All Chapters of สตรีที่ครอบครองดวงใจพยัคฆ์: Chapter 81 - Chapter 90

ชาวเมืองหลวงที่ได้ยินข่าวการกลับมาของอ๋องผู้เกรียงไกร ต่างพากันออกมายืนออสองข้างทางจนมืดฟ้ามัวดิน เสียงแซ่ซ้องสรรเสริญดังอื้ออึงต้อนรับผู้ที่เก่งกาจมากฝีมือ เมื่อขบวนม้าเคลื่อนมาถึงหน้าใจกลางเมืองหลวงแทนที่หมิงชินอ๋องจะมุ่งหน้าตรงไปยังวังหลวงเพื่อเข้าเฝ้าตามราชโองการ เขากลับดึงบังเหียนม้าให้หยุดชะงักชายหนุ่มกวาดสายตาคมกริบมองชาวบ้านที่มาต้อนรับ ก่อนจะประกาศด้วยน้ำเสียงกังวานและทรงพลัง“ขอบใจพวกท่านทุกคนที่มารอต้อนรับ! ทว่าวันนี้ข้าคงยังเข้าวังไม่ได้... หลายปีแล้วที่ข้าต้องไปอยู่ซีเป่ย ไม่ได้กลับมาเคารพศพมารดาเลย ยามนี้เผยกุ้ยเฟยคงจะเหงาและอ้างว้างอยู่ลำพัง ข้าผู้เป็นบุตรชายอกตัญญู จึงตั้งใจจะเดินทางไปที่สุสานหลวง เพื่อคุกเข่าไหว้หลุมศพและขอนอนเป็นเพื่อนเสด็จแม่สักสองสามวัน เพื่อชดเชยความผิดที่ละทิ้งหน้าที่บุตรมาเนิ่นนาน”สิ้นคำกล่าวอันกึกก้องที่เปี่ยมไปด้วยความโศกเศร้าลึกซึ้ง ชาวบ้านที่ได้ยินต่างก็พากันน้ำตาซึม ซาบซึ้งในความกตัญญูของอ๋องหนุ่ม ผู้คนพากันคุกเข่าสรรเสริญเสียงดังกระหึ่มยิ่งกว่าเดิม“หมิงชินอ๋องกตัญญูยิ่งนัก! สวรรค์คุ้มครอง!”“ทรงเป็นแบบอย่างแห่งความกตัญญูโดยแท้!”แต่ทว่า

เสียงบานประตูไม้จันทน์แดงสลักลายมังกรของห้องทรงพระอักษรปิดลงดังก้องสะท้อนไปทั่วบริเวณ ทันทีที่ร่างสูงสง่าของหมิงชินอ๋องก้าวพ้นธรณีประตูเข้ามา หวังเต๋อเฉวียนก็โบกมือปัดแส้หางม้า สั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดให้ขันที องครักษ์ และนางกำนัลทั้งหมดถอยห่างออกไปให้พ้นบริเวณตำหนัก ห้ามผู้ใดเข้าใกล้เพื่อแอบฟังแม้แต่ก้าวเดียว!ภายในห้องที่เงียบสงัดจนชวนให้อึดอัด มีเพียงกลิ่นกำยานลอยอวลบางเบา บรรยากาศกดดันแผ่ซ่านเมื่อก้าวเข้ามาทำให้ฉู่จิ้งหนานยกยิ้มไม่ว่าผ่านมากี่ปีก็ยังเป็นเช่นเดิมเบื้องหน้าคือบุรุษผู้เป็นโอรสสวรรค์ ฮ่องเต้ฉู่เซ่า เยวียนประทับนิ่งอยู่บนเก้าอี้หลังโต๊ะทรงงาน พระพักตร์เคร่งขรึมอ่านอารมณ์ไม่ออก นัยน์ตาคมปลาบจ้องเขม็งไปยังลูกชายที่เพิ่งกลับมาจากชายแดน ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดระแวงและยากจะคาดเดาฉู่จิ้งหนานสบพระเนตรกลับโดยไร้ซึ่งความเกรงกลัว ทว่าเขายังคงรักษากิริยา สะบัดชายอาภรณ์สีเข้มแล้วคุกเข่าลงเบื้องหน้าผู้เป็นใหญ่ที่สุดในแผ่นดิน“ถวายบังคมฝ่าบาท... ขอจงทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่น ๆ ปี”น้ำเสียงทุ้มต่ำกังวานเอ่ยตามธรรมเนียมราชสำนักแต่ในน้ำเสียงที่ราบเรียบนั้น กลับแฝงไว้ด้วย

“บิดาเจ้ากลัวจนหางจุกตูด...แค่งูไม่มีพิษธรรมดาเท่านั้น” ใช่แล้วทัวหยาเดินเล่นในเมืองหลวง เจอคนขายงูไปทำน้ำแกง จึงซื้อทั้งที่เป็น ๆ ใส่ปิ่นโตนำไปส่งให้นักโทษ ได้ข่าวว่าเป็นบิดาสหายร้ายกาจ ดังนั้นนางจึงช่วยสั่งสอนให้เล็กน้อยระหว่างรอตัดสินโทษ อีกทั้งยังแอบไปแทงสูงต่ำในคุกได้ตำลึงกลับมาไม่น้อยแต่ก็ซื้อสุราเลี้ยงผู้คุมไปแล้ว เป็นการปิดปากเรื่องที่นางทำ ทัวหยาก็เป็นเช่นนี้ “เจ้าไม่ไปเยี่ยมบิดาหรือ” ทัวหยาถามนางเพราะว่าควรจะไปเยี่ยมบ่อย ๆ สักหน่อย เดี๋ยวประหารไม่ได้เอาคืนแล้ว ช่วงเวลานี้คือช่วงเวลาทรมานของนักโทษ จะให้นอนรอความตายเปล่า ๆ ได้อย่างไร “ยามที่ข้าเห็นหน้าเขา ข้าเจ็บปวดใจ เมื่อคิดว่ามารดาข้าทรมานเพียงใดก่อนตาย” ทัวหยาพยักหน้าเข้าใจ นางเองก็ไม่ชอบหากต้องถูกคนที่รักและไว้ใจอย่างคนในครอบครัวหักหลังเป็นที่สุด หวังว่ามารดากับพี่บาตูจะไม่ทำกับนางเช่นนั้น... “ข้ากับพี่บาตูแยกกัน ตอนที่ข้ามาเมืองหลวงต้าฉินพี่บาตูออกไปรบปกป้องตงเซี่ย ข้ายังไม่ทันได้ร่ำลา เขาก็ไปแล้ว ต่อให้ข้าทะเลาะกับพี่ชายหนักแค่ไหนเขาก็ไม่เคยทรยศข้า” ทัวหยาบอกและ

ฉู่จิ้งหนานอยากจะขัดใจนาง แต่เมื่อเห็นท่าทางหากไม่ยอมให้นางไปด้วย ต้องแอบไปแน่ ๆ สุดท้ายเขาจึงต้องยอม “เจ้าห้ามบุ่มบ่ามเด็ดขาด...อย่าลืมว่าเจ้าเป็นเพียงผู้ติดตามองค์หญิงแห่งตงเซี่ยเท่านั้น” นั่งในรถม้าเขาก็กำชับนางไปตลอดทาง จนนางจะท่องขึ้นใจแล้ว ส่วนทัวหยาทำตัวสบาย ๆ คล้ายกับวันนี้ไม่น่าวิตกกังวลสิ่งใด “เพคะ...หม่อมฉันจะปิดปากให้สนิท” ที่ชิงโหยวตามมาได้เพราะว่าการแต่งกายของชาวตงเซี่ยต้องมีผ้าแพรปิดครึ่งหน้าสำหรับสตรีที่ยังไม่ออกเรือน นางกับปันเซี่ยจึงมาเป็นผู้ติดตาม เมื่อถึงวังหลวงขบวนเสด็จของหมิงชินอ๋องมาพร้อมกับขบวนขององค์หญิงตงเซี่ย โดยหมิงชินอ๋องเดินรั้งตามหลังไปโดยมีเหล่าราชทูตของตงเซี่ยเดินนำไปด้านหน้า ในท้องพระโรงวันนี้ย่อมมีขุนนางทั้งราชสำนักอยู่จนครบ เนื่องจากเมื่อวานฝ่าบาทเรียกประชุม แต่ที่คาดไม่ถึงก็คือองค์หญิงตงเซี่ยเชิญบรรณาการมาวันนี้ ทำให้ฝ่าบาทอยากจะปฏิเสธแต่ก็ไม่ทัน และมองจ้องไปยังขันทีที่ทำงานไม่รอบคอบ แต่เมื่อบอกว่าเป็นพระประสงค์ของฮองเฮาเนื่องจากสหายของพระองค์ก็คือราชินีตงเซี่ยจึงไม่กล้าขัดพระเสาวนีย์ วันนี้นอกจาก

ในตำหนักรับรองแยกเป็นชายหญิงทำให้ทัวหยาและชิงโหยวสนทนากันได้อย่างสะดวกพลางถามว่า “ทัวหยา...เหตุใดราชทูตไม่ได้ตื่นตระหนกอะไรเลยเล่า ไม่ใช่ว่าพวกเขารู้กันแล้วหรอกหรือ” “รู้แล้วอย่างไร ไม่รู้แล้วอย่างไร ข้าทำใจแล้ว อย่างไรข้าก็กลับตงเซี่ยไม่ได้แล้ว” แม้ในใจลึกๆ ทัวหยาจะเจ็บปวดที่ถูกมารดาทรยศ แต่นางเป็นสตรีที่เข้มแข็ง ย่อมไม่ร้องไห้ฟูมฟายให้ผู้ใดเห็นเด็ดขาด ยิ่งโดนปฏิเสธซึ่งหน้าจากองค์ชายรอง กลับไปอย่างไรนางก็คงถูกส่งไปที่ไหนสักที่อยู่ดี ไม่สู้มีชีวิตต่อไปที่ต้าฉินให้สบายหรือ “เจ้านี่นะ เคยกังวลอะไรหรือไม่” ชิงโหยวหยิกเนื้อทัวหยาไปหนึ่งที นางกังวลแทบตาย กลัวว่าทัวหยาจะถูกกักเอาไว้ในวัง หากอยู่เรือนรับรองถือว่ายังอยู่รอบนอกอย่างไรก็มีทางออกไปได้ “ข้าจะกังวลไปทำไม ในเมื่อข้าตกลงการค้ากับบิดาทูนหัวเจ้าไปแล้ว” “ตกลงไปคนเดียวน่ะสิ...” “อย่างไรข้าก็รอดแล้ว ฮองเฮาไม่รับข้าเป็นสะใภ้เด็ดขาด บุตรชายนางต้องไปจากต้าฉินเชียวนะ อย่างไรข้าก็รอดแล้วล่ะ นับว่าแผนการของว่าที่สวามีเจ้าแยบยลนัก เขากางตาข่ายไว้ทุกทางแล้ว รอแค่คนพวกนั้นมาติดกับ” ทัวหยาขบ