Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

“จุ๊ ๆ ... ดูหน้าผากนี่สิ เนินหน้าผากสูงส่งอิ่มเอิบ หางตาหงส์ตวัดเชิดขึ้น วาสนาแต่กำเนิดเทียมฟ้า... ทว่ากลิ่นอายกลับอับเฉา มีกลิ่นคนตายเกาะกินไม่ปล่อย ชะตากรรมถูกคนสายเลือดเดียวกันใช้ เป็นบันไดให้พวกมันเหยียบย่ำขึ้นสู่อำนาจ... เฮ้อ สงสาร ๆ เด็กน้อยผู้นี้น่าสงสารนัก! เกิดมาสูงส่งแล้วมีประโยชน์อันใด สุดท้ายก็ถูกคนละโมบผลักลงนรกอยู่ดี!”คำวิจารณ์แม่นยำราวกับตาเห็นของหมอเจียง ดังก้องอยู่ในห้องที่เงียบสนิททว่า... บุรุษอีกผู้หนึ่งที่นั่งอยู่ตรงมุมห้อง กลับไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใด ๆ ต่อคำพูดเหล่านั้นเลยฉู่จิ้งหนานนั่งพิงพนักเก้าอี้ไท่ซืออย่างเกียจคร้าน ขาทั้งสองข้างไขว่ห้างด้วยท่วงท่าสง่างามทว่าแฝงไปด้วยความอันตราย มือหนาที่เต็มไปด้วยรอยด้านจากการจับดาบ กำลังประคองฝาถ้วยชาเคลือบ คลึงเบา ๆ รอบขอบถ้วยก่อนจะวางมันลงกริ๊ก... กริ๊ก...เสียงกระเบื้องกระทบกันเบา ๆ ท่ามกลางความเงียบ ไอน้ำสีขาวลอยอวลบดบังใบหน้าครึ่งหนึ่งของเขา เผยให้เห็นเพียงนัยน์ตาคมกริบที่จดจ่ออยู่กับใบชาในน้ำร้อนสีอำพัน ราวกับว่ามันคือภาพที่น่าอภิรมย์ที่สุดในช่วงนี้ ก่อนที่หางตาจะตวัดมองบนเตียงวูบหนึ่งเขาไม่สนใจว่านางจะเป็นใคร

อินมี่เอินชะงักไปเล็กน้อย นางรู้ดีว่าการกระทำของนางเมื่อครู่อันตราย แต่ในใจของนางประเมินมาอย่างถี่ถ้วนแล้วว่า คนของหมิงชินอ๋องไม่มีความจำเป็นต้องวางยานาง หากอยากให้นางตายก็แค่ดาบเดียวเหตุใดต้องเปลืองสมุนไพรหรือยาพิษ อีกอย่างหมิงชินอ๋องสังหารผู้ใด จะมีใครกล้าเรียกร้องเมื่อเห็นท่าทีหัวฟัดหัวเหวี่ยงที่แฝงความห่วงใยของหมอเทวดา เด็กหญิงที่เติบโตมาในจวนโหวอันเต็มไปด้วยมารยา ย่อมรู้ดีว่าต้องทำเช่นไรจึงจะซื้อใจผู้คนได้ นางวางถ้วยยาลง ก่อนจะส่งรอยยิ้มหวานหยดย้อยที่ดูไร้เดียงสาไปให้ นัยน์ตาใสซื่อฉ่ำวาวไปด้วยหยาดน้ำตาที่เอ่อคลอ พาให้ผู้พบเห็นอดที่จะเอ็นดูไม่ได้“ขอบคุณท่านหมอเทวดาเจียงที่ชี้แนะเจ้าค่ะ แต่ที่ข้ากล้าดื่มโดยไม่ลังเล ก็เพราะข้ารู้ว่าท่านคือหมอเทวดาผู้มีเมตตา นอกจากท่านจะใจดีแล้ว ใบหน้าของท่านก็ยังหล่อเหลา ชีวิตที่เหลือของข้าคงมีแต่ท่านที่ดีที่สุดในใต้หล้า... ยาที่ท่านนำมา ย่อมเป็นยารักษาชีวิตน้อยของข้า ไม่ใช่ยาพิษแน่นอนเจ้าค่ะ”คำประจบประแจงที่หวานล้ำราวกับน้ำผึ้งเดือนห้าทำเอาหมอเทวดาเจียงเย่หลินถึงกับชะงักค้าง ก่อนที่ริมฝีปากของเขาจะค่อย ๆ คลี่ออกแล้วโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มกว้างจนแก้ม

‘จิ๊’ เจียงเย่หลินไม่ชอบใจที่เจ้าเด็กผู้นี้ขัดเขาไปเสียทุกเรื่อง หากไม่ใช่ว่ามีคนสั่งเขาไว้ให้ดูแลเจ้าเด็กนี่ล่ะก็ จะวางยาให้เจ้าเด็กตัวเหม็นนี่ตายซะอินมี่เอินที่ขุดดินจนเนื้อตัวเลอะเทอะ หันหน้ามอมแมมราวกับลูกแมวน้อยมามองว่าหมิงชินอ๋องตามพวกนางมาทำไม ก่อนจะเห็นว่าด้านหลังในมือองครักษ์เหลยจวินและคนอื่น ๆ มีไก่ป่า และกระต่ายป่ากันอยู่หลายตัว นางที่กินแต่เสบียงแห้งมาหลายมื้อแล้วดวงตาลุกวาวทันที“ท่านอ๋องเก่งกาจมากเลยเพคะ ล่าไก่ป่ากับกระต่ายได้เยอะเลย เอินเอ๋อร์ไม่เคยเห็นผู้ใดในใต้หล้านี้เก่งกาจเท่าท่านมาก่อน” ท่าทางใสซื่อและคำพูดที่ดูจริงจังนั้น หากไม่พิจารณาถึงเนื้อความ ย่อมดูเหมือนว่านางกำลังกล่าวชื่นชมอย่างจริงใจแน่นอนว่านางประชด เพราะเขาแค่ล่าไก่นางชมประหนึ่งว่าเขาฆ่าหมีมือเปล่า หรือทำให้เสือเชื่องได้เพราะเมื่อครู่เขาเพิ่งถากถางหมอเทวดาเรื่องความเก่งกาจคนอื่น ๆ รอบข้างดูจะรู้ทันนาง จึงต่างพากันเบือนหน้าหนีเพื่อกลั้นยิ้มจนไหล่สั่น และเมื่อฉู่จิ้งหนานเห็นแววตาทะเล้นของนางเข้าแล้วเขาพ่นลมหายใจแล้วเดินนำกลับไปยังค่ายพักแรม และหลังจากร่างสูงใหญ่จากไปเสียงหัวเราะครืนพลันดังขึ้นราวกับรอเ

ขณะที่นางกำลังขบคิด เสียงตวาดกร้าวขององครักษ์เหลยจวินก็ดังขึ้น ฝูงชนที่กำลังมุงดูป้ายประกาศต่างพากันแตกฮือ ถอยร่นเปิดทางให้อย่างไม่กล้ามายืนกีดขวาง และต่างแยกย้ายกันไปเมื่อเห็นว่าชุดเกราะนี้เป็นเหล่าทหารในราชสำนัก เพราะคนเหล่านี้วิจารณ์ฮ่องเต้กันอย่างออกรสจึงต้องรีบสลายตัวอันที่จริงที่เหล่าชาวบ้านชายแดนพูดกันเช่นนี้ก็เป็นเรื่องปกติเพราะว่าไม่เคยได้รับการเหลียวแล ซีเป่ยมีแม่น้ำไหลผ่าน แต่ราชสำนักกลับไม่เคยส่งงบประมาณมาขุดลอกคูคลอง จึงทำให้ความโกรธแค้นสุมทรวงแต่จนใจที่ตนมีแค่กำลังวิจารณ์เท่านั้นร่างสูงใหญ่ในชุดสีนิลของหมิงชินอ๋องก้าวเดินเข้ามาด้วยท่วงท่าสง่างามและน่าเกรงขาม ท่ามกลางเสียงวิจารณ์เมื่อครู่ หากเป็นคนในเมืองหลวงต้องโทษตัดหัว แต่คนอย่างหมิงชินอ๋องจะไม่ยอมให้มือเปื้อนเลือดโดยไม่จำเป็น พวกเขาไม่ใช่คนที่สมควรตาย เพราะคนเหล่านี้กล่าวได้ถูกต้อง แม้คนผู้นั้นจะขึ้นชื่อว่าเป็นบิดา แต่เขากลับไม่รู้สึกโกรธแค้นแทนสักนิด ซ้ำยังคิดว่าคำวิจารณ์ของชาวบ้านนั้นยังน้อยไปด้วยซ้ำ เมื่อเทียบกับสิ่งที่โอรสสวรรค์ผู้นั้นกระทำกับตนเขายืนซ้อนอยู่เบื้องหลังอินมี่เอิน นัยน์ตาคมกริบดุจพยัคฆ์ตวัดมองป้า

คำข่มขู่ที่แสนจะเรียบง่าย ทว่ากลับไร้ความปรานีไม่ต่างอันใดกับดาบที่จ่อทะลุกลางลำคอ อินมี่เอินกัดฟันแน่นจนกรามขึ้น ดวงตากลมโตที่เคยมั่นคงสั่นไหวอย่างไม่อาจควบคุม นางจ้องมองบุรุษหนุ่มใจร้ายในชุดสีนิลตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ทั้งคับแค้นและอับจนหนทางนางไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ว่าเหตุใดหมิงชินอ๋องถึงต้องทำเรื่องยุ่งยากวุ่นวายดึงนางเข้ามาร่วมหัวจมท้ายด้วย ในเมื่อตลอดการเดินทางที่ผ่านมาเขามักจะแสดงท่าทีรำคาญและมองนางเป็นเพียงส่วนเกินของขบวน ทว่าในยามที่นางกำลังจะก้าวเดินไปสู่อิสรภาพและเส้นทางแห่งการฝึกฝน วรยุทธ์ เขากลับยื่นมือมาขวาง ดึงนางกลับไปอยู่ข้างกาย ท่าทีของเขาช่างขัดแย้งกับคำพูดนักแต่นางจะทัดทานอำนาจของพยัคฆ์พลัดถิ่นผู้นี้ได้อย่างไร?หากเป็นเพียงชีวิตของนางลำพัง นางคงยอมหันหลังเดินขึ้นเขาไปพร้อมกับหมอเทวดาโดยไม่แยแส ทว่าเดิมพันในครั้งนี้มันใหญ่หลวงเกินไป มันคือชีวิตของท่านตา ท่านลุงใหญ่... ไหนจะท่านป้าสะใภ้และเหล่าลูกพี่ลูกน้องอีกสี่คนที่ยังอาศัยอยู่ที่ชายแดนราชโองการกบฏส่งไปถึง จวนแม่ทัพฮั่วจะต้องถูกกวาดล้างจนสิ้นซาก นางไม่อาจปล่อยให้มีสิ่งใดผิดพลาดได้อีก เพราะในใต้หล้าอันกว้างใหญ่ไพศ