมหน้ากาก เย่อหยิ่ง และไม่ค่อยคบหาผู้ใดเป็นสหาย”“จนกระทั่งเผยเยว่ฉีกับฮั่วหรูเสวี่ย มารดาของเจ้า... เข้ามาศึกษาในวังหลวงด้วย” รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นบนใบหน้าของปรมาจารย์หญิงเมื่อนึกถึงอดีตอันแสนหวาน“ความร่าเริงและความจริงใจของพวกนาง ทำให้ข้ายอมเปิดใจอีกครั้ง พวกเราเติบโตมาด้วยกัน วิ่งเล่นด้วยกันที่ภูเขาหลังวังหลวง... และที่นั่นเอง พวกเราก็ได้พบกับ ‘เจียงเย่หลิน’ บุตรชายของหมอเทวดาที่มักจะตามบิดาเข้าวังมาปรุงยาและเดินออกทางด้านหลัง ในขณะที่ข้าสนใจเรื่องสมุนไพรและพิษ เยว่ฉีกับหรูเสวี่ยกลับชอบดีดพิณเดินหมากมากกว่า...”“และเพราะความซุกซนของพวกเรา... เราจึงได้พบกับเด็กชายผู้เงียบขรึมที่มักจะนั่งเหม