All Chapters of สตรีที่ครอบครองดวงใจพยัคฆ์: Chapter 61 - Chapter 70

เพียงชั่วข้ามคืน ข่าวลือเรื่องฮูหยินเอกแห่งจวนเวินหนิงโหวบุกไปอาละวาดหึงหวงสามีถึงหอเริงรมย์ ก็แพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวงฉางอันราวกับมีพายุโหมพัดเรื่องราวถูกเล่าปากต่อปาก แต่งแต้มสีสันจนกลายเป็นงิ้วฉากใหญ่ที่ชาวเมืองต่างนำมาเป็นหัวข้อสนทนาหลังมื้ออาหาร ในโรงน้ำชาผู้คนต่างแทะเม็ดแตงเล่ากันอย่างออกรส ผู้คนต่างพากันประณามความไร้มารยาทและกิริยาต่ำทรามของเซวียหว่านโหรว ที่กล้าชี้หน้าด่าทออาจารย์สตรีผู้สูงส่ง ชื่อเสียงที่เคยสั่งสมมาของตระกูลอินและตระกูลเซวีย บัดนี้ป่นปี้ไม่มีชิ้นดีตระกูลอินชื่อเสียงเสียหายจากการขุดคุ้ยเรื่องราวในอดีตว่ามีตาแต่ไร้แวว ยกอนุขี้อิจฉาผู้หนึ่งขึ้นมาดูแลเรือนตระกูลเซวียชื่อเสียงด้านสตรีเสียหายจนคนเอาไปพูดลับหลังให้อับอายและในทางกลับกัน ผลลัพธ์จากเรื่องอื้อฉาวนี้ กลับกลายเป็นทำให้หอชิงโหยวผงาดขึ้นสู่จุดสูงสุดอย่างเป็นทางการจนผู้คนหันมาสนใจมากขึ้นเมื่อความลับถูกเปิดเผยว่า ผู้ที่อยู่เบื้องหลังและคอยสนับสนุนหอเริงรมย์แห่งนี้ คือ ‘ซูมั่วไป๋’ อดีตหญิงงามอันดับหนึ่งและยอดปรมาจารย์แห่งสี่ศาสตร์ บรรดาบัณฑิต คหบดี และขุนนางจากทั่วทุกสารทิศ ต่างก็แห่แหนกันมาที่หอชิงโหยวจน

“จวนเวินหนิงโหวปิดประตูเงียบกริบ อินหมิงเต๋อยังไม่ได้ออกมาแก้ข่าวว่าจริงหรือเท็จประการใด” เจียงเย่หลินลูบคางขบคิดแล้วเอ่ยต่อ “ส่วนทางด้านตระกูลเซวีย บรรดาขุนนางเฒ่าเหล่านั้นก็ยังสงวนท่าที ข้าเดาว่าพวกเขาน่าจะกำลังรอให้ ‘พระสนมเซวียเฟย’ เป็นผู้ออกหน้าไกล่เกลี่ย หรือสอดมือเข้ามากระมัง”ชิงโหยวคิดตามที่อาจารย์เจียงว่า หากเซวียเฟยออกโรงไกล่เกลี่ยอินหมิงเต๋อย่อมเกรงใจสามส่วน“รอให้เซวียเฟยออกหน้าตัดสินใจ... นั่นแหละคือสิ่งที่เซียวฮองเฮาต้องการให้เป็น!”“ไม่ผิด...เป็นเช่นนั้น” หมิงชินอ๋องกล่าวชิงโหยวมองออกฉู่จิ้งหนานยิ่งมองได้กระจ่างชัด เรื่องราวในราชสำนักลึกลับซับซ้อน แต่หากเกี่ยวโยงถึงแต่ละขั้วอำนาจก็อ่านได้ไม่ยากเย็นนักชิงโหยวประสานมือเข้าหาก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปเอ่ยบางสิ่ง“การปล่อยข่าวลือเรื่องหย่าภรรยา เป็นการบีบคั้นให้ตระกูลเซวียเต้นเร่า ๆ เพราะอยากรักษาความสัมพันธ์เอาไว้ และด้วยเหตุนี้อินหมิงเต๋อย่อมมีข้อต่อรองเมื่อตระกูลเซวียหมดหนทาง ย่อมต้องส่งข่าวเข้าไปขอความช่วยเหลือจากเซวียเฟยในวังหลัง ทว่ากฎมณเฑียรบาลระบุไว้ชัดเจนว่า สตรีวังหลังห้ามก้าวก่ายการเมืองหากจะอ้างว่ารักและเป็นห่วงน

ณ หอชิงโหยวหลังจากได้รับรู้ความเคลื่อนไหวทั้งหมดในจวนเวินหนิงโหวด้วยตาตนเอง ชิงโหยวแยกกับฉู่จิ้งหนานกลับเข้ามายังห้องพักส่วนตัวของตนดรุณีน้อยยืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง มือเรียวงามเอื้อมไปเปิดกล่องไม้สลักลายดอกมู่หลาน หยิบเอาปิ่นปักผมหยกเนื้อดีที่สลักเป็นรูปดอกเหมยขึ้นมาพิศมอง ปลายนิ้วสัมผัสความเย็นของปิ่นลูบวนซ้ำ ๆ ราวกับจะซึมซับความอบอุ่นของมารดาที่หลงเหลืออยู่ในนั้น‘ท่านแม่... ท่านแสนดีและงดงามถึงเพียงนั้น แต่กลับต้องมาตายอย่างอนาถด้วยน้ำมือของบุรุษที่ท่านรัก และสตรีที่เต็มไปด้วยความริษยา...เรือนหลังที่เต็มไปด้วยการแก่งแย่ง ช่างไม่ดีเลยจริง ๆ’ชิงโหยวหลับตาลงนึกถึง ภาพสุดท้ายมารดาและภาพตัวนางเองที่ถูกโบยจนสลบและตื่นอีกครั้งในโลงศพ ยังคงแจ่มชัดเหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนางไม่เคยลืมความเจ็บปวดนั้นได้เลย หากยังไม่ได้สะสางแค้นนี้ดวงตากลมโตลืมขึ้นอีกครั้ง แววตาที่เคยสุกใสบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นคมกริบและเย็นเยียบไร้ซึ่งความปรานีพลางคิดว่ายามนี้ เซวียหว่านโหรวกำลังจนตรอก สตรีที่เย่อหยิ่งจองหองเมื่อถูกต้อนให้จนมุม ย่อมพร้อมที่จะกัดทุกคนไม่เลือกหน้าเพื่อเอาตัวรอด และนี่คือโอกาสทองที่

“หยุดหรือ!” เซวียหว่านโหรวแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม “ให้ข้าหยุดคงยากแล้วล่ะ! แต่ถ้าวันนี้ข้าต้องถูกฝัง ท่านก็ร่วมฝังไปพร้อมกับข้าเถอะอินหมิงเต๋อ!”สตรีที่ถูกไล่ต้อนจนมุม สูญเสียความยั้งคิดไปจนหมดสิ้น นางงัดเอาหมากตัวที่ซุกซ่อนไว้มาตลอดเจ็ดปีออกมาข่มขู่สามีต่อหน้าผู้อาวุโสทั้งตระกูล!“เรื่องการตายของฮูหยินเอกคนก่อน! เรื่องที่ท่าน ‘ใส่ร้าย’ บุตรสาวสายเลือดแท้ ๆ ของตนเองว่าฆ่ามารดา เพื่อต้องการหาทางกำจัดพวกนางให้พ้นทาง... ท่านลืมมันไปหมดสิ้นแล้วหรือ!!!”ประโยคนี้เปรียบดุจสายฟ้าฟาดลงกลางศาลบรรพชน!อินหมิงเต๋อหน้าดำคร่ำเครียดขึ้นมาทันที เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบ ๆ เขาไม่นึกเลยว่าสตรีโง่เง่าผู้นี้จะกล้าขุดคุ้ยเรื่องราวโสมมในอดีตมาดัดหลังเขาต่อหน้าผู้อาวุโสของสองตระกูล!ทว่าด้วยความถือดีและหยิ่งยโส อินหมิงเต๋อกลับคิดว่าเรื่องในเรือนหลังก็เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย ไม่มีผู้ใดมีสิทธิ์มาตัดสินประมุขจวนอย่างเขาได้ เขาจึงแค่นเสียงหยันอย่างไม่เกรงกลัว“ฮึ... ต่อให้เจ้าจะขุดเรื่องโกหกพกลมนี่มาขู่ข้า ข้าก็ไม่เกรงกลัว! นางเด็กนั่นเป็นคนผลักมารดามันจนตาย ทุกคนในจวนก็เห็นเป็นพยานกันหมด! เจ้าอยากจะพล่ามสิ่งใดก็เช

คำขู่ตะคอกของอินหมิงเต๋อที่ดังก้องศาลบรรพชน เปรียบเสมือนเสียงคำรามของสุนัขจนตรอกที่พร้อมจะแว้งกัดทุกคน ทว่าเสียงนั้นกลับไร้ซึ่งความน่าเกรงขาม เมื่อบุรุษผู้กุมอำนาจกฎหมายสูงสุดของต้าฉินก้าวเดินขึ้นมาเบื้องหน้า“พูดความจริงออกมาเถิดฮูหยิน...”น้ำเสียงทุ้มหนักและทรงอำนาจของใต้เท้าฝูเสนาบดีศาลต้าหลี่ เอ่ยแทรกขึ้นมาท่ามกลางความตึงเครียดและกดดัน เขาปรายตามองอินหมิงเต๋อด้วยหางตา“ถ้าสิ่งที่ท่านพูดเป็นความจริงและเป็นประโยชน์ต่อรูปคดี หากมีผู้ใดหน้าไหนกล้าแตะต้อง ข้าจะปกป้องท่านในฐานะพยานสำคัญของศาลต้าหลี่เอง!”คำพูดของใต้เท้าฝู มีหรือที่ใครจะกล้าขัดขืน!ทุกคนในศาลบรรพชนเงียบกริบ แม้แต่ผู้อาวุโสตระกูลอินและใต้เท้าเซวีย ผู้ซึ่งมีตำแหน่งสำคัญในราชสำนัก ก็ยังต้องปิดปากเงียบและนั่งนิ่งเป็นหิน เพราะทุกคนล้วนอยู่ภายใต้กฎหมายเดียวกันเพราะเรื่องคอขาดบาดตายเช่นข้อหาฆาตกรรม หากสอดมือเข้าไปยุ่งโดยพลการ อาจโดนร่างแหข้อหาสมรู้ร่วมคิดเอาได้ง่าย ๆ และไม่รู้ด้วยว่าเรื่องนี้จะไปสิ้นสุดที่ใดชิงโหยวกวาดสายตามองปฏิกิริยาของคนตระกูล เซวีย ก่อนจะลอบยิ้มเย้ยหยันในใจช่างเป็นพวกตาเฒ่าสารพัดพิษที่รู้จักรักษารากฐาน