All Chapters of สตรีที่ครอบครองดวงใจพยัคฆ์: Chapter 31 - Chapter 40

ณ ลานจัตุรัสกลางเมืองหน้าด่านซีเป่ยลมพัดกระโชกหอบเอาฝุ่นทรายสีเหลืองทองปลิวว่อนไปทั่วเมือง หลังจากได้ทองคำมาห้าแสนตำลึงหมิงชินอ๋องก็ริเริ่มให้ทหารขุดคลองผันน้ำเข้ามาให้ทั่วเมือง เหล่าทหารที่ถูกฝึกและหลบซ่อนอยู่ชายแดนก็ปลอมตัวเป็นชาวบ้านช่วยกันทำ จึงทำให้เมืองซีเป่ยบางส่วนเริ่มมีน้ำเข้าถึง ชาวบ้านจึงเริ่มปลูกพืชระยะสั้นแต่เมื่อผ่านไปได้ไม่เท่าไหร่ ราชโองการอันแสนวุ่นวายก็หล่นใส่ศีรษะของหมิงชินอ๋องอีกครั้งทว่าบรรยากาศ ณ ลานกว้างหน้าจวนว่าการเมืองกลับร้อนระอุไปด้วยสายตาของราษฎรนับหมื่น ที่มารวมตัวกันมุงดูขบวนอัญเชิญราชโองการจากเมืองหลวงขันทีวัยกลางคน ผู้เป็นศิษย์เอกของหวังเต๋อเฉวียน ยืนตัวสั่นงันงกอยู่เบื้องหน้าแท่นหินประดิษฐานราชโองการสีเหลืองทอง อันเป็นเครื่องหมายบ่งบอกว่าหมิงชินอ๋องมาที่นี่ด้วยคำสั่งของผู้ใด และเขาตั้งใจจะใช้สถานที่แห่งนี้เป็นจุดรับราชโองการจากเมืองหลวง เพื่อให้ประชาชนได้รับรู้ไปพร้อม ๆ กับหมิงชินอ๋องผู้ครองเมืองซีเป่ยในมือของขันทียังมีราชโองการจากฮ่องเต้ ทว่าคนที่สมควรจะคุกเข่ารับราชโองการ กลับเพียงแค่ยืนเอามือไพล่หลัง ทอดสายตามองม้วนผ้าไหมสีทองนั้นด้วยแววตาเย็น

สามปี... กาลเวลาหมุนเปลี่ยนเวียนผ่านไปอย่างรวดเร็วราวกับสายน้ำ แต่สำหรับสนามรบนั้นยาวนานนัก แต่ในที่สุดไฟสงครามก็จางหายไป...เขาจึงได้กลับบ้านกลับเมืองหลวงหาครอบครัวในรอบสามปี สร้างความยินดีให้เหล่าทหารที่รอดชีวิตในขณะที่ลู่จงซินต้องกัดฟันสู้รบอย่างยากลำบากที่ชายแดนปิงโจว หมิงชินอ๋องฉู่จิ้งหนานกลับใช้เวลาสามปีนี้ พลิกโฉมหน้าแผ่นดินซีเป่ยจากหน้ามือเป็นหลังมือ!เงินงบประมาณห้าแสนตำลึงทองที่รีดไถมาจากฮ่องเต้ ถูกนำมาใช้ขุดลอกคูคลองและสร้างระบบชลประทานอย่างทั่วถึง ดินแดนที่เคยแห้งแล้งพื้นดินแตกระแหง บัดนี้กลับเขียวขจีไปด้วยแปลงเพาะปลูกและรวงข้าวสีทองที่ไหวเอนตามสายลม ราษฎรซีเป่ยที่เคยอดอยาก กลับกลายเป็นผู้ที่มีกินมีใช้และมั่งคั่งที่สุดในแถบชายแดนเหนือเมื่อไฟสงครามที่ปิงโจวเริ่มสงบลง หมิงชินอ๋องผู้มีวิสัยทัศน์กว้างไกล ก็ไม่รอช้าที่จะส่งคนสนิทไปเจรจาการค้ากับแคว้นเซียนเป่ยและแคว้นตงเซี่ยอย่างลับ ๆ เขาเปิดเส้นทางสายใหม่ แลกเปลี่ยนเกลือ ใบชา และแพรพรรณ กับม้าศึกชั้นดีของเซียนเป่ย หนำซ้ำยังลอบเปิดเหมืองเหล็กและเหมืองหยกบนภูเขาสูง สร้างรายได้มหาศาลหลั่งไหลเข้าสู่คลังของจวนอ๋องจนแทบล้นทะลัก บอกไ

ยามนี้ในศาลาว่าการทุกคนต่างหลบลี้หนีหายราวกับว่าที่นี่เป็นศาลาว่าการร้าง เพราะไม่อยากเผชิญโทสะของ หมิงชินอ๋องเท่าใดนัก และทั้งซีเป่ยไม่มีใครไม่รู้ว่าคุณหนูชิงโหยว คือสตรีในปกครองที่หมิงชินอ๋องหวงที่สุด เว้นก็แต่เจ้าตัวที่ยังไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรบุรุษร่างสูงใหญ่ในชุดผ้าไหมสีนิลขลิบทองยืนตรงอยู่กลางห้อง ดวงตาสีนิลที่ดำมืดคล้ายผืนฟ้าในค่ำคืนที่ไร้ดาวไร้เดือน ตวัดมองชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่ด้านข้าง ก่อนจะหยุดลงที่ดรุณีน้อยวัยสิบสองหนาว ซึ่งกำลังนั่งเบิกตากว้างอ้าปากค้างอยู่บนเก้าอี้ไม้“ดูเหมือนเจ้าจะว่างเกินไปใช่หรือไม่...เช่นนั้นข้าจะหางานให้เจ้าทำชิงโหยว!”ว่างกับบิดาท่านสิ...ข้านี่หรือว่าง มีเวลาว่างท่านก็มาวุ่นวายจนข้าไม่มีเวลาส่วนตัวจะคิดไปแก้แค้น นี่ข้าใช้เวลาที่พักผ่อนหลังจากฝึกวิชาขบคิดเรื่องในเมืองหลวงอยู่นานทีเดียว กว่าจะคิดออกมาได้ว่าควรทำเช่นไร สุดท้ายก็มีมารอย่างท่านมาขวางทางเสียอีก“อาจารย์...” ชิงโหยวหันไปทำตาฉ่ำวาวบีบน้ำตามองหน้าเจียงเย่หลินคล้ายต้องการหาคนช่วย“หมอเจียงไม่ต้องยุ่ง!”เจียงเย่หลินได้ยินก็สะดุ้ง มือที่ถือจอกชากระตุกจนน้ำชาหกรดกางเกง หมอเทวดาลอบกลืนน้ำล

ชิงโหยวเดินกระแทกเท้าขึ้นไปบนสำนักของอาจารย์ซูมั่วไป๋ตัวเปล่า เพราะของคนอื่นแย่งกันขนหมดแล้ว นางจึงเดินเข้าไปหาอาจารย์หญิงก่อนเล่าความคับแค้นใจให้ฟัง“ฮึก...อาจารย์...อ๋องชั่วรังแกข้า...ฮึก...ท่านต้องจัดการให้ข้านะ”แน่นอนว่าเรื่องกลับดำเป็นขาวนางถนัดเป็นที่หนึ่ง และอาจารย์หญิงย่อมเข้าข้างนาง“ได้...อาจารย์จะลงโทษเขาด้วยการลงแส้สักร้อยแส้ดีหรือไม่”เจียงเย่หลินรู้ดีว่าอาจารย์ซูนั้นไม่คิดจะลงโทษเจ้าเด็กหน้าตายผู้นั้นจริงจังนักหรอก เพียงแต่พูดเอาใจนางให้นางหายโกรธ“ดีเจ้าค่ะ ลูกศิษย์ที่น่ารักของท่านโดนรังแกเช่นนี้ ท่านต้องจัดการให้ข้า”ซูมั่วไป๋ส่ายหน้าอ่อนใจก่อนจะพยักหน้าให้ปันเซี่ยพานางไปพักผ่อนแล้วเอ่ยถามเรื่องราวความเป็นมากับหมอเทวดาเจียง“เรื่องก็เป็นเช่นนี้” เจียงเย่หลินเล่าจนคอแห้งดื่มน้ำชาไปสองถ้วยแล้วถอนหายใจ“ความแค้นของนางหยั่งลึกนัก ข้าพยายามกล่อมเกลานางมาสองปีแล้ว ท่านก็รู้นี่ว่านางพบเจอสิ่งใดมาบ้าง การที่ไม่กระจ่างเรื่องการตายของมารดากับไม่รู้ว่าผู้ใดคือต้นเหตุแท้จริงมันก็เป็นปมติดอยู่ในใจไปตลอดชีวิตนั่นแหละ ไม่ใช่เจ้าเด็กนั่นจะไม่มีความแค้นเสียเมื่อไหร่...ไม่ใช่เขาที่ทำให

“ท่านอาจารย์เจียงสุดหล่อ... กินอิ่มแล้ว พวกเราไปหาความสนุกที่โรงพนันกันดีหรือไม่เจ้าคะ”แน่นอนว่าเป้าหมายหลักของการมาตงเซี่ย คือการมาดูทำเลและรูปแบบการจัดตั้งหอคณิกาและรังข่าวสาร ทว่าการไปสังเกตการณ์ที่โรงพนัน ก็เป็นอีกหนึ่งช่องทางในการเรียนรู้เล่ห์เหลี่ยมของคนเช่นกันเจียงเย่หลินมีหรือจะขัดใจ เขาเองก็มักจะแอบมาเสี่ยงโชคที่นี่อยู่บ่อยครั้ง ได้ตำลึงนิด ๆ หน่อย ๆ พอเป็นค่าสุราก็เลิกราไป“เอาสิ แต่เจ้ามีทุนหรือ”“ข้ามีอยู่แล้ว เจ้าค่ะ!” ชิงโหยวตบถุงเงินตุง ๆ ที่ข้างเอวเมื่อทั้งสามก้าวเท้าเข้าไปในโรงพนันขนาดใหญ่ใจกลางเมืองชายแดน เสียงตะโกนลุ้นลูกเต๋า เสียงเคาะโต๊ะ และเสียงโห่ร้องก็ดังเซ็งแซ่ บรรยากาศภายในเต็มไปด้วยควันยาสูบและนักพนันที่หน้าดำคร่ำเครียด ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น กลับมีโต๊ะพนันทอยลูกเต๋าแทงสูงต่ำโต๊ะหนึ่งที่คึกคักและดึงดูดผู้คนมากเป็นพิเศษชิงโหยวเบียดเสียดผู้คนแทรกตัวเข้าไปดูติดขอบโต๊ะ และสิ่งที่ประจักษ์แก่สายตาก็ทำให้นางต้องเลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจผู้ที่ทำหน้าที่เป็นเจ้ามือเขย่าลูกเต๋าอยู่หัวโต๊ะ หาใช่ชายฉกรรจ์หน้าตาดุดัน ทว่ากลับเป็นเด็กสาวชาวตงเซี่ยที่อายุอานามน่าจ