All Chapters of สตรีที่ครอบครองดวงใจพยัคฆ์: Chapter 71 - Chapter 80

“แล้วท่านไม่คิดจะสืบสาวราวเรื่อง ปล่อยผ่านให้ฮูหยินท่านตายเปล่า บุตรสาวต้องโดนลงโทษเกือบเอาชีวิตไม่รอด...ไม่ใช่ว่าท่านปิดบังสิ่งใดไว้หรอกหรือ” ใต้เท้าฝูกล่าวร้องความเป็นธรรมให้อินมี่เอิน แน่นอนว่าเขาสามารถส่งฎีกาเรื่องขุนนางไร้คุณธรรมให้ฝ่าบาทได้“ข้าไม่มีสิ่งใดปิดบังทั้งนั้น ส่วนเรื่องเรือนหลังผู้อื่นไม่รบกวนท่านยื่นมือมาสอด”เวินหนิงโหวหันไปจ้องหน้าชิงโหยวด้วยความโกรธแค้น เขาเกลียดที่นางรู้มากและหาเรื่องยุ่งยากให้เขา“ส่วนเรื่องบุตรสาวที่ข้าสั่งโบยและลงโทษนาง... นางก็เป็นบุตรสาวที่มีสายเลือดของข้า! ข้าเป็นบิดา... จะสั่งสอนหรือลงโทษบุตรสาวตนเองที่อกตัญญู มันผิดตรงไหน! ถึงข้าจะเข้าใจผิดเรื่องที่นางผลักมารดา แต่ข้าสั่งโบยนาง ก็เป็นเพียงสิทธิ์ของบิดาที่พึงกระทำได้มิใช่หรือ!”ช่างเป็นบุรุษที่หน้าหนาและเกินเยียวยาจริง ๆ!“ท่านนี่มัน...” ใต้เท้าฝูไม่นึกว่าตระกูลที่ทรงคุณธรรมจะให้กำเนิดคนระยำได้“ตอนนี้นางไม่ใช่คนตระกูลอิน...ถือว่านางตายไปแล้วไม่เกี่ยวข้อง ต่อไปเรื่องตระกูลอินนางไม่ควรมายุ่ง ข้าตัดชื่อนางออกจากตระกูลไปแล้ว”ชิงโหยวแค่นเสียงในใจ นางคาดเดาเอาไว้อยู่แล้วว่าคนสารเลวผู้นี้ ต่อให

“ในบันทึกระบุไว้ชัดเจนว่า... ราชโองการฉบับนั้น ท่านเวินหนิงโหวเป็นผู้นำเข้าไปประทับตราลัญจกร แต่ออกไปได้ครู่หนึ่งก็กลับเข้ามา ท่านโหวอ้างว่าราชโองการมีรอยตำหนิ จึงขอเบิกม้วนผ้าไหมเปล่าไปคัดลอกใหม่ด้วยตนเอง... และท่านโหว คือบุคคลสุดท้ายที่ถือราชโองการฉบับนั้น ทั้งยังเป็นคนจะส่งมอบให้ม้าเร็วไปส่งที่ชายแดน โดยไม่มีผู้ใดได้ตรวจสอบเนื้อหาที่แท้จริงอีกครั้งเลยขอรับ!”แน่นอนว่าราชโองการมีรอยตำหนิหรือเปื้อนแม้เพียงนิดเดียวก็ไม่ได้ และที่สำคัญการเบิกจ่ายชัดเจนเสมอเพราะม้วนราชโองการเป็นของสำคัญหลักฐานและพยานบุคคลที่ชี้ชัด ทำให้อินหมิงเต๋อหน้าซีดเผือดทันที คล้ายกับว่าตนเองเร่งร้อนทำงานไม่รอบคอบถึงเพียงนี้เชียวหรือ‘เรื่องนี้ข้าไม่ได้เป็นคนทำ! ข้าไม่ได้ปลอมแปลงเนื้อหา! แต่เหตุใดกลับโยนโทษนี้ใส่หัวข้ากันเล่า!’คำพูดเหล่านั้นแม้อยากจะเอ่ยออกมา แต่กลับกล่าวได้เพียงแค่ในใจเท่านั้น ไม่สามารถเปล่งออกมาได้แม้สักครึ่งคำ มิเช่นนั้นเขาก็ไม่รอดอยู่ดี“เจ้า... พวกเจ้าเอาอะไรมาพูด! บันทึกนั่นต้องเป็นของปลอมแน่!” อินหมิงเต๋อแย้งแต่ท่าทางกลับลุกลี้ลุกลนราวกับกลัวความผิดหล่นใส่หัว“ข้าไม่เคยทำเรื่องเช่นนั้น! ตร

ชิงโหยวตกใจเพราะไม่ทันได้ตั้งตัว แต่ก็ไม่ได้ตระหนกนักเพราะคิดว่าไม่มีบุรุษใดกล้าขึ้นมาบนรถม้าของนางนอกเสียจากคนหน้าหนา และเมื่อรั้งร่างนางเข้ารถม้ามาได้ ก็จับนางนั่งตักทันที“ท่านอ๋อง” นางผลักอกเขาเมื่อใบหน้าคมคายยื่นหน้ามาพร้อมกับวางคางอยู่บนไหล่ของนางหลายวันมานี้ดูเหมือนคนผู้นี้ชอบเอานางไปผูกติดด้วยตลอด ไม่รู้ว่าเป็นบ้าอะไรหรือว่าว่างงานจนเบื่อหน่ายไปแล้ว“เรียกข้าออดอ้อนเช่นนี้ คิดถึงข้าหรือ”นี่เขาไปหัดพูดจาไร้ยางอายเช่นนี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่ ใครคิดถึงเขากัน นางเพียงแค่เหนื่อยที่ต้องใช้สมาธิในการต่อสู้กับบิดาสารเลวผู้นั้นต่างหากยามนี้นับว่าคืนความเป็นธรรมให้ตระกูลฮั่วแล้วเหลือเพียงเรื่องวางยามารดา แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ย่อมเป็นเขาที่เป็นผู้สั่งการแน่ แต่นางอยากรู้เหตุผลแท้จริง“ไม่” ชิงโหยวตอบคนหน้าเดียวที่ชอบสีหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์“เจ้าโกหก”“ไม่ได้โกหก...แต่ข้าคิดว่าบิดาทำเรื่องมากมายเช่นนี้ไปย่อมต้องมีมากกว่าเรื่องที่ต้องการกำจัดมารดา และคิดพึ่งพาตระกูลเซวีย”ฉู่จิ้งหนานซุกใบหน้าคลอเคลียตรงซอกคอหอมกรุ่นของนาง จากนั้นเอ่ยเสียงแหบพร่า “อีกไม่นานหรอก...ประเดี๋ยวเจ้าก็จะรู้เองว่าอะไร

เซวียเพ่ยหลานลุกขึ้นเดินกรีดกรายไปที่หน้าต่าง มองออกไปทางทิศของตำหนักฮองเฮา“หมิงชินอ๋อง... ขึ้นชื่อว่าเป็นผู้ที่มีสายเลือดและบารมีเหมาะสมกับตำแหน่งไท่จื่อมากที่สุด จนฮองเฮาและว่าที่องค์รัชทายาทหวาดระแวงมาตลอดหลายปี... ไม่สู้เราทูลฝ่าบาทให้เรียกเขากลับมา เพื่อให้เขามาแย่งอำนาจของฮองเฮาโดยตรงเล่าเจ้าคะ เวลานั้นพวกเราแค่นั่งเฉย ๆ ก็พอ!”ใต้เท้าเซวียเบิกตากว้าง ความกังวลที่อัดแน่นอยู่ในอกพลันมลายหายไปจนสิ้น!ใช่แล้ว! การดึงฉู่จิ้งหนานกลับมา ย่อมทำให้เป้าหมายการโจมตีของฝั่งฮองเฮาเปลี่ยนทิศทางทันที! พวกเราก็แค่นั่งรออย่างสงบเมื่อตกลงกันได้ ใต้เท้าเซวียขอพบฝ่าบาทเป็นการเร่งด่วนบอกกับขันทีว่าเกี่ยวกับซีเป่ย...เรื่องราวการไต่สวนในศาลบรรพชนของอินหมิงเต๋อยังไม่ทันจะถูกส่งเข้าวังหลวงอย่างเป็นทางการ สารด่วนจากฝ่าบาทก็ถูกสั่งให้ควบม้าเร็วออกจากเมืองหลวง มุ่งหน้าสู่ชายแดนซีเป่ยในทันที!ข้ออ้างคือ ต้องการฉู่จิ้งหนานมาหารือเรื่องการพัฒนาซีเป่ยด้วยตนเองที่เมืองหลวงและแน่นอนว่า ความเคลื่อนไหวที่ผิดปกติของฮ่องเต้ ย่อมไม่อาจหลุดรอดสายตาของตำหนักคุนหนิงไปได้“เพล้ง!!!”จอกชาเนื้อดีถูกปาอัดกระแทกผนังจนแ

ราชวงศ์ฉู่แม้จะมีสายเลือดมังกรแผ่กิ่งก้านสาขามากมาย ทว่าผู้ที่ยังคงยืนหยัดและมีอำนาจปกครองแว่นแคว้นกลับเหลืออยู่เพียงไม่กี่พระองค์ หนึ่งในนั้นคือ ‘หนานไห่อ๋อง’ หรือพระนามคือ ‘ฉู่เหยียนเจา’ พระอนุชาต่างมารดาของฮ่องเต้ฉู่เซ่าเยวียนองค์ปัจจุบันฉู่เหยียนเจาประสูติจากพระสนมขั้นเฟยผู้หนึ่ง แม้จะมีศักดิ์เป็นถึงพระอนุชา แต่พระองค์กลับมีชันษาน้อยกว่าฝ่าบาทถึงสิบปีเต็ม ในปีที่คลื่นลมการเมืองเชี่ยวกรากและฉู่เซ่าเยวียนได้ก้าวขึ้นประทับบนบัลลังก์มังกรนั้น ฉู่เหยียนเจากลับเพิ่งจะเป็นเพียงเด็กหนุ่มวัยสิบแปดชันษามาหมาด ๆด้วยความที่อายุห่างกันถึงหนึ่งรอบ ประกอบกับสายทายาทฝั่งมารดาไม่ได้แสดงท่าทีทะเยอทะยานมักใหญ่ใฝ่สูง หลังจากฮ่องเต้รวบรวมอำนาจในราชสำนักจนมั่นคงแล้ว จึงได้มีพระราชโองการปูนบำเหน็จ แต่งตั้งพระอนุชาวัยหนุ่มผู้นี้ขึ้นเป็นอ๋องบรรดาศักดิ์ พร้อมทั้งมอบดินแดนศักดินาให้เดินทางไปปกครอง ‘ดินแดนหมู่เกาะหนานไห่’ ทางตอนใต้สุดของแผ่นดินต้าฉินที่นั่นแม้จะเป็นดินแดนที่อุดมสมบูรณ์ไปด้วยทรัพยากรทางทะเลและการค้าสำเภา แต่ก็ห่างไกลจากศูนย์กลางอำนาจในเมืองหลวงนับพันลี้ เรียกได้ว่าเป็นการปูนบำเหน็จที่แฝงกา