All Chapters of สตรีที่ครอบครองดวงใจพยัคฆ์: Chapter 51 - Chapter 60

เดิมทีวันนี้ อินหมิงเต๋อตั้งใจว่าจะหยุดพักผ่อนอยู่แต่ในจวนเวินหนิงโหวสักวัน เพื่อหลีกเลี่ยงสายตาจับผิดของเหล่าขุนนางและลดความขุ่นข้องหมองใจของเหล่าภรรยาในจวนที่เขาไม่ได้ไปค้างคืนกับนางนานแล้วเพราะพ่อบ้านแจ้งว่าเขาไม่ไปเรือนทั้งอนุและฮูหยินนานนับเดือน ส่วนบุตรชายทั้งสองกลับจากสำนักศึกษาถามหาเขาอยู่บ่อย ๆ จึงตั้งใจจะทานอาหารเย็นร่วมกันแต่ในช่วงสายของวัน บ่าวรับใช้ที่เขาส่งไปเฝ้าสังเกตการณ์ที่หอชิงโหยว กลับวิ่งกระหืดกระหอบมารายงานข่าวที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นระส่ำ‘นายหญิงชิงโหยวผู้ลึกลับ จะลงมาดีดพิณด้วยตนเองหลังจากละครหุ่นเงาจบลงขอรับนายท่าน!’เพียงแค่ได้ยินประโยคนี้ แผนการที่จะนอนพักผ่อนอยู่จวนก็ถูกพับเก็บไปทันที อินหมิงเต๋อรีบสั่งให้บ่าวเตรียมรถม้าและเบิกตำลึงจำนวนมากออกไปอย่างเร่งรีบเพื่อให้จองที่นั่งที่ดีที่สุดเอาไว้ให้เขา เพื่อหลังจากกลับจากทำงานเขาจะตรงไปที่หอชิงโหยวทันทีตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา เขาทุ่มเทเวลาและเงินทองไปไม่น้อยเพียงเพื่อหวังจะได้ยลโฉมเถ้าแก่เนี้ยที่ผู้คนต่างเล่าลือกันว่างดงามประดุจนางเซียนจำแลงกายและอยากรู้ว่านางเป็นคนของขุนนางฝ่ายไหนที่ปล่อยข่าวลือทำลายชื่อเสียง

ดวงตาคู่นั้น... รอยยิ้มเช่นนั้น... ช่างดูคุ้นตา อย่างน่าประหลาด ราวกับว่าเขาเคยพบเห็นสตรีนางนี้ที่ใดมาก่อน ทว่าไม่ว่าจะเค้นสมองนึกทบทวนอย่างไร เขาก็นึกไม่ออกเสียทีว่าความคุ้นเคยนี้มาจากที่ใดกันแน่ ความงามที่ตราตรึงทำให้เขาลืมเลือนความระแวงสงสัยไปจนหมดสิ้น ทำได้เพียงนั่งฟังเสียงพิณและจ้องมองสตรีหลังม่านอย่างโง่งมจนกระทั่งท่วงทำนองสุดท้ายจบลงแปะ... แปะ... แปะ...เสียงปรบมือเกรียวกราวดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งหอชิงโหยว นางยกยิ้มมุมปากลุกขึ้นยืนช้า ๆ ย่อกายคารวะแขกเหรื่อเพื่อแสดงความขอบคุณ และเตรียมตัวจะหมุนกายเดินลงจากลานแสดง ทว่า...โครม!!!เสียงกระแทกสนั่นหวั่นไหวดังขึ้นพร้อมกับฉากกั้นผ้าแพรปักดอกเหมยที่ถูกผลักจนล้มครืนลงมากระแทกพื้นลานแสดงเสียงดังลั่น!ชิงโหยวเบิกตากว้าง นางปฏิกิริยาไวเหนือคนทั่วไป รีบหันขวับหลบหน้าไปอีกทางเพื่อไม่ให้ผู้ใดเห็นใบหน้าที่แท้จริงแม้จะสวมผ้าแพรปิดหน้าอยู่ก็ตาม!“นังแพศยา!!!”เสียงกรีดร้องแหลมดุจเสียงหวีดร้องของภูติผีแหวกเข้ามา พร้อมกับการปรากฏตัวของสตรีที่ได้ชื่อว่าเป็นฮูหยินที่ใบหน้าบิดเบี้ยวแล้วความมืดสลัวในตอนต้นถูกหลงจู๊สั่งให้เพิ่มความสว่างทันที ทั่

“นี่อย่างไรเล่า ข้ากำลังไปหามีดคม ๆ มาเชือดคอเขาให้เลือดพิษไหลออกมาให้หมดอยู่พอดี ถือเสียว่าช่วยสงเคราะห์ให้เจ้าเด็กนี่พ้นทุกข์ ตายอย่างสงบก็แล้วกัน เจ้ามีอะไรจะพูดกับเขาครั้งสุดท้ายหรือไม่เล่า”“อาจารย์เจียง!!! ท่านเสียสติไปแล้วหรือ!” ชิงโหยวหวีดร้องเสียงหลง รีบกระโดดไปขวางหน้าฉู่จิ้งหนานราวกับแม่ไก่กางปีกปกป้องลูกไก่ที่เพิ่งร้องเจี๊ยบๆ “เชือดคอก็ตายพอดีสิเจ้าคะ! ไม่มีวิธีอื่นที่นุ่มนวลกว่านี้แล้วหรือ!”แม้ในอดีตนางจะเคยฆ่าคนและจิตใจเยือกเย็นปานใด แต่เมื่อเป็นเรื่องความเป็นความตายของบุรุษตรงหน้า หัวใจของนางกลับกระตุกวูบและหวาดกลัวขึ้นมาจับใจ นางไม่ยอมให้เขาตายเด็ดขาด!เจียงเย่หลินลอบอมยิ้ม ก่อนจะแสร้งทำเป็นถอนหายใจหนักหน่วง “วิธีอื่นน่ะมันก็มี... แต่เจ้าเด็กปากเสียหน้าตายนี่มันดื้อด้าน ไม่ยอมทำตามที่ข้าบอกอย่างไรเล่า”“ข้าบอกแล้วใช่หรือไม่...ฝืนใจนิดเดียวก็จบ” เจียงเย่หลินหันไปทำสีหน้าจริงจัง แต่ดวงตากลับมีประกายล้อเล่นอยู่ในนั้น“ท่านบอกมาเลยเจ้าค่ะว่าต้องทำสิ่งใด!” ชิงโหยวขันอาสาทันที ดวงตากลมโตฉายแววเด็ดเดี่ยว“ฝืนใจ...หากเขาไม่อยากฝืนใจข้าทำเอง ข้าเต็มใจทำเจ้าค่ะ ต่อให้ต้องบุกน้ำ

บรรยากาศยามวิกาลที่ควรจะเงียบสงบของจวนเวินหนิงโหว ยามนี้มีเสียงฝีเท้าม้าที่ควบตะบึงมาจอดเทียบหน้าประตูใหญ่ รถม้าคันหรูของฮูหยินจวนโหวที่เพิ่งออกไปเมื่อหนึ่งชั่วยามก่อน บัดนี้กลับมาพร้อมท่านโหว และดูเหมือนจะมีปากเสียงกันมาด้วย“ปล่อยข้านะ! ปล่อย! ท่านพี่... ท่านกล้ากระชากลากถูข้าเช่นนี้ได้อย่างไร!”เสียงกรีดร้องราวกับสุกรตกลูกของเซวียหว่านโหรวดังลั่นไปทั่วลานหน้าเรือนรับรองจนเหล่าบ่าวไพร่เร่งปิดประตูจวนกลัวคนด้านนอกได้ยินอินหมิงเต๋อที่มีใบหน้าดำทะมึนเหมือนก้นหม้อไหม้ ไม่สนใจเสียงโวยวายของนาง หรือสายตาของบ่าวไพร่ มือแกร่งจับกระชากแขนภรรยาเอกลากถูลู่ถูกังเข้ามาในโถงใหญ่ราวกับกำลังลากนักโทษ สภาพของฮูหยินเอกที่เคยแต่งกายงดงาม บัดนี้ปิ่นหยกหลุดหาย เส้นผมชี้ฟูไม่เป็นทรง ขาดความสง่างามของสตรีชนชั้นสูงโดยสิ้นเชิง“ไปตามทุกคนมาที่โถงใหญ่เดี๋ยวนี้! โดยเฉพาะบุตรชายทั้งสองของข้า! ใครชักช้าข้าจะสั่งโบยให้หลังลาย!” เวินหนิงโหวแผดเสียงตะคอกใส่พ่อบ้านจนสะดุ้งสุดตัวเพียงไม่ถึงครึ่งก้านธูป อนุภรรยาฉินเซียงเซียง บ่าวไพร่ และผู้คนในจวนต่างก็มารวมตัวกันที่ห้องโถงใหญ่ด้วยอาการสั่นเทา ไม่มีผู้ใดกล้าแม้แต่จ

เมื่อมองดูบ่าวรับใช้เข็นรถอาหารมุ่งหน้าไปยังตรอกคนยากไร้ ชิงโหยวก็พลันหวนนึกถึงองค์หญิงทัวหยาสหายหนึ่งเดียวชาวตงเซี่ยที่มักจะหอบเงินโกงพนันไปแจกขอทานด้วยใบหน้าเบิกบาน‘ป่านนี้ทัวหยาจะเป็นอย่างไรบ้างนะ... ถูกทั่วป๋าบาตูจับล่ามโซ่ให้อ่านตำราอยู่ในตำหนัก หรือกำลังวางแผนหนีเที่ยวอยู่กันแน่... ชักจะคิดถึงนางขึ้นมาเสียแล้วสิ’ชิงโหยวคิดพลางส่ายหน้ายิ้ม ๆ ก่อนจะเร่งฝีเท้ากลับหอชิงโหยวเมื่อกลับมาถึง ชิงโหยวก็ตรงดิ่งเข้าไปในโรงครัวทันที นางสวมผ้ากันเปื้อน ลงมือล้างไก่ หั่นโสมขาว และตระเตรียมสมุนไพรอย่างคล่องแคล่ว โดยมีพ่อครัวใหญ่ของหอชิงโหยวเป็นลูกมือคอยจุดไฟและเร่งไฟให้ปกติแล้ว พ่อครัวใหญ่มีหน้าที่ดูแลอาหารการกินสามมื้อให้กับผู้คนทั้งหอ แต่เช้าวันนี้นายหญิงกลับลงครัวด้วยตนเอง กลิ่นหอมกรุ่นของน้ำแกงไก่ตุ๋นโสมขาวที่เคี่ยวด้วยไฟอ่อน ๆ ลอยโชยไปทั่ว คลุกเคล้ากับน้ำต้มสมุนไพรบำรุงโลหิตที่หอมหวานชื่นใจจากพุทราแดง น้ำตาลกรวด เอ้อเจียว และเก๋ากี้“ให้คนยกไปตั้งโต๊ะที่ห้องอาหารชั้นสามได้เลยนะปันเซี่ย ข้าขอตัวไปอาบน้ำชำระล้างคราบเหงื่อและกลิ่นควันไฟสักครู่ แล้วจะตามขึ้นไป” ชิงโหยวสั่งการเมื่อเห็นว่าน้