All Chapters of สตรีที่ครอบครองดวงใจพยัคฆ์: Chapter 91 - Chapter 100

“วันนี้ถือเป็นวันมงคลยิ่งนัก ทั้งได้รับเครื่องบรรณาการจากตงเซี่ย และน้องชายของเรายังเดินทางกลับมาเยี่ยมเยือน...” ฉู่เซ่าเยวียนกวาดสายตามองไปทั่วตำหนักจินหลวน ก่อนจะหยุดลงที่บุตรชายคนโต“และเพื่อเป็นขวัญกำลังใจให้แก่ราษฎร เจิ้นได้ตัดสินใจแล้ว... ในอีกสามวันข้างหน้า จะมีพิธีแต่งตั้งองค์รัชทายาทอย่างเป็นทางการ!”เสียงฮือฮาดังขึ้นระงม แม้เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เหล่าขุนนางคาดการณ์ไว้แต่แรก แต่ก็ยังมีคนตระหนกตกใจ ไม่ใช่เพราะไม่อยากให้มีไท่จื่อ แต่ว่าทุกคนต่างเฝ้ารอว่าจะมีการเปลี่ยนแปลงไปอย่างไร และเหล่าขุนนางต่างมองดูสีพระพักตร์ของฮ่องเต้เป็นสำคัญ“เจิ้นขอประกาศแต่งตั้ง หมิงชินอ๋อง ฉู่จิ้งหนาน ขึ้นเป็นไท่จื่อแห่งต้าฉิน!”แม้จะพอเดาได้ แต่เมื่อมีราชโองการออกจากโอษฐ์โอรสสวรรค์ ขุนนางตระกูลเซียวต่างหน้าถอดสี ส่วนขุนนางฝ่ายเป็นกลางและตระกูลเซวียต่างเตรียมจะคุกเข่าถวายพระพร ทว่าฉู่เซ่าเยวียนกลับยกมือขึ้นปรามพร้อมกับรอยยิ้มที่แฝงความเจ้าเล่ห์“จิ้งหนาน... ในเมื่อเจ้าก้าวขึ้นมาเป็นรัชทายาท มีภาระหน้าที่แห่งแผ่นดินต้องรับผิดชอบมากมาย ซีเป่ยที่อยู่ห่างไกลนั้น เจิ้นจะให้ราชสำนักส่งคนไปดูแลแทน เพื่อให้

ชิงโหยวที่ได้ยินเช่นนั้น สองมือกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อจนห้อเลือด ดวงตาของนางแดงก่ำเต็มไปด้วยเพลิงแค้น แม้จะคาดเอาไว้ว่าเรื่องราวอาจเลวทรามได้บ้าง แต่ไม่คาดคิดว่าเรื่องจะเลวร้ายถึงเพียงนี้ ยิ่งเมื่อได้ยินเต็มสองหูว่ามารดาต้องเผชิญกับสิ่งใด นางก็แทบอยากจะพุ่งเข้าไปสับร่างของคนบนบัลลังก์ให้แหลกเป็นชิ้น ๆ หากไม่มีสายตาของฉู่จิ้งหนานที่คอยปรามเอาไว้ นางคงบุ่มบ่ามลงมือไปแล้วสุดท้ายนางจึงค่อย ๆ ขยับมาอยู่ด้านหลังของเขาพร้อมกับทัวหยา เพราะกลัวว่าตนเองจะหักห้ามใจไม่ได้“พูดต่อสิ! เล่าให้หมดว่าสุนัขบนบัลลังก์ตัวนี้สั่งให้เจ้าทำสิ่งใดอีก!” เซียวฮองเฮาตวาดซ้ำ แววตาเต็มไปด้วยความสะใจที่ได้เหยียบย่ำศักดิ์ศรีของสวามี“หลังจากนั้นไม่นาน ฮั่วหรูเสวี่ยก็ตั้งครรภ์บุตรคนที่สอง...ของข้า” อินหมิงเต๋อกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก “ฝ่าบาทเรียกข้าเข้าเฝ้าเป็นการส่วนตัว... ทรงตรัสด้วยความภาคภูมิใจว่า เด็กในท้องของนางคือสายเลือดมังกร คือโอรสของพระองค์... แล้วฝ่าบาทยังตรัสว่า หากข้าอยากจะรับเลี้ยงดูสายเลือดของพระองค์เอาไว้บังหน้าก็ย่อมได้... แต่พระองค์มีข้อแม้...”“ข้อแม้อันใด!” ขุนนางตงฉินผู้หนึ่งทนฟังค

ทันทีที่สิ้นคำกล่าวของหมิงชินอ๋อง สายตาทุกคู่ในตำหนักจินหลวนต่างพุ่งเป้าไปที่เซียวฮองเฮาและสตรีสองนางที่หมอบอยู่บนพื้นทันทีเซียวหลิงจูจ้องมองสตรีทั้งสองด้วยแววตาตื่นตระหนกเพียงชั่ววูบ ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้กลับมาเย่อหยิ่งและเย็นชาตามเดิม นางส่ายหน้าไปมาอย่างเชื่องช้าพลางแค่นเสียงหัวเราะเยาะหยัน“นี่พวกเจ้ากำลังเล่นงิ้วฉากใดกัน หมิงชินอ๋อง... ซูมั่วไป๋... พวกเจ้าไปลากสตรีต่ำต้อยที่ไหนมา แล้วคิดจะมาโยนความผิดให้ข้าอย่างนั้นหรือ? ข้าคือมารดาของแผ่นดิน จะไปรู้จักมักจี่กับสตรีชั้นต่ำเยี่ยงนี้ได้อย่างไร!"ทว่า ทันทีที่ฮองเฮาเอ่ยปากปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย ร่างของฉินเซียงเซียงที่หมอบสั่นงันงกอยู่ก็เบิกตากว้าง นางเงยหน้าขึ้นมองสตรีผู้สูงศักดิ์ด้วยแววตาสิ้นหวัง ก่อนจะรีบคลานเข่าเข้าไปหาอย่างทุลักทุเล มือที่เต็มไปด้วยบาดแผลและรอยฟกช้ำพยายามจะไขว่คว้าชายอาภรณ์ของฮองเฮา“ฮองเฮา... ฮองเฮาเพคะ! ช่วยหม่อมฉันด้วย! ช่วยพวกเราด้วยเพคะ!”ฉินเซียงเซียงกรีดร้องเสียงหลง น้ำตาอาบแก้มที่เคยงดงาม ขณะที่ชิวกุ้ยก็โขกศีรษะลงกับพื้นจนเลือดซิบ ร้องไห้คร่ำครวญสะอึกสะอื้นไม่แพ้กัน“พวกข้าน้อยทนไม่ไหวแล้วเพคะฮองเฮา...

“อาจารย์ให้คนไปสืบที่ร้านค้าของมารดาเจ้า เรื่องที่นางบอกว่าวันที่มารดาเจ้าเสียชีวิต นางไปเก็บบัญชี อันที่จริงนางไม่ได้ไปเก็บบัญชีทั้งนั้น แต่นางเป็นคนวางแผนจัดการทั้งหมด”ซูมั่วไป๋บอกศิษย์ของตน นางไม่ปล่อยให้ข้อสงสัยเพียงนิดได้ปล่อยผ่าน ทั้งลอบสืบอย่างลับ ๆ ด้วยตัวเอง อีกอย่างฮั่วหรูเสวี่ยก็เป็นสหายของนางอีกคน นี่คือเหตุผลที่นางและเจียงเย่หลินเอ็นดูชิงโหยวฉินเซียงเซียงก้มหน้าร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างน่าเวทนา ชิวกุ้ยรีบโขกศีรษะยอมรับ“... ด้วยความยากจนข้นแค้น หม่อมฉันจำใจต้องขายเซียงเซียงบุตรสาวเพียงคนเดียวเข้าหอนางโลมเลื่องชื่อ... แต่เป็นฮองเฮา...ฮองเฮาข่มขู่หากพวกเราไม่ทำตามจะสังหารทั้งข้าและบุตรสาว ข้าจำเป็นต้องทำ...คุณหนูให้อภัยบ่าวเถิด”สองแม่ลูกที่พรากจากกัน ถูกนำกลับมาเจอกันในฐานะเจ้านายและบ่าวในจวนเดียวกัน โดยที่ไม่มีผู้ใดล่วงรู้! ช่างเป็นแผนการที่แยบยลจนน่าขนลุก!ทั้งยังซ่อนความชั่วเอาไว้หลอกให้ตายใจ คนเช่นนี้หรือจะให้นางให้อภัย...นางเป็นคนมีความรู้สึกไม่ใช่พระโพธิสัตว์“ให้อภัยคงไม่ได้กระมังกุ้ยมามา...หากเป็นความตายที่ทรมานข้าพอจะมอบให้ท่านได้” ชิงโหยวกล่าวด้วยความเจ็บปวดใจ ทั

“นั่นมัน... เป็นไปไม่ได้! ของสิ่งนั้นหายไปตั้งนานแล้ว...” ฉู่เซ่าเยวียนพึมพำกับตัวเอง เสียงแหบพร่าคล้ายคนเสียสติ เขาหามันทั่ววัง ไม่รู้ว่าเผยกุ้ยเฟยซ่อนไว้ที่ใด ครั้งนั้นเขาไม่น่าพลาด จนไปอยู่ในมือผู้อื่นเช่นนี้ฉู่จิ้งหนานยื่นกล่องไม้นั้นให้ขุนนางผู้หนึ่งที่อยู่ไม่ห่าง“ใต้เท้าฝูเสนาบดีกรมอาญาศาลต้าหลี่ ท่านเป็นคนซื่อตรงและเป็นกลางที่สุดในราชสำนักแห่งนี้...” หมิงชินอ๋องกล่าวด้วยน้ำเสียงกังวาน“ท่านจงเปิดมันออก แล้วอ่านเนื้อความในราชโองการที่อยู่ด้านในให้ทุกคนในที่นี้ฟังให้ชัดเจน... อ่านให้สุนัขที่ขโมยแผ่นดินผู้อื่นฟัง ว่าตนเองนั่งทับที่ของผู้ใดอยู่มานานกว่ายี่สิบปี!”ใต้เท้าฝูสะดุ้งสุดตัว เขามองกล่องไม้ที่ลวดลายมังกรห้าเล็บราวกับมันเป็นของร้อน ทว่าเมื่อสัมผัสได้ถึงสายตากดดันของฉู่จิ้งหนานและเหล่าขุนนาง เขาก็จำต้องคุกเข่าลง สองมือที่สั่นเทาค่อย ๆ ประคองกล่องไม้ขึ้นมาเปิดออก ภายในนั้นคือม้วนราชโองการผ้าไหมสีทองอร่ามที่ทอประกายระยิบระยับ แม้จะเก่าไปบ้างตามกาลเวลา แต่ยังคงสภาพสมบูรณ์ใต้เท้าฝูหยิบม้วนราชโองการขึ้นมาคลี่ออก ทันทีที่สายตาปะทะเข้ากับตราประทับหยกแผ่นดินสีชาดของอดีตฮ่องเต้พระ